tag:blogger.com,1999:blog-41858093537879616562012-02-16T16:52:55.982-08:00ဓမၼရင္ခြင္၊ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္သာ၊ေခမာေသာင္ကမ္း၊လွမ္းႏိုင္ေစAShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.comBlogger1881100tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-42948471413963638552011-12-30T04:06:00.000-08:002011-12-30T04:32:15.208-08:00<div style="text-align: justify;">သာမႏၲဇပၸ-ဟူသည္ကား (အလို႐ွိေသာ ပစၥည္းႏွင့္) အနီးကပ္၍ ေျပာဆိုျခင္းတည္း။ ဤအရာ၌ ကုလူပကရဟန္း ၏ ဝတၴဳကို ေျပာၾကားသင့္၏။(ဆြမ္းခံ ထုိင္အိမ္အျဖစ္ျဖင့္) အိမ္သို႔ကပ္ေသာ(ကုလူပက) ရဟန္းတပါးသည္ ဆြမ္းစားလိုသည္ျဖစ္၍ အိမ္တအိမ္သို႔ ဝင္ၿပီးလွ်င္ ထိုင္ေနေလ၏။ အိမ္႐ွင္မသည္ ရဟန္းကို ျမင္လွ်င္ မလႉလုိ ေသာေၾကာင့္ ''ဆန္မ႐ွိ''ဟု ဆိုကာ ဆန္ကို ေဆာင္ယူလုိ၍ သြားသကဲ့သို႔ အိမ္နီးခ်င္းအိမ္သို႔ သြားေလ၏။ရဟန္းသည္လည္း အိမ္အခန္းအတြင္းသို႔ဝင္၍ ၾကည့္႐ႈလတ္ေသာ္ တံခါး႐ြက္ေထာင့္၌ ႀကံကို၎, အိုးထဲ၌ တင္လဲကို၎, ျခင္းေတာင္းထဲ၌ ငါးေျခာက္ျပားျခမ္းကို၎, ဆန္အုိးထဲ၌ ဆန္တုိ႔ကို၎ ေတာပတ္ အုိးထဲ၌ ေထာပတ္ကို၎ ေတြ႔ျမင္ၿပီးလွ်င္ အျပင္သို႔ ထြက္၍ ထိုင္ေနေလ၏။ အိမ့္႐ွင္မသည္ 'ဆန္မရခဲ့'ဟု ညည္း တြားလ်က္ ျပန္လာ၏။ ထုိရဟန္းသည္<br /> ''ဥပါသိကာမေရ ယေန႔ဆြမ္းမျပည့္စံုလတံ့ဟု ေစာေစာကပင္ နိမိတ္ကုိ ျမင္ခဲ့ၿပီ''ဟု ဆို၏။<br />"အဘယ္သို႔ေသာ နိမိတ္ကို ျမင္ခဲ့ပါသနည္း အ႐ွင္ဘုရား"ဟုေမးလတ္ေသာ္<br />''တံခါး႐ြက္ေထာင့္၌ထားတဲ့ ႀကံေခ်ာင္းကဲ့သို႔ေသာေျမြကို ျမင္ခဲ့ပါ၏၊ 'ထိုေျမြကို ပုတ္ခတ္အ့ံ'ဟု ၾကည့္႐ႈလိုက္တဲ့အခါ အိုးထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ တင္လဲခဲေတြနဲ႔တူတဲ့ ေက်ာက္ခဲတို႔ကို ျမင္ခဲ့ပါ၏၊ အဲဒီေက်ာက္ခဲျဖင့္ ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့အခါ ေျမြက ပါးပ်ဥ္းကို ျပဳလိုက္ပါတယ္၊အဲဒီေျမြရဲ႕ ပါပ်ဥ္းဟာ ျခင္းေတာင္း၌ ထားေသာ ငါးေျခာက္ျပာျခမ္းႏွင့္ တူစြာ ျမင္ခဲ့ပါ၏၊ ခဲကို ကိုက္လိုတဲ့ ေျမြ၏သြားတုိ႔ကို ဆန္အိုးထဲက ဆန္တို႔ႏွင့္ တူစြာ ျမင္ခဲ့ပါ၏၊ ထိုအခါ အမ်က္ထြက္တဲ့ ေျမြ၏ ပါးစပ္မွ ထြက္လာေသာ အဆိပ္ႏွင့္ ေရာေသာ တံေထြးကို ေထာပတ္အိုးထဲ၌ ထည့္ထားေသာ ေထာပတ္ႏွင့္တူစြာ ျမင္ခဲ့၏''ဟု ဆို၏။ ထိုအိမ့္႐ွင္မသည္<br /></div>''ဦးျပည္းကတံုးကုိေတာ့ လွည့္စားျခင္းငွါ မစြမ္းႏိုင္''ဟု ဆင္ျခင္၍ ႀကံကိုကပ္ၿပီးလွ်င္ ထမင္းကိုခ်က္၍ ေထာပတ္ တင္လဲ ငါးေျခာက္တုိ႔ႏွင့္ တကြ အလံုးစံုကို ကပ္လႉလိုက္ရေလ၏၊ ဤသို႔ (အလို႐ွိအပ္ေသာ ပစၥည္းႏွင့္) အနီးျပဳ၍၊ ဝါ၊ ပြတ္သီ၍ ေျပာဆိုျခင္းကို သာမႏၲဇပၸ-ဟု သိအပ္၏။ ရဟန္းေကာင္းတစ္ပါးသည္ ထိုသို႔ေသာ အမွဳမ်ိဳးကို မျပဳအပ္ဟု ၀ိသုဒၶိမဂ္တြင္ ဖြင့္ဆိုထားေလသည္။ (မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ၀ိသုဒၶိမဂ္ျမန္မာျပန္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4294847141396363855?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-20656561270353636782011-09-30T05:35:00.000-07:002011-09-30T07:18:58.184-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ ဦးသာဦးႏွင့္ ေဒၚခ်စ္ဥအမည္ရွိ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးတို႔ရွိၾကေလသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ပစၥဳပၸဳန္ ဘ၀တြင္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး အလြန္ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ကိစၥၾကီးငယ္ရွိတိုင္း ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ညိွညွိ ႏွိဳင္းႏွိဳင္း တိုင္တိုင္ပင္ပင္ ေဆြးေႏြကာ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ဦး တိုင္ပင္၍ မရေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ ရွိေလသည္။ ဦးသာဦးသည္ကား ဆုၾကီးပန္ျဖစ္သည္။ ဆုၾကီးပန္ဟူသည္ကား ဘုရားျဖစ္ရန္အလို႔ငွာ ဆုပန္ထား ျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ ေဒၚခ်စ္ဥသည္ကား ဆုငယ္ပန္ျဖစ္သည္။ ဆုငယ္ပန္ဟူသည္ ရိုးရိုးရဟႏၱာအျဖစ္ကို ဆုေတာင္းထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ေနသတြင္ ဘုရားေလာင္းလမ္းစဥ္ကို ၾကိဳက္ေနေသာ ဦးသာဦးက ေျပာသည္-<br />"ေလာကမွာ ဘုရားဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူးက အလြန္အင္မတန္မွ နည္းပါတယ္၊ ဘုရားေတြ ပြင့္ဘို႔ အမ်ားၾကီးလိုတယ္၊ ခၽြတ္ဖို႔ သတၱ၀ါေတြကလဲ အမ်ားၾကီး မဟုတ္လား၊ဒါေၾကာင့္ ဘုရားေလာင္းသင္တန္းမ်ား ဖြင့္ရင္ေတာင္ ေကာင္း မယ္"တဲ့။<br />သို႔႔ေသာ္ ဇနီးသည္ ေဒၚခ်စ္ဥကမူ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ တရားေတြကို နာထားသူျဖစ္၍ ဘ၀ရွည္လ်ား မည္ကို မၾကိဳက္၊ "ယခုျပတ္ရင္ ယခု ေကာင္းတာဘဲ"တဲ့၊ ဤသို႔ ခံယူထား၏။<br />ဦးသာဦးက ဘုရားဆုပန္ထားသည္။ "သူပါရမီေတြ ျဖည့္ေနမွ်ကာလပတ္လံုး သူ႔ေနာက္က ေရပူ ေရခ်မ္းကမ္း လွမ္းျပီး လိုက္စမ္းပါ"ဟု ဇနီးအား စည္းရံုးၾကည့္၏။ ေဒၚခ်စ္ဥက<br />"မလိုက္ခ်င္ပါဘူးေတာ္ သူ႔လမ္းစဥ္ၾကီးက အရွည္ၾကီး"ဟုဆိုသည္။ ေျပာမရ၍ ဦးသာဦးက ရြာဦးေက်ာင္း ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးနႏၵိယကို အကူအညီေတာင္း၏။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကလည္း ဦးသာဦးဘက္က ကူညီေဟာေပးရွာ သည္။ သို႔ေသာ္မရပါ။ထုိအခါ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကီးက<br />"ဒကာၾကီးေရ ေဟာမရဘူး၊ ေနာက္တစ္ေယာက္သာ ရွာေပေတာ့"ဟု မိန္႔ေတာ္မူရသတတ္။<br />မွတ္ခ်က္။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ တစ္ဘ၀သာသနာ (ဆရာေတာ္ဦးေဃာသိတ)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-2065656127035363678?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-7890680618628560822011-09-24T07:18:00.000-07:002011-09-24T11:31:14.481-07:00<div style="text-align: justify;"> ျပီးခဲ့ေသာ ဒီဇင္ဘာလက ျဖစ္သည္။ မိမိသည္ စကၤာပူရွိ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေက်ာင္းတြင္ ေခတၱခဏ သီတင္းသံုး ေနစဥ္ ျမန္မာျပည္မွ ေမးတစ္ေစာင္ မိမိထံသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ထိုေမးတြင္<br />"ဦးဇင္းရဲ႕ မွ်ားနတ္ေမာင္ ဒကာၾကီး ကားတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားျပီ၊ အျမန္လာပါ"ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။ မိမိသည္ ထိုေမးကို ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ မိုက္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။ ေသာ တာပန္အရိယာျဖစ္ေတာ္မူေသာ အရွင္အာနႏၵာကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးသည္ပင္ ျမတ္ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္စံလြန္ျပီဆို သည္ကုိ သိလိုက္ရေသာအခါ ရုတ္တရက္ အေရွ႕အေနာက္ ေတာင္ ေျမာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာတို႔ကို ခဲြ၍ မရေလာက္ေအာင္ပင္ ေတြေ၀မွဳေတြျဖစ္သြားေလ၏။ ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေသာ မိမိ၏ အျဖစ္သည္ကား အဘယ္ဆို ဘြယ္ရာရွိမည္နည္း၊တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ မိမိ၏ အေတြးထဲတြင္<br />"ေအာ္ ငါ့ရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ဒကာၾကီးေတာ့ ကားတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားျပီ၊ ငါလဲ ဒကာၾကီးကို ေကာင္းေကာင္းေတာင္ မျပဳစု မလုပ္ေကၽြးလိုက္ရ၊ ငါဟာ ဒကာၾကီးအေပၚတာ၀န္မေက်သူသာျဖစ္တယ္၊ ဒကာၾကီးရယ္ အျဖစ္ဆိုး လိုက္ေလစြ၊ ကားတိုက္ခံရလို႔မွ ဆံုးရတယ္လို႔၊ က်န္တဲ့ေရာဂါေ၀ဒနာနဲ႔ ဆံုးရင္ ေျဖသာေသးတယ္။ ဘယ္ဘ၀က မ်ား ၀ဋ္ေကၽြးေတြပါလာသလဲမသိ"ဟုေတြးကာ ယူၾကံဳးမရပင္ျဖစ္ေနမိသည္။ ဆြမ္းကိုလဲ ဘုဥ္းေပး၍ မရေတာ့ပါ။ တစ္လုပ္ ႏွစ္လုပ္ ဘုန္းေပး ျပီး ထလာခဲ့ေတာ့သည္။<br />"ဒီေန႔ ဦးဇ၀နၾကီး ဆြမ္းစားတာ နည္းလွခ်ည္းလား၊ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ၊ ေနမေကာင္းလို႔လား"ဟူေသာ သူငယ္ ခ်င္း၏ အေမးကိုပင္ မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဆြမ္း၀ိုင္းမွ ရုတ္တရက္ထျပန္လာမိသည္။ဤတြင္ ဆြမ္း၀ိုင္းတြင္ ရွိေသာ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးက<br />" သူ႔ဒကာၾကီး ကားတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားတယ္ဆိုတဲ့ ေမးဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ ဆရာေတာ္"ဟု ေလွ်ာက္လိုက္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္သည္ မိမိထံသို႔ ေရာက္လာကာ<br />"ဦးဇ၀နရယ္ သိပ္လဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔၊ အရွင္ဘုရားက အရွင္ဘုရားရဲ႕ မိသားစုထဲမွာ ေရွ႕ေဆာင္ လမ္းျပရဟန္းတစ္ပါးျဖစ္တယ္၊ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပျဖစ္တဲ့ အရွင္ဘုရားက အဲဒီလို ခံစားေနရင္ အရွင္ဘုရားရဲ႕ မိခင္ၾကီးနဲ႔ မိသားစုကို ဘယ္လိုသြားျပီး ေသာကေျဖေဆးေပးႏိုင္ေတာ့မလဲ"ဟု မိမိအား ေျဖဆည္ရာစကား ေျပာ လာသျဖင့္ မိမိ၏ ရင္တြင္းရွိ ေသာကတရားေတြ တဒဂၤအားျဖင့္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။<br />"ေအာ္ ေသျခင္းတရားကို ငါ့ဒကာၾကီးတစ္ေယာက္သာ ရင္ဆိုင္ရသည္မဟုတ္ သက္ရွိသတၱ၀ါတိုင္း ရင္ဆိုင္ၾက ရမည္သာ၊ ခႏၶာရွိတဲ့ သူတိုင္းဟာ တစ္ေန႔ေတာ့ ေသၾကရမွာပဲ၊ နတၳိ ဇာတႆ အမရဏံနာမ နတၳိ၊ ေဖြးဖြား လာသူတိုင္းဟာ ေသဆံုးၾကရမွာပဲ" ဟု မိမိကို ဆံုးမကာ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ခဲ့ေလျပီ။ထို႔ေနာက္ အက်ိဳး အေၾကာင္းကို တိတိက်က် သိရန္အလို႔ငွာ မိမိသည္ ျမန္မာျပည္ကို ဖုန္းဆက္ေလသည္။ထိုအခါ ဦးေလးျဖစ္သူ၏ ဇနီးျဖစ္သူက ဖုန္းကို လာကိုင္ေလသည္။ မိမိ စကၤာပူမွ ဆက္ေၾကာင္းကို သိလိုက္ရေသာအခါတြင္ကား<br />‘‘အမေလး ဦးဇင္းရဲ႕ ကို၀င္းျမင့္ေဌး ၀မ္းတြင္းအေနာက္ဖက္မွာ ေရႊစင္စၾကၤာကားတိုက္လို႔ ဆံုးသြားပါျပီဘုရား ``ဟု ေအာ္ၾကီး ဟစ္က်ယ္ ငိုယိုကာ ေလွ်ာက္ေလေတာ့သည္။ ဤတြင္ မိမိ၏ စိတ္တြင္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားသည္။ ‘‘ကားတိုက္ခံရလို႔ ေသဆံုးသူမ်ားတြင္ ငါ့ခမည္းေတာ္ၾကီးသာမက ဦးေလးျဖစ္သူလည္း ပါသြားတယ္နဲ႔ တူတယ္” ဟု သံသယ၀င္ေနစဥ္ ေနာက္ထပ္ ဒါယကာတစ္ဦးက အေဒၚဆီက ဖုန္းကို ယူကာ<br />“ဦးဇင္း တပည့္ေတာ္ ဦးဇင္းရ႕ဲ ခမည္းေတာ္ ငနီပါဘုရား``ဟူေသာ ဒါယကာၾကီး၏ အသံကို ၾကားလိုက္ရေသာ အခါ မိမိ သိလိုက္ပါျပီ၊ မိမိသည္ နေမာ္နမဲ့ အီးေမးကို မွားယြင္းျပီး ဖတ္မိလိုက္ျပီဆိုသည္ကို သိလိုက္ရသည္။<br />အီးေမးတြင္ ပါေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ကား<br />“ဦဇင္းရဲ႕ မွ်ားနတ္ေမာင္ ဒါယကာၾကီး ကားတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားျပီ၊ အျမန္ျပန္ၾကြလာပါ၊” သို႔ေသာ္ မိမိ နေမာ္နမဲ့ ဖတ္လိုက္မိသည္ကား“ ဦးဇင္းရဲ႕ ဒါယကာၾကီး မွွ်ားနတ္ေမာင္ကားတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားျပီ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္ မွ်ားနတ္ေမာင္ ဒါယကာၾကီးဟူသည္ မွ်ားနတ္ေမာင္ အမည္ရေသာ ကားကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ မိမိ၏ ဦး ေလးျဖစ္သူ (မိမိ၏ ရဟန္းဒါယကာ)ပင္ျဖစ္ေလသည္။<br />သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မိမိသည္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ၾကြခဲ့ရေလသည္။ ျမန္မာျပည္ေရာက္ေသာအခါ မိမိသည္ ဦးေလးျဖစ္ သူ ကားတိုက္ခံခဲ့ရေသာ ၀မ္းတြင္းအေနာက္ဘက္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့ေလသည္။ လမ္းသည္ကား အလြန္က်ဥ္း သည္။ လူေပါင္းမ်ားစြာတို႔သည္လည္း ထိုလမ္းက်ဥ္းေလးတြင္ သူတို႔၏ အသက္မ်ားစြာတို႔ကိုစြန္႔သြားၾကရ ေပသည္။ မိမိ၏ ဦးေလးျဖစ္သူ ရဟန္းဒါယကာသည္လည္း ထိုေနရာတြင္ အသက္စြန္႔ခဲ့ရေပသည္။ ထိုေန ရာတြင္ မိမိသည္ ဦးေလး၏ ဇနီးသည္၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္အတူ ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳျပဳျပီး မကၽြတ္မလြတ္ၾကေသး ေသာ ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔အား အမွ်အတမ္းေပးေ၀ေပးခဲ့ေလသည္။<br />တစ္ေန႔ ဦးေလးျဖစ္သူ၏ ရက္လည္ ဆြမ္းကပ္ပဲြသို႔ အနီးအနားရွိ ရြာမ်ားမွ သံဃာေတာ္အေပါင္းတို႔သည္ ရြာဦးေက်ာင္းသို႔ ၾကြေရာက္ေနၾကျပီးျဖစ္သည္။ နံနက္ေစာေစာ ဆြမ္းမကပ္မီ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ဦးေလးျဖစ္ သူ၏ ၀မ္းနည္းဖြယ္ျဖစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေျပာေနၾကေလသည္။ ထိုတြင္ မိမိက<br />“ခုကားတိုက္မွဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးက လမ္းက ေတာ္ေတာ္က်ဥ္းတယ္ဘုရား၊ ကားတိုက္ခံရလို႔ လူအေတာ္မ်ား မ်ား အသက္ေတြ ဆံုးရွဳံးကုန္ပါျပီဘုရား၊ အဲဒီလမ္းကို ခ်ဲ႕လိုက္ရင္ေတာ့ ကားတိုက္မွဳေတြ နည္းသြားလိုက္မယ္လို႔ ထင္တယ္ဘုရား” ဟုေလွ်ာက္ထားလိုက္ေသာအခါ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက<br />“ဟ ေမာင္ဇ၀နၾကီးရ လမ္းက်ဥ္းလို႔ ကားတိုက္လို႔ ဆံုးေတာ့လဲ မင္းတို႔ ငါတို႔ဘဲ စားရတာပဲမဟုတ္လားကြ၊ မျပင္ပဲ ဒီတိုင္းထားလဲ ေကာင္းတာပဲ၊ ခုလဲ ဒို႔ပဲ စားရတာပဲမဟုတ္လားကြ”ဟု ရယ္ေမာကာ မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။ ထိုအခါ ေဘးမွ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက<br />“ကိုယ္ေတာ္ၾကီး စကားေျပာတာ ၾကည့္ေျပာေနာ္၊ ခုကားတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားတဲ့ သူက ေမာင္ဇ၀နရဲ႕ ဦးေလး (ရဟန္းဒကာ)ဗ်”ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ ထိုဆရာေတာ္သည္ မိမိကို အားနာသြားကာ<br />“ဦးဇ၀နေရ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္၊ တပည့္ေတာ္က အရွင္ဘုရားနဲ႔ အခုဆံုးတဲ့ သူနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ဘူးထင္လို႔ စ ေနာက္ မိတာပါ”တဲ့။ ေအာ္ ဘယ္လိုပင္ ေတာင္းပန္ေစကာမူ မိမိသည္ ထိုဆရာေတာ္ကို<br />“ေအာ္ ဒီလို ကိုယ္က်ိဳးၾကည့္ ကိုယ္ေတာ္လဲ ရွိေသးသကိုး”ဟူ၍ပင္ မိမိရင္ထဲတြင္ မွတ္ေက်ာက္တင္ထားမိ ေလေတာ့သည္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-789068061862856082?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-59455783190564669292011-09-16T06:28:00.000-07:002011-09-16T11:27:51.529-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိတို႔၏ ရြာအနီးအနားတြင္ ရြာကေလးတစ္ရြာရွိေလသည္။ထိုရြာေလးသည္ စည္းလံုးညီညြတ္မွဳရွိသည္။ ရပ္ေရး ရြာေရး, သာေရး နာေရး, မည့္သည့္ကိစၥမ်ိဳးမဆို တိုင္တိုင္ပင္ပင္ တက္ညီလက္ညီႏွင့္ပင္ ေဆာင္ရြက္ေလ့ရွိၾက သည္။ထိုရြာကေလးတြင္ ဆြမ္းေတာ္ၾကီးအလွဴခံအသင္းလည္းရွိေလသည္။ အသင္းၾကီးသည္ အနီးအနားရွိရြာ မ်ားတြင္ အဖိတ္ေန႔တိုင္း ဆြမ္းေတာ္ၾကီး အလွဴခံထြက္ေလသည္။ ဥပုသ္ေန႔ နံနက္ ေစာေစာတြင္ အဖြဲ႔သားမ်ား စုရံုးကာ ရရွိလာေသာ ခဲဘြယ္ ေဘာဇဥ္မ်ားကို ျမတ္ဗုဒၶကို ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၾကေလသည္။ ျပီးလွ်င္ ဘုရား ရွိခိုးၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အဖြဲ႔သားလံုးတို႔သည္ စားဖြယ္ရာမ်ားကို ျမိန္ေရ ရွက္ေရျဖင့္ မွ်ေ၀ စားသံုးၾကေလ သည္။ ရရွိလာေသာ အလွဴေငြမ်ားကိုကား ေစတီပုထိုးမ်ား ဘုရားတန္ေဆာင္မ်ားျပဳျပင္ရန္အတြက္ အဖြဲ႔ၾကီးက သိမ္းဆည္းထားေလသည္။ ဤသည္ကား ထိုရြာကေလး၏ ေလးစားဖြယ္ရာ အတုယူဖြယ္ရာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားပါေပ တည္း။<br />သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔သ မိမိသည္ ထိုရြာေက်ာင္း ဆရာေတာ္ထံသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ မိမိေရာက္ေသာ အခ်ိန္ သည္ကား ညရွစ္နာရီေလာက္ျဖစ္ေပသည္။ ေက်ာင္းအတြင္းရွိ ဓမၼာရံုအတြင္း၀ယ္ လူၾကီးမ်ား စုေ၀းေရာက္ရွိေန ၾကေလသည္။ မိမိက<br />"ဘုန္းၾကီး ဒီေန႔ ထူးထူးျခားျခား ဘုန္းၾကီးရြာမွာ ဘာရွိလို႔လဲဘုရား၊ ရြာထဲက ေဂါပကလူၾကီးေတြ ဓမၼာရံုထဲ ေရာက္လို႔ပါလားဘုရား"ဟုေမးလိုက္ရာ ဆရာေတာ္က<br />"ဒီေန႔႔ ငါ့ရြာက ေဂါပကလူၾကီးေတြ ဘုရား၀တ္တက္ၾကမလို႔ကြ၊ ရြာထဲက ဒကာမတစ္ေယာက္ေမြးေန႔႔႔႔႔ေလ၊ သူက ေဂါပကလူၾကီးေတြကို ဖိတ္ျပီး ဘုရား၀တ္တက္မယ္၊ ျပီးရင္ ေဂါပကလူၾကီးေတြကို ၾကာဇံတိုက္မယ္ေပါ့ကြာ" `ဤတြင္ မိမိက<br />"အြန္း ဘုန္းၾကီးရြာက ေဂါပကလူၾကီးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေတာ္ၾကပါတယ္ဘုရား၊ စုေပါင္းျပီး ဘုရား ၀တ္တက္ၾကတယ္၊ လုပ္စရာရွိရင္ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ လုပ္ကိုင္ၾကတယ္၊ တပည့္ေတာ္ရြာမွာေတာ့ ဒါမ်ိဳး စုစု စည္းစည္း လုပ္ေလ့လုပ္ထ မရွိဘူးဘုရား"ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္ေလသည္။ မိမိစကားသည္ပင္ အဆံုးမသတ္ ေသးပါ။ ဆရာေတာ္က<br />"ဇ၀န မင္းက အဲဒါေလာက္သိတာ၊ လူငယ္ေတြကေတာ့ ေတာ္ပါတယ္၊ ေဂါပက လူၾကီးေတြက ဘုရား၀တ္တက္ မယ္ဆိုရင္ မိုက္လုေနတာ၊ ကေလးေတြက်ေနတာပဲ၊ ျပီးေတာ့ သူတ႔ို အႏွစ္နွစ္ကာလက မွားျပီး ရြတ္ဆိုလာတာ ျပင္ေပးတာေတာင္ လက္မခံဘူး၊ ငါ့ကို ျပန္ေျပာတယ္ကြ"ဟုဆိုေသာအခါ မိမိက သိလိုေဇာျဖင့္<br />"ဘာျပန္ေျပာတာလဲဘုရား"ဟု ေမးလို္က္ေသာအခါ ဆရာေတာ္က<br />"ဒီလိုကြ၊ ဒို႔ ပါဠိေတာ္မွာ ေကာ႒ာသ (၃၂)ႏွစ္ပါးရွိတယ္ေလကြာ၊ အတၳိ ဣသၼႎ ကာေယ ေကသာ ေလာမာ နခါ ဒႏၱာ တေစာ မံသံ ႏွာရု အ႒ိ အ႒ိမိဥၨံ လို႔လာတယ္မဟုတ္လား၊ သူတို႔ က အတၳိ ဣသၼႎ ကာေယ ေကသာ ေလာမာ နခါ ဒႏၱာ တေစာ မံသံ ႏွာရု အ႒ိ အ႒ိလို႔ မွားဖတ္ေနတယ္ကြာ၊ ငါကလဲ ဒကာၾကီးတို႔ ဖတ္တာ မွားေနတယ္ေနာ္ ၊ ဒီမွာၾကည့္ ပါဠိစာအုပ္မွာက အ႒ိ အ႒ိမိဥၨံလို႔ရွိတယ္ ဆိုျပီး စာအုပ္ထုတ္ျပတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒကာတစ္ ေယာက္က 'အရွင္ဘုရား စာအုပ္က မွားေနရင္ေကာဘုရားတဲ့' ဒါတင္မကဘူး ေနာက္တစ္ေယာက္က 'အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔က တစ္ခ်ိန္တံုးက ဒီနယ္မွာ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ စာခ်ဘုန္းၾကီး ဦးေကာ႑ညရဲ႕ တ ပည့္ေတြပါဘုရား'တဲ့ အဲဒီလို ကတ္ေျပာေနေတာ့ ငါ့့လဲ 'ေအး ဒကာၾကီးတို႔ ဖတ္ခ်င္သလိုသာ ဖတ္ပါဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေျပာမိတာက က်ဳပ္ရဲ႕အမွားပါဗ်ာ'ဟု စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေျပာထည့္လိုက္တယ္ကြာ၊ အဲဒီအခ်ိန္စျပီး သူတို႔ဘာသာ ဘာရြတ္ရြတ္ ငါဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူးကြာ။"ဟုဆရာေတာ္က သူႏွင့္ ေဂါပကလူၾကီးတို႔အၾကား ျဖစ္စဥ္အေၾကာင္းကို ခေရေစ့တြင္းက် ေျပာျပေလသည္။မိမိ၏ စိတ္တြင္ အေတြးတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာသည္ကား "ေအာ္ ျပင္၍ မရေတာ့ေသာ ေဂါပကလူၾကီးေတြပါတကား"ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သတည္း။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5945578319056466929?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-5042342902007453572011-07-22T06:10:00.000-07:002011-07-22T09:25:55.080-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိ၏ သီတင္းသံုးေဖၚ သူငယ္ခ်င္း ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ စကၤာပူမွာ သာသနာျပဳေနၾကသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းပင္ အေတာ္ၾကာေနျပီးျဖစ္သည္။ ထိုဆရာေတာ္မ်ားသည္ သာသနာေတာ္ကို ထိေရာက္ေအာင္ ျပဳႏိုင္ပါေပ၏။ စကၤာ တြင္ ျမန္မာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း (၁၄)ေက်ာင္းရွိရာ ထိုဆရာေတာ္မ်ား၏ ေက်ာင္းသည္ နာမည္ရေသာ<br />ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ေလသည္။ လူငယ္ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္သည္အားေလွ်ာ္စြာ တက္တက္ၾကြၾကြ ေခတ္<br />အျမင္မ်ားျဖင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္ကို လူငယ္မ်ားနာလည္ႏုိုင္ေလာက္ေအာင္ ေဟာေျပာျပသ သာသနာျပဳ<br />ေနၾကရာ အေတာ္ပင္ ေအာင္ျမင္ေနျပီး ျဖစ္ေနေလသည္။ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း တရုတ္စာသင္တန္းမ်ားကို လည္း အခမဲ့ သင္တန္းဖြင့္ထားၾကသည္။တနဂၤေႏြေန႔ (Sunday School )အမည္ျဖင့္ ကေလးမ်ားကို အဂၤလိပ္ လိုတစ္မ်ိဳး ျမန္မာလိုတစ္မ်ိဳး ဗုဒၶ၀င္ကို သင္ျပေပးၾကေလသည္။ အထူးအားျဖင့္ စကၤာပူေရာက္ ေရႊျမန္မာတို႔ကို ဓမၼဗဟုသုတရရိွေစရန္အလို႔ငွာ စကၤာပူႏိုင္္ငံ (Peninsula Plaza)တြင္ ဓမၼပန္းခင္းအမည္ရွိေသာ စာၾကည့္တိုက္<br />ကို တည္ေထာင္ထားေလသည္။ ထိုစာၾကည့္တိုက္သည္ အထူးအားျဖင့္ တရားစာအုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို တင္ထား<br />ေလသည္။ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာတို႔သည္ မိမိတို႔ အလုပ္ျပီးသည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ထိုစာၾကည့္တုိက္သို႔ လာ<br />ေရာက္ၾကကာ စာအုပ္မ်ားကို ဖတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လူငယ္မ်ားးသည္ မိမိတို႔၏ အားလပ္ေသာ အခ်ိန္မ်ားကို အနားမယူ၍ လာေရာက္ကာ လုပ္အားဒါနျပဳၾကသည္။ မိမိတို႔၏ အားလပ္ေသာ အခ်ိန္မ်ားကို တန္ဘိုးရွိရွိ အသံုးျပဳလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ဓမၼပန္းခင္းစာၾကည့္တိုက္၏ ဓမၼပန္းရန႔ံသည္ စကၤာပူေျမ တြင္ သင္းရန႔ံေမႊးၾကိဳင္ေနေလသည္။ ထိုသိုု႔ ဓမၼရနံ႔အေပါင္းတို႔ျဖင့္ ထံုးသင္းရန႔ံလွဳိင္ေနေသာ စာၾကည့္<br />ုတိုုက္သို႔ စာဖတ္ရန္အလို႔ငွာလည္းေကာင္း ဗဟုသုတအလို႔ငွာလည္းေကာင္း ေရာက္လာၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြ မ်ားစြာရွိေပသည္။ထိုတြင္ ထူးထူးျခားျခား ၾကြေရာက္လာေတာ္မူေသာ ဆရာေတာ္ကား ဆရာေတာ္ဦးကုမာရ ပင္ျဖစ္သည္။ထိုဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ဓမၼပန္းခင္းသို႔ ၾကြေရာက္လာေသာအခါ ဓမၼပန္းခင္းဆရာေတာ္ႏွင့္ အျခား<br />ေသာ လူငယ္ေလးမ်ားလည္း စာၾကည့္၌ ရွိေနႏွင့္ၾကေလသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္လည္း ဓမၼပန္းခင္း စာၾကည့္တိုက္ဆရာေတာ္ႏွင့္တကြ လူငယ္ေလးမ်ားကို အလႅာပ သလႅာပ စကားေျပာျပီး ဆံုးမၾသ၀ါ ဒမ်ားေပး ကာ ျပန္ၾကြသြားေလသည္။ဆရာေတာ္ၾကီး ၾကြသြားျပီးေနာက္ လူငယ္ငယ္ေလးမ်ားက<br />“ဘုန္းဘုန္း အဲဒါ ဘယ္က ဆရာေတာ္လဲ ဘုရား”ဟုေမးၾကေလသည္။ထိုတြင္ ဓမၼပန္းခင္းဆရာေတာ္က<br /><div style="text-align: justify;">“ဟ ငါ့ဒကာေတြ ဒီေလာက္နာမည္ၾကီးတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကို မသိၾကဘူးလား၊ အဲဒီ ဆရာေတာ္ၾကီးဘဲြ႔က ဆရာေတာ္ဦးကုမာရလို႔ ေခၚတယ္၊ ျမန္မာျပည္ က်မ္းဂန္တတ္ဆရာေတာ္ေတြထဲမွာေတာ့ တစ္ပါးအပါ အ၀င္ေပါ့။ေနာက္မွ ေပၚတဲ့ တိပိဋက အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သူ႔တပည့္ခ်ည္းပါပဲ၊ ခုဆရာေတာ္ၾကီးက<br /> ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔မွာေတာ့ အၾကီးဆံုး ဥကၠ႒ဆရာေတာ္ၾကီးေပါ့။”အားပါးတရ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဂုဏ္မ်ားကို တင္ကာ ရွင္းျပေတာ္မူေနေလသည္။ ဤတြင္ဓမၼပန္းခင္းဆရာေတာ္၏ တပည့္<br />ေက်ာ္တစ္ေယာက္က<br />“အြန္း တပည့္ေတာ္တို႔ ဓမၼပန္းခင္း စာၾကည့္တိုက္ကို အဲဒီကဲ့သို႔နာမည္ၾကီး ဘဒၵႏၱဘဲြ႔တံဆိပ္ရ ဆရာေတာ္ ၾကီးေတြ ၾကြလာေတာ့လဲ စာၾကည့္တိုက္ဂုဏ္တက္တာေပါ့ဘုရား”ဟု အားရပါးရ ေလွ်ာက္ၾကားေလေတာ့သည္။<br />ဤတြင္ ဓမၼပန္းခင္းဆရာေတာ္သည္လည္း ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့မူ၍ ျပဳံးလွ်က္သာ ေနလိုက္ရေတာ့သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္။<br />ဘဒၵႏၱဟူသည္ကား ဘဲြ႔တံဆိပ္လည္းမဟုတ္ ဒီဂရီလည္းမဟုတ္ေပ။ ထိုဘဒၵႏၱပါဠိ၏ အနက္အမွန္သည္ကား “အရွင္ သို႔မဟုတ္ ဦး”ဟုအဓိပၸာယ္ရေလသည္။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-504234290200745357?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-87288243164177612222011-07-17T10:34:00.000-07:002011-07-17T11:51:04.758-07:00<div style="text-align: justify;">ျပီးခဲ့ေသာ ဧျပီလေလာက္ကျဖစ္သည္။ မိမိသည္ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ေညာင္တံုးျမိဳ႕ံ နယ္၊ပဲရံုဆိပ္ေက်းရြာသို႔ ၾကြေရာက္ခဲ့ရေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ ထိုပဲရံုဆိပ္ေက်းရြာ၌ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေညာင္တံုးျမိဳ႔လံုးဆိုင္ရာ စာေမးပဲြႏွင့္ တရားပဲြက်င္းပေလေသာေၾကာင့္ တရားေဟာရန္ ကိစၥျဖင့္ ၾကြေရာက္ခဲ့ရေပသည္။ မိမိသည္ ထိုပဲရံုဆိပ္ေက်းရြာ ရြာဦးေက်ာင္းရွိ သိမ္ေက်ာင္းတြင္ တစ္ပါးတည္း သီတင္းသံုးေနထိုင္ခဲ့ရေလသည္။ မိမိသည္ ေနာက္ေန႔နံနက္ ညတရားေဟာရန္အတြက္ စာၾကည့္ေနသည္။ ထိုစဥ္ ဒါယကာတစ္ဦးသည္ အခင္းမ်ားယူရန္ အတြက္ သိမ္ေက်ာင္းေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ ထိုဒါယကာသည္ မိမိစာၾကည့္ေနသည္ကို ျမင္ေသာအခါ<br />"ကိုရင္ေလး ဂုဏ္ထူးနဲ႔ေအာင္ ေအာင္ ေျဖေနာ္"ဟု ေျပာကာ သိမ္ေက်ာင္းေပၚမွ ဆင္းသြားေလသည္။ စာကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနေသာ မိမိသည္ တစ္ပါးတည္းျပဳံးလွ်က္က်န္ေနခဲ့ေတာ့သည္။ ဆက္လက္၍ မိမိသည္<br />"ေအာ္ ငါ့အရပ္ကလည္း ကိုရင္ေလးအေခၚခံရေလာက္ ပုပါေပ၏၊ ဒီအရပ္ကလည္း လူပံုအလယ္မွာ ေတာ္ေတာ္<br />ေလးကို အရွက္တကြဲအက်ိဳးနည္းေအာင္ လုပ္ပါေပ၏”ဟု မိမိအရပ္ကိုပင္ အျပစ္တင္မိေလေတာ့သည္။<br />ထို႔ေနာက္ သိမ္ေက်ာင္းထဲခ်ည္း ေနရသည္ကို ျငီးေငြ႔သျဖင့္ ေအာက္ဆင္းကာ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ေလသည္။ ထိုစဥ္<br />ေက်ာင္းသားေပါက္စႏွစ္ေယာက္သည္ သူတို႔၏ ဦးဇင္းကို ရွိခိုးေနေလသည္။ ထိုေက်ာင္းသားေပါက္စႏွစ္<br /> ႕ႏွင့္ သူတို႔၏ ဦးဇင္းအၾကားတြင္ ဆင္ရုပ္ၾကီးရွိေနေလရာ မိမိက ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကို<br />“ေမာင္ေက်ာင္းသားေတြ မင္းတို႔က ဦးဇင္းကို မရွိခိုးပဲနဲ႕႔ ဘာေၾကာင့္ ဆင္ရုပ္ၾကီးကို ရွိခို္းေနတာလဲ”ဟု စ ေနာက္ လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားက<br />“ဆင္ရုပ္ကို ရွိခိုးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဦးဇင္းကို ရွိခိုးေနတာပါ ကိုရင္ေလး”ဟု ေျပာေသာအခါ ဆရာျဖစ္ေသာ ကန္ေတာ့ခံ ဦးဇင္းက မိမိကို အားနာသြားကာ<br />“ေခြးမသားေတြ ဦးဇင္းမွန္းမသိ၊ ကိုရင္မွန္းမသိ၊ အဲဒီဘုန္းဘုန္းက ဒီေန႔ည တရားေဟာမဲ့ တရားေဟာဆရာ<br />ေတာ္ကြ”ဟု ဆဲဆိုကာ ေငါက္ငန္းေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ မိမိက<br />“ဦးဇင္းရယ္မသိလို႔ေခၚတာေခၚပါေစ၊တပည့္ေတာ္ရဲ႕အရပ္ကိုကအလြန္ပုတာကိုး”ဟုၾကားမွ၀င္ကာ ေတာင္းပန္ရေလသည္။<br />ဆက္ကာ ညည္းခ်င္းထုတ္္္မိသည္ကာ<br />“ေတာ္ေတာ္ အရွက္တကြဲ အၾကိဳးနည္းေအာင္ လုပ္တဲ့ ဒီအရပ္ပါေပသည္တကား”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-8728824316417761222?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-48936642966121708832010-12-16T02:28:00.000-08:002010-12-16T05:40:08.863-08:00<div style="text-align: justify;"> တစ္ေန႔ မႏၱေလးျမိဳ႕ေပၚတြင္ အလြန္အင္မတန္မွ ခ်မ္းသာေသာ မိသားစုတစ္စုမွ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အလွဴပဲြၾကီးတစ္ခုကို က်င္းပေလသည္။ အလွဴ႕ရွင္မ်ားသည္ကား လူခ်မ္းသာ မ်က္ႏွာသိမ်ားျဖစ္ရာ ျမိဳ႕ေပၚရွိ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမ်ားမွ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား ၾကြေရာက္ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူၾကသည္။ အခ်ိန္သည္ကား ေန႔လယ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္မ်ား ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၾကသည္။ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးေနာက္ လဘက္ရည္ ဆံုးေဆာင္ေတာ္မူၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆရာေတာ္ငယ္တစ္ပါးသည္<br />“အရွင္ဘုရား ေဆးလိပ္ေသာက္ပါအံုးဘုရား”ဟု ဆိုကာ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးကို ေဆးလိပ္ ကပ္လိုက္ေလ သည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္ၾကီးက<br />“တပည့္ေတာ္ ေဆးလိပ္မေသာက္တတ္ပါ”ဟု ျပန္လည္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။ထို႔ေနာက္ ဆရာေတာ္ငယ္ ကပင္<br />“ဒါဆိုရင္ ကြမ္းေလးေတာ့ ဘုဥ္းပါအံုးဘုရား”ဟု ဆိုကာ ကြမ္းယာကို ဆက္ကပ္ေလသည္။ ဤတြင္ ဆရာေတာ္ ၾကီးက<br />“ကြမ္းလဲ မစားပါဘူးကြာ”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။ ထိုအခါ စကားအနည္းငယ္မ်ားေသာ စပ္စုတတ္ေသာ ဆရာေတာ္ေလးက<br />“အရွင္ဘုရားက ဒါဆိုရင္ ေရႊက်င္နဲ႔တူတယ္”ဟု အတြန္႔တက္လာေလသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္ၾကီးက<br />“ေရႊလဲ မက်င္ဘူး၊ ေငြလဲမက်င္ဘူး၊ အေပါင္ေတာ့ ခံတယ္”ဟု ျပတ္ျပတ္သားသား မိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္ေလ သည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္ငယ္ေလးသည္လည္း ျငိမ္က်သြားေလေတာ့သည္။<br />မွတ္ခ်က္ ေနာက္မွ ထိုဆရာေတာ္ေလးသည္ ထိုဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဘဲြ႔အမည္ကို သိရေလသည္။ ထိုခပ္ဆတ္ ဆတ္မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ကား မႏၱေလးျမိဳ႕၏ က်က္သေရေဆာင္ မစိုးရိမ္တိုက္မွ ဆရာ ေတာ္ၾကီးဦးရာဇဓမၼာဘိ၀ံသပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br />ေရႊက်င္ဟူသည္ကား ျမန္မာျပည္တြင္ ေရႊက်င္ဂိုဏ္း သုဓမၼာဂိုဏ္း ဒါြရဂိုဏ္းစသည္ျဖင့္ သံဃဂိုဏ္းၾကီး (၉)ဂိုဏ္း ရွိေလသည္။သုဓမၼာဂိုဏ္း၀င္သံဃာေတာ္မ်ားသည္ကား အမ်ားအားျဖင့္ ကြမ္းစား ေဆးေသာက္ေတာ္မူၾကသည္။ ေရႊက်င္ဂိုဏ္း၀င္ ဆရာေတာ္မ်ားသည္ကား အမ်ားအားျဖင့္ ကြမ္းစား ေဆးေသာက္ေသာ အမွဳကို ျပဳေတာ္မမူၾကေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ဆရာေတာ္ကေလးက ဆရာေတာ္ၾကီးဦးရာဇဓမၼကို<br />“အရွင္ဘုရားက ေရႊက်င္နဲ႔ တူတယ္”ဟုေမးေလသည္။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4893664296612170883?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-21919380994809614652010-12-12T23:45:00.000-08:002010-12-13T04:37:43.609-08:00တစ္ခါက ေတာရြာေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရွိေလသည္။ ဆရာေတာ္သည္ “သူသည္ အေျမွာက္မၾကိဳက္”ေၾကာင္းကို လူရွဳပ္ရွဳပ္ရွိလွ်င္ အျမဲမျပတ္ေျပာၾကားေလ့၊ မိန္႔ေတာ္မူေလ့ရွိသည္။ တစ္ေန႔ အလွဴပဲြတစ္ခုတြင္ ဆရာေတာ္သည္ ဒါယကာအမ်ားႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်ရာ ဒါယကာတစ္ဦးမွ<br />“ဆရာေတာ္ တရားေဟာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေၾကာင္း ဒီနယ္တစ္၀ိုက္မွာေတာ့ နာမည္ၾကီးေနတယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာေတာ္က<br />“ေဟ ဒကာ! ဒကာ ငါ့ဆီက တစ္ခုခု လိုခ်င္ရင္ ဒဲ့တိုးေျပာပါ၊ ဟုိေ၀့ သည္ေ၀့ လုပ္မေနနဲ႔၊ အဲဒါမ်ိဳး ငါမၾကိဳက္ဘူး၊ မင္းငါ့ကို ေျမွာက္ေနမွန္း ငါသိတယ္၊ အေျမွာက္ၾကိဳက္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြထဲမွာ ငါမပါဘူးဆိုတာ မင္း ျမဲျမဲမွတ္ထား”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသျဖင့္<br />“ေအာ္ ဆရာေတာ္ကေတာ့ တကယ္အေျမွာက္မၾကိဳက္တဲ့ အာဂဆရာေတာ္တစ္ပါးပါ ေပသည္တကား”ဟု ေျမွာက္ေသာ ဒါယကာသည္ပင္ လက္ဖ်ားခါ ယံုၾကည္သြားေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ထိုနယ္မွ ဒါယကာမ်ားသည္ ထိုဆရာေတာ္အား ဘယ္လိုမွ ေျမွာက္ပင့္၍ မရေၾကာင္း နားလည္လိုက္သည္။ေျမွာက္ပင့္၍လဲ မေျပာ၀န္႔ၾကေပ။ ထိုနယ္တစ္၀ိုက္တြင္ ထိုဆရာေတာ္သည္ ဘယ္လိုမွ ေျမွာက္ပင့္၍ မရေသာ ဆရာေတာ္တစ္ပါးအျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေနေလသည္။<br />“ေအာ္ အာဂဆရာေတာ္တစ္ပါးပါေပသည္တကား”<br />တစ္ေန႔ ထိုဆရာေတာ္၏ ေျမွာက္ပင့္၍ မရေၾကာင္း အေျမွာက္ၾကိဳက္ေသာ ဆရာေတာ္မဟုတ္ေၾကာင္းကို အျခားနယ္မွ ဒါယကာတစ္ဦးသည္ သိရွိေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒါယကာသည္ ထိုအာဂဆရာေတာ္ကို ဖူးေျမွာ္ရန္အလို႔ငွာ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ဒါယကာသည္ ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ဆရာေတာ္ကို ဦးခ်ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အလႅာပ သလႅာပစကားေျပာၾကသည္။ ဒါယကာသည္ စကားေျပာစဥ္<br />“ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကေတာ့ ျပသာဒ္အေဆာင္ ဘံုေဆာင္ေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတာ ဆိုေတာ့ နတ္ဘံု နတ္နန္းေတြက်ေနတာပဲဘုရား၊ ဥယ်ာဥ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္က နႏၵ၀န္ဥယ်ာဥ္တမွ်ပါပဲဘုရား၊ေတာ္ေတာ္ေလးကို သာယာပါေပတယ္ဘုရား”ဟု မသိမသာ ဆရာေတာ္ကို ေျမွာက္ပင့္ေနေလသည္။ ဆရာေတာ္သည္ကား<br />“ဒကာ မင္းလဲ ငါ့ကို လာေျမွာက္ေနတာလား၊ အေျမွာက္ၾကိဳက္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြထဲမွာ ငါမပါဘူးဆိုတာေတာ့ ဒကာသိတယ္ေနာ္၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသျဖင့္ ဒါယကာသည္ ဆက္မေျမွာက္ေတာ့ေပ။ ရိုးရိုးစကား တရားစကားေျပာျခင္းျဖင့္သာ စကား၀ိုင္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ျပန္ခါးနီတြင္ ဒါယကာေလွ်ာက္လိုက္သည္ကား<br />“တပည့္ေတာ္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေျမွာက္ဘူးတယ္၊ အေျမွာက္ၾကိဳက္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြခ်ည္းပါပဲဘုရား၊ အေျမွာက္မၾကိဳက္တဲ့ ဘုနး္ၾကီးဆိုလို႔ အရွင္ဘုရားတစ္ပါးပဲ ေတြ႔ဖူးေသးတယ္ဘုရား”ဟု ဆိုေသာအခါ အေျမွာက္မၾကိဳက္ေသာ အာဂဆရာေတာ္သည္<br />“ဟုတ္တာေပါ့ ဒကာရ”ဟု လက္သီးလက္ေမာင္းတမ္းကာ အားရ၀မ္းသာ ေအာ္ဟစ္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။<br />ထိုမိန္႔ၾကားသံကို ၾကားရေသာ ဒါယကာသည္ကား<br />“အဓိပၸာယ္ရွိေသာ အျပံဳးတစ္ခု”ျဖင့္ ေက်ာင္းေပၚမွ ဆင္းကာ ျပန္သြားေလေတာ့သတည္း။<br /><br />ေနာက္အာဂဆရာေတာ္တစ္ပါးရွိပါေသးသည္။ စပ္မိလာသျဖင့္ တင္ျပလိုက္ရေပသည္။<br />တစ္ေန႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ထင္းရွားေသာ ေက်ာင္းတိုက္တစ္တိုက္သို႔ ၀တ္ေကာင္းစားလွ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ဒါယကာႏွစ္ဦးေရာက္ရွိလာေလသည္။ထိုဒါယကာႏွစ္ဦးသည္ ဆရာေတာ္ကို ေတြ႔ေသာအခါ<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား ရုပ္ရွင္မင္းသား ကိုစုိုးသူတို႔မိသားစုက မနက္ျဖန္ ေမြးေန႔ဆြမ္း ကပ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ သကၤန္းငါးစံု၊ ငါးဆင့္စတီခ်ိဳင့္တစ္လံုး၊ သပိတ္တစ္လံုး၊ ပုဂံခြက္ေယာက္စသည္တို႔ကို ငွားလိုက္ပါအံုးတဲ့ဘုရား၊ သကၤန္းဖိုးကေတာ့ အိမ္က်မွ ကပ္ပါမယ္တဲ့ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေသာအခါ ဆရာေတာ္က<br />“ေဟ ဒကာေတြ ရွပ္ရွင္မင္းသားစိုးသူကလႊတ္လိုက္တာဆိုဟုတ္ပါျပီး၊ စိုးသူနဲ႔ ဒို႔ကလဲ ဆရာ+တပည့္လိုေနေနတာ ငွားရမွာေပါ့ကြ၊ သို႔ေသာ္ စိုးသူရဲ႕ အိမ္လိပ္စာကိုေတာ့ ငါ့ေျပာျပအံုးေလကြယ္”ဟု ေမးေသာအခါ ဒါယကာႏွစ္ဦးက<br />“ကိုစိုးသူက ဗဟန္းျမိဳ႕နယ္၊၀င္ဒါမီယာ၊ ျခံအမွတ္(၅၅)မွာေနပါတယ္ဘုရား”ေလွ်ာက္ေလသည္။ ထိုအခါ စိုးသူရဲ႕ အိမ္လိပ္စာကို အတိအက်သိထားေသာ ဆရာေတာ္က<br />“မင္းတို႔ လူလိမ္ေတြပဲ၊ စိုးသူက အဲဒီမွာ ေနတာမွ မဟုတ္တာ ၊ လိပ္စာက အလဲြခ်ည္းပဲ၊ စိုးသူရဲ႕ လိပ္စာကို ငါအတိအက်သိတယ္၊ ငါ့လားျပီး မလိပ္နဲ႔ ၊ ေအ ေနာက္တစ္ခါလာလိမ္လို႔ကေတာ့ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ရဲလက္ထဲအပ္ပစ္မယ္၊ဒီတစ္ခါေတာ့ ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္”ဟု ဆိုကာ ေငါက္ငမ္းလႊတ္လိုက္ေလသည္။ ဆရာေတာ္သည္ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ေဘးနားမွာရွိေနေသာ သူ၏တပည့္မ်ားကို<br />“မင္းတို႔လဲ ငါလို သူမ်ားအလိမ္မခံရေအာင္ၾကိဳးစားၾက၊ ငါ ရန္ကုန္မွာေနတာ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀)ရွိသြားျပီ၊ တစ္ခါမွ အလိမ္မခံရေသးဘူး၊ လူဆိုတာ လွစ္ေနရတယ္ကြ၊ ယေန႔ေခတ္မွာ လူလိမ္လူညာက မ်ားပါဘိသနဲ႔၊ ငါ့လိုလွစ္ေနမွ ေတာ္ကာၾကမယ္ကြ”ဟု ေအာင္ျမင္ေသာ အသံျဖင့္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူေနေလသည္။<br />“ေအာ္ အာဂဆရာေတာ္တစ္ပါးပါေပသည္တကား”<br />မိနစ္၀က္ခန္႔ ၾသ၀ါဒေပးျပီးေသာအခါ ဆရာေတာ္သည္ က်င္ငယ္(အေပါ့)စြန္႔ရန္အလို႕႔ငွာ ေအာက္သို႔ ဆင္းသြားေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္၏ ယေန႔မွ ထုတ္စီးထားေသာ အသစ္စက္စက္ ကတၱီပါဖိနပ္သည္ကား မရွိေတာ့ေပ။ ထိုအခါမွ ဆရာေတာ္သည္ ေဒါသူပုန္ထကာ<br />“ဟုိ ေခြးမသားႏွစ္ေကာင္ ငါ့ဖိနပ္ကို အလစ္သုတ္သြားျပီနဲ႔တူတယ္ မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ့တစ္သက္ တခါမွ အလိ္္မ္မခံရဘူး၊ ဒီေခြးေကာင္းႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ေတြ႔မွ အလိ္မ္ခံရတယ္ကြာ”ဟု ၾကိမ္းေမာင္းကာ အာဂဆရာေတာ္လဲ ေဒါသျဖစ္ကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ ေဘးတြင္ ရွိၾကေသာ တပည့္မ်ားသည္ကား<br />ျပံဳးစိစိျဖင့္ရွိေနၾကသည္။ ထိုတပည့္တို႔၏ အျပံဳးသည္လည္း အဓိပၸာယ္မ်ားစြာ ရွိလွေပ၏။<br /><br />ဤေနရာတြင္ စကားစပ္မိလာသျဖင့္ အနည္းငယ္ ဓမၼစကား တင္ျပေပအံ့။ မႏၱေလးျမိဳ႔တြင္ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ကိုတည္ေထာင္ေတာ္မူေသာ ဆရာေတာ္ဦးသူရိယသည္ ပစၥည္းတစ္ခုေပ်ာက္သြားလွ်င္ အျခားပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေျပာရမည္ကို အလြန္ရွက္ေတာ္မူေလ့ရွိသည္။ ဆရာေတာ္၏ အယူအဆအရ မိမိယခုဘ၀ ပစၥည္းေပ်ာက္ျခင္းသည္ အတိတ္ဘ၀က သူမ်ားဥစၥာကို ခိုးခဲ့ေသာေၾကာင့္သာ မေကာင္းက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ပစၥည္းေပ်ာက္ျခင္းသည္။ဤသည္ကို မသိၾကေသာ အခ်ိဳ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္<br />“ငါပစၥည္းေပ်ာက္တယ္၊ ငါပစၥည္းေပ်ာက္တယ္”ဟု လူအမ်ားသိရန္ အလို႔ငွာ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာလွည့္လည္ေျပာၾကေလသည္။ ဤသို႔ ေျပာျခင္းသည္<br />“အတိတ္ဘ၀က ငါသူမ်ားဥစၥာကို ခိုးခဲ့တာပဲေဟ”ဟူ၍ ေျပာၾကားေနသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္ေတာ္မူေသာ မစိုးရိမ္္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ပစၥည္းေပ်ာက္လွ်င္ စိတ္တိုမည့္အစား ရွက္၍ပင္ေနေလေတာ့သည္။<br />“ေအာ္ ေရွးဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးမ်ားသည္ကား အလြန္ပင္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းလွပါေပသည္တကား”<br />မိမိတို႔၏ ပစၥည္းကို အခိုးမခံရေစရန္အလို႔ငွာ သူမ်ားပစၥည္းဥစၥာကို ခိုးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမည္ သာျဖစ္ေပသည္။<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-2191938099480961465?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-89121327290624989832010-11-30T04:47:00.001-08:002010-12-08T02:30:55.885-08:00<div style="text-align: justify;">ဤအျဖစ္အပ်က္ကေလးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၂၆)ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ပါေပသည္။ ေႏြဦးေပါက္ျပီဆိုလွ်င္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ အစုိုးရက က်င္းပေပးေသာ ဓမၼာစရိယ စာေမးပဲြႏွင့္ ပထမျပန္စာေမးပြဲမ်ားကို ေျဖဆိုၾကရ ေလသည္။ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ စာေမးပြဲမ်ားေျဖျပီးသည့္ေနာက္ ေက်ာင္းမ်ား ေခတၱခဏ ပိတ္သည္ႏွင့္တစ္ ျပိဳင္နက္ သူတို႔၏ အရပ္ေဒသမ်ားသို႔ ျပန္ၾကြၾကေလသည္။ ထိုသံဃာေတာ္အေပါင္းတြင္ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးသည္ လည္း စာေမးပဲြကို ေကာင္းစြာ ေျဖဆိုျပီးေနာက္သူ၏ဇာတိရြာသို႔ ျပန္ၾကြသြားေလသည္။ဦးဇင္းေလးသည္ ရြာတြင္ သီတင္းသံုးေနထိုင္စဥ္ လေပါင္းမ်ားစြာၾကာ ကြဲကြာေနေသာ မိဘ၊ ဆရာသမားမ်ား၊ ရဟန္းဒါယကာ+ ရဟန္း ဒါယိကာမမ်ား၊ေဆြမ်ိဳးအေပါင္း၊သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းႏွင့္ေတြ႔ကာအလြန္ပီတိျဖစ္ေနခဲ့သည္။စကားမ်ားသည္လည္း ေျပာ၍ အားမရေအာင္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။သူသည္ႏွစ္လၾကာေနျပီးေနာက္ ေက်ာင္းျပန္လည္ဖြင့္သည့္အတြက္ ျမိဳ႕သို႔ ျပန္ရေတာ့မည္ျဖစ္ေပသည္။သို႔အတြက္ေၾကာင့္ သူသည္မိဘ၊ေဆြမ်ိဳး၊သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လိုက္လံႏွဳတ္ဆက္ေလ ေတာ့သည္။ထိုမိဘေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ျမိဳ႕သို႔ တစ္ဖန္စာသင္ၾကြေတာ့မည္ျဖစ္ေသာ သူတို႔၏ ဦးဇင္းကို တတ္စြမ္းသေလာက္ေထာက္ပန္႔လွဴဒါန္းၾကေလသည္။ ထိုဇင္းေလးသည္ ေနာက္ဆံုးႏွဳတ္ဆက္ရန္က်န္ေနေသာ သူမ်ားသည္ကား သူ၏ ရဟန္းဒါယကာ+ရဟန္းဒါယိကာမမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ သူသည္ သူ၏ ရဟန္း ဒါယကာ+ရဟန္းဒါယိကာမမ်ားအိမ္သို႔ ၾကြသြားေလသည္။ဦးဇင္းေလးသည္ သူ၏ ရဟန္းဒါယကာ+ရဟန္းဒါယ ကာမမ်ားႏွင့္ ပက္ပင္းတိုးေလသည္။ထိုအခါ သူသည္<br />“ဒကာၾကီး+ဒကာမၾကီးတို႔ ဦးဇင္း မနက္ျဖန္ ျမိဳ႕ကို စာသင္ျပန္ၾကြေတာ့မယ္”ဟု ႏွဳတ္ဆက္ေျပာၾကားေလသည္။<br />ဤတြင္ ရဟန္းဒါယကာၾကီးက<br />“ဦးဇင္းကို ေငြလွဴအံုးမည္”ဟု ဆိုကာ ေငြႏွစ္က်ပ္ကို လွဴဒါန္းေလသည္။ ထိုအခါ ဦးဇင္းျဖစ္သူက ေငြႏွစ္က်ပ္ကို ၾကည့္ကာ<br />“ဒကာၾကီးရယ္ ဒီေလာက္ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒကာၾကီးက ဦးဇင္းကို ေငြႏွစ္က်ပ္လာလွဴ တယ္၊ ဒီေငြႏွစ္က်ပ္က ဘာအတြက္လဲ၊ သံုးဘို႔လား၊ သို႔မဟုတ္ ရွဴဘို႔လား၊ သံုးဘို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွသံုးရမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒကာၾကီးပဲ ျပန္ယူလိုက္ပါ၊ ရွဴဘို႔ဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္က်ပ္လွဴစရာမလိုပါဘူး၊ ငါးျပားေစ့တစ္ေစ့<br />ဆိုရပါတယ္၊ ငါးျပားပဲလွဴပါ ဒကာၾကီး”ဟု ဆိုလိုက္ေသာအခါ ဒါယကာၾကီးသည္<br />“ရဟန္းအမၾကီးေရ ငါလွဴတာ နည္းတယ္တဲ့၊ နင္သာ ၾကည့္လွဴလိုက္ေပေတာ့”ဟု မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ျဖစ္ ကာ အိမ္ခန္းအတြင္းသို႔ ၀င္ေျပးသြားေလေတာ့သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္။။ ထိုေခတ္ ထိုကာလက တက္ရြန္သကၤန္းတစ္စံုပင္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ေပးရေသာ ေခတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “နည္းသည္ဟု ေျပာမလား၊ မ်ားသည္ဟု ေျပာရမလား၊ မနည္း မမ်ားဟု ေျပာရမလား ”စာဖတ္သူတို႔ ဆံုးျဖတ္ၾက ကုန္ရာသတည္း။<br /></div><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-8912132729062498983?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-90320854852417739572010-11-23T16:50:00.000-08:002010-11-23T17:29:01.591-08:00ရမည္းသင္းျမိဳ႕ေပၚရွိ စာသင္တိုက္တစ္ခုတြင္ ဦး၀ံသသည္ ဆြမ္းစာေက်ာင္းဘုန္းၾကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္မွာ သံုးလခန္႔ရွိျပီးျဖစ္သည္။ ဦး၀ံသသည္ ဒါယကာ ဒါယကာမမ်ားအေပၚ အေျပာေကာင္းသလို အေျမွာက္လည္းေကာင္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လွဴမည့္တန္းမည့္သူမ်ား မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္သည္။ တစ္ေန႔ ရပ္ကြက္အတြင္းမွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ဆြမ္းခ်ိဳင့္လာပို႔ရာ အေျပာေကာင္းေသာ ဦး၀ံသမွာ ျမင္ျမင္ခ်င္း လွမ္းႏွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။<br />“ဟာ ဒကာမၾကီး ဆြမ္းလာပို႔တာလား”<br />“မွန္ပါဘုရား တပည့္ေတာ္ သဒၶါဆြမ္းလာပို႔တာပါဘုရား”<br />“အင္း သာဓုဗ်ာ သာဓု သာဓု-- ကဲ မွန္းစမ္း ဘာဟင္းေတြတုန္း”<br />“မွန္ပါ ၾကက္သားဟင္းပါဘုရား”<br />“ေဟ ဟုတ္လား ဟန္ၾကတာပဲ ေက်ာင္းက စာခ်ဘုန္းၾကီးေတြကို ၾကက္သားနဲ႔ မကပ္ရတာ ၾကာေပါ့ဗ်ာ ၾကက္သားထက္ ေကာင္းတဲ့ဟင္း မရွိေတာ့ဘူး”<br />“မွန္ပါဘုရား”ဟု ဒါယကာမၾကီးမွာ ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ဆြမ္းဟင္းမ်ားလွယ္ျပီး ျပန္ရန္ ေက်ာင္းေအာက္ထပ္ေလွကားအနီးမွ ဖိနပ္၀င္ယူေန၏။<br />မၾကာမီ ဒါယကာမတစ္ေယာက္ဆြမ္းခ်ိဳင္႔လာပို႔ျပန္၏။ ထံုးစံအတိုင္း ႏွဳတ္ဆက္ျပန္၏။<br />“ဟာ ဒကာမၾကီးဆြမ္းခ်ိဳင့္လာပို႔တာလား”<br />“မွန္ပါဘုရား ေမြးေန႔မို႔ ဆြမ္းလာပို႔တာပါဘုရား”<br />“သာဓုဗ်ာ သာဓု သာဓု ကဲ မွန္းစမ္း ဘာဟင္းေတြတုန္း”<br />“၀က္သားဟင္းပါအရွင္ဘုရား”<br />“ေဟ ဟန္က်တာပဲ စာခ်ဘုန္းၾကီးေတြကို ၀က္သားနဲ႔ကပ္ရတာေပါ့၊ က်ဳပ္တို႔က ၀က္သားဆို ၾကက္သားထက္ေတာင္ ၾကိဳက္ေသးတယ္၊ ၾကက္သားကမွ အရိုးထြင္ေနရေသး”<br />ဦး၀ံသသည္ အရင္ၾကက္သားဟင္းလာလွဴေသာ ဒါယကာမၾကီးျပန္သြားျပီထင္၍ ေနာက္၀က္သားဟင္း လာပို႔ေသာ ဒါယကာမၾကီးကို ေျမွာက္ပင့္၍ ေျပာဆိုေနေလ၏။<br />ေလွကားအနီးမွ ဖိနပ္၀င္ယူေနေသာ ၾကက္သားလွဴေသာ ဒါယကာမၾကီး ၾကားသြားရာ<br />“ဘုန္းၾကီးတန္မဲ့ ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး ခုတစ္မ်ိဳးေျပာတတ္တဲ့ဘုန္းၾကီး၊ ေနာက္ အရွင္ဘုရားေက်ာင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ဆြမ္းလာမပို႔ေတာ့ဘူး”ဟု ေျပာကာ စိတ္ဆိုးထြက္သြားေလေတာ့သည္။ထိုဦး၀ံသသည္လည္း ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထိုဒါယိကာမၾကီးကို ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုခြင့္ မရေတာ့ေခ်။<br /><br />မွတ္ခ်က္ ဥယ်ာဥ္တိုက္(ရန္ကင္းေတာင္) အႏွစ္(၂၀)ပံုရိပ္ မဂၢဇင္းမွ ထုတ္ႏွဳတ္ျပင္ဆင္ေရးသားတင္ျပလိုက္ရေပသည္။<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-9032085485241773957?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-55502497390176012612010-11-22T15:53:00.000-08:002010-11-22T16:38:17.296-08:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕၏ စာသင္တိုက္တစ္တိုက္တြင္ ကိုရင္ပုညအမည္ရွိ စာသင္သားတစ္ပါးရွိေလသည္။ ကိုရင္ ပုညသည္ ည(၁၂)နာရီထိုးသည္အထိ စာက်က္ထားေသာေၾကာင့္ အေတာ္ေနျမင့္မွ အိပ္ရာကႏိုဳးသည္ခဲ့ေလ သည္။ ထို႔ေနာက္ သြားတိုက္၊မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ေရးၾကီးသုတ္ျပာႏွင့္ သကၤန္းျမန္ျမန္ရံုကာ ဆြမ္းခံၾကြသြားေလသည္။ ဆြမ္းခံအိမ္ ငါးအိမ္ခန္႔မွ် ၾကြျပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ဆြမ္းဟင္းကား တစ္ခြက္သာ ရေသးသည္။ ထိုရထားေသာ ဆြမ္း ဟင္းသည္လည္း မက္ေလာက္ေသာ ဆြမ္းဟင္းေတာ့မဟုတ္ေခ်၊ ထို႔ေနာက္ ကိုရင္ပုညသည္ ေျခာက္အိမ္ ေျမာက္ အိမ္သို႔၀င္လိုက္ပါျပီ။ အိမ္ရွင္ဒါယကာမၾကီးသည္ကား အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနသျဖင့္ ကိုရင္ပုညၾကြလာသည္ ကို မျမင္လိုက္ေခ်။ အိမ္အတြင္းရွိ ဒါယကာမၾကီး၏ သမီးျဖစ္သူက ျမင္လိုက္သျဖင့္<br />သမီး<br />“အေမ ကိုရင္ဆြမ္းခံၾကြလာတယ္”<br />အေမ<br />“ေအး ငါအ၀တ္ေလွ်ာ္ေနတယ္၊ မအားေသးဘူး၊ ေၾကာင္အိမ္ထဲမွာ ငါးေၾကာ္ရွိတယ္၊ ယူေလာင္းလိုက္”<br />ထိုဒါယကာမၾကီး၏ ငါးေၾကာ္ေလာင္းလိုက္ဟု ေျပာသံကို ၾကားရေသာအခါ ကိုရင္ပုညသည္ စိတ္အတြင္းမွ ၾကိတ္ ကာပီတိျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဘုဥ္းေပးလိုက္စိတ္ တစ္ဖြားဖြားျဖစ္သျဖင့္ မိမိတံေတြးမ်ားကိုပင္ ျပန္လည္မ်ိဳခ်လိုက္ ရသည္။<br />သမီး<br />“အေမ ငါးေၾကာ္က တစ္ေကာင္တည္းရွိတာ တစ္ေကာင္လံုးေလာင္းလိုက္ရမွာလား”<br />ထိုအခါ မိခင္ျဖစ္သူ ျပန္လည္ေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ကိုရင္ပုညအၾကီးအက်ယ္ စိတ္ဓာတ္က်သြားေလ ေတာ့သည္။ မိခင္ျဖစ္သူ ေျပာလိုက္ေသာ စကားသည္ကား<br />“ဟဲ့ ငါးေၾကာ္ကို အေကာင္လိုက္ ေလာင္းရေအာင္ အဲဒီကိုရင္က နင့္လင္မ်ားမွတ္လို႔လား၊ ေခါင္းျဖတ္ေလာက္ လိုက္”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္= ဤပံုျပင္သည္ မႏၱေလးတိုင္း ပုသိမ္ၾကီးျမိဳ႕နယ္ ရန္ကင္းေတာင္ေျခ ဥယ်ာဥ္စာသင္တိုင္၏ ႏွစ္(၂၀) ပံုရိပ္ မဂၢဇင္းမွ ျပန္လည္ ထုတ္ႏွဳတ္ေရးသား ေဖၚျပလိုက္ရေပသည္။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5550249739017601261?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-5951892610378828002010-11-11T01:10:00.001-08:002010-11-11T01:46:23.760-08:00<div style="text-align: justify;">ျမန္မာျပည္တြင္ နာမည္အၾကီးဆံုး စာသင္တို္က္ၾကီးတစ္တုိက္ကို ညႊန္ျပပါဆိုလွ်င္ မႏၱေလးျမိဳ႕မွ မစိုးရိမ္ေက်ာင္း တိုက္ၾကီးကို ညႊန္ျပရမည္ျဖစ္ေပသည္။ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ နာမည္ၾကီးသလဲဟုဆို လာလွ်င္ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ စာသင္သားသံဃာအမ်ားဆံုးျဖစ္သည္။ စာသင္နည္း စနစ္ေကာင္းသည္။ အထူးအားျဖင့္ အစိုးရဓမၼာစရိယ၊ သက်သီဟ၊ ေစတီယဂၤဏစာေမးပဲြမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ ေသာ စာ၀ါမ်ားကို ပို႔ခ်ရာတြင္ အလြန္နာမည္ၾကီးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးသည္ကား ျမန္မာ ျပည္တြင္ အလြန္နာမည္ ၾကီးလွေပသည္။ ယခုအခါ ထိုစာသင္တိုက္ၾကီးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ဆရာေတာ္ၾကီး သည္ကား ဆရာေတာ္ၾကီးဦး ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသပင္ျဖစ္ေပသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ စာခ်အလြန္ေကာင္းသည္။ စကားေျပာျပတ္သည္။ စကားေျပာေကာင္းသည္။ ဤေနရာ၌ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ေျပာင္ေျမာက္လွေသာ မွတ္ သားေလာက္ေသာ ၾသ၀ါဒကို ေဖၚျပေပအံ့။တစ္ႏွစ္က မစိုးရိမ္တိုက္မွ စာသင္သားမ်ားသည္<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ရဲ႕ဆရာသမားပ်ံ႕လြန္ေတာ္မူသြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ကို ရြာျပန္ခြင့္ျပဳ ေတာ္မူပါဘုရား၊ ဒုတိယ စာသင္သားတစ္ပါးကလဲဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အေမကြယ္လြန္သြားပါ သျဖင့္ တပည့္ေတာ္ကို ရြာျပန္ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါဘုရား၊ တတိယစာသင္သားတစ္ပါးကလဲ ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အေဖကြယ္လြန္သြားပါသျဖင့္ ရြာျပန္ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါဘုရား” စသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပျပီး ရြာျပန္ခြင့္ကို ေလွ်ာက္ၾကေလသည္။တစ္ပါးလည္းမဟုတ္ ႏွစ္ပါးလည္းမက စသည္ျဖင့္ အလြန္အင္မတန္မွ မ်ားျပားလွေပသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း အမွန္ပင္ မိဘက်န္းမာေရးေကာင္းသျဖင့္လည္းေကာင္း မိဘမ်ားကြယ္လြန္ သြားသျဖင့္လည္းေကာင္း ျပန္ခြင့္ကို ရရန္ ဆရာေတာ္ထံမွ ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း လူငယ္တို႔ အေလွ်ာက္ ဟိုဟိုဒီဒီ ခရီးသြားလိုေသာအခါ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာ လိမ္လည္ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ စာသင္သားမ်ားစြာကို အုပ္ခ်ဳပ္လာေသာ ဆရာေတာ္ဦးရာဇသည္ကား အခ်ိဳ႕တပည့္မ်ား လိမ္လည္ေလွ်ာက္ ထားၾကသည္ကို သိရွိလာေလသည္။ တပည့္မ်ားထံမွ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားလည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ ရရွိလာျပီးျဖစ္ ေလသည္။ တပည့္မ်ား၏ အလိမ္ခံရေပါင္းလည္း မ်ားလာျပီ ျဖစ္ေလသည္။<br />ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္ေသာေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္၀ယ္ ေအာက္ပါအတိုင္း ျပတ္ျပတ္သားသား မွတ္သားဖြယ္ရာၾသ၀ါဒကို ေပးေတာ္မူေလေတာ့သည္။<br />“ေအး မင္းတို႔စာသင္သားေတြ စာ၀ါဖြင့္ျပီဆိုလွ်င္ စာ၀ါမတက္ခ်င္တာနဲ႔ အေဖေသလို႔ ရြာျပန္ခြင့္ျပဳပါအံုးဘုရား၊ အေမေသလို႔ ရြာျပန္ခြင့္ျပဳပါအံုးဘုရား၊ ဆရာသမားပ်န္လြန္ေတာ္မူလို႔ ရြာျပန္ခြင့္ျပဳပါအံုးဘုရားနဲ႔ လာေလွ်ာက္ ၾကတယ္၊အခ်ိဳ႕လဲ တကယ္အေမ အေဖေသလို႔ လာေလွ်ာက္ၾကတာေတြပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕လဲ စာ၀ါလိုက္ရမွာ ပ်င္း တာနဲ႔ ငါဆီလာျပီး ေသသြားျပီးျဖစ္တဲ့ အေဖေသလို႔ ေသသြားျပီးျဖစ္တဲ့ အေမေသလို႔ပါဘုရားဟု ညာေလွ်ာက္ျပီး ေတာသြားေတာင္သြား သြားၾကတယ္၊ ေအး ဒီႏွစ္ စါ၀ါဖြင့္လို႔ကေတာ့ လာမေလွ်ာက္နဲ႔ တစ္ပါးမွ ျပန္မလႊတ္ဘူး သာမွတ္၊ မင္းတို႔ အေမ+အေဖ+ဆရာသမားေတြကို ရြာျပန္တာနဲ႔ တစ္ခါတည္းေျပာခဲ့၊ “အေမတို႔ အေဖတို႔ရယ္ ေသမယ္ဆိုရင္လဲ ဦးဇင္းတို႔ စာ၀ါမဖြင့္မီ ေက်ာင္းမဖြင့္မီေစာေစာစီးစီးေသထားၾကပါ၊ ဒီႏွစ္ေက်ာင္းဖြင့္မွ စာ၀ါ ဖြင့္မွ အေမတို႔ အေဖတို႔ေသရင္ ဆရာေတာ္က ျပန္မလႊတ္ဘူးတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ေသစရာရွိရင္လဲ ေစာေစာေသ ထားၾကပါ၊”လို႔တစ္ခါတည္းေျပာခဲ့ၾကကြာ၊ စာ၀ါဖြင့္ျပီဆိုမွေတာ့ ဘယ္လိုအေၾကာင္းျပျပ ဘယ္မွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး၊ ေအး ကုန္ေအာင္ေျပာလိုက္မယ္ကြာ၊ ဒို႔ေက်ာင္းဖြင္တဲ့အခ်ိန္ စာ၀ါခ်တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး မင္း တို႔ အေမအေဖေသတာေတြ ေဘးဖယ္ထားလိုက္အံုး၊ ဘုရားပြင့္ေတာင္ သြားမဖူးရဘူးကြာ” ဟူသည္ပင္ျဖစ္ သတည္း။<br /><br />ဤေနရာ၌ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာသျဖင့္ အလားတူ အျခားအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ေဖၚျပေပအံ့။<br />ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ထင္ရွားေသာ စာသင္တိုက္ၾကီးတစ္တိုက္ရွိေလသည္။ ထိုစာသင္တိုက္ၾကီးတြင္ နယ္ေပါင္းစံုမွစာ သင္သားမ်ား ပညာသင္ၾကားလွ်က္ရွိၾကသည္။ တစ္ေန႔ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွ စာသင္သားကိုယ္ေတာ္ေလး တစ္ပါးသည္<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္အေဖဆံုးသြားလို႔ ရြာျပန္ခြင့္ ျပဳေတာ္မူပါဘုရား”ဟုေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာ ေတာ္က<br />“ေမာင္ပဇင္းရ မင္းအေဖက ဘာေၾကာင့္ ဆံုးသြားတာလဲကြ”ဟု သိလိုေဇာျဖင့္ ေမးေလသည္။ တပည့္ျဖစ္သူက<br />“ပင္လယ္ထဲ ငါးရွာရင္ စက္ေလေမွာက္ျပီး ဆံုးသြားတာပါဘုရား”ဟု ဆက္ေလွ်ာက္ေသာအခါ<br />“ေအာ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ေမာင္ပဇင္းရယ္၊ မင္းရဲ႕ ဖခမည္းေတာ္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ကံဆိုးရွာတာပဲ၊ အြန္းစိတ္မ ေကာင္းစရာ၊ဒါနဲ႕မင္းက ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲ ေမာင္ပဇင္း၊”ဟု ေမးေသာအခါတြင္ တပည့္ျဖစ္သူက<br />“တပည့္ေတာ္ ဒီေန႔ ညေန သေဘၤာနဲ႔ ျပန္ပါမယ္ဘုရား”ေလွ်ာက္ထားလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္သည္ ကရုဏာသက္စြာျဖင့္<br />“ေရာ႔ ေမာင္ပဇင္းေရ သေဘၤာခေပါ့၊ သိပ္ေတာ့မမ်ားပါဘူးကြာ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူကာ ခရီးစရိတ္ကို စြန္႔လိုက္ေလ သည္။ တပည့္ျဖစ္သူသည္လည္း ဆရာေတာ္ကို ရိုေသစြာ ဦးခ်ျပီးေနာက္ အထုတ္အပိုမ်ားျပင္ကာ ထိုေန႔ညေန ခင္းမွာပင္ သေဘၤာဆိပ္သို႔ ဆင္းသြားေလေတာ့သည္။ ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးကံဆိုးခ်ိန္ ေရာက္လာျပီ ထင္၏။ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ညေနခင္းအထြက္ ပင္လယ္ထဲတြင္ ငါးရွာရင္း သေဘၤာေမွာက္ ဆံုးျပီးဆိုေသာ သူ၏ ဖခည္း ေတာ္သည္ကား သူေနေသာ စာသင္တိုက္ၾကီးသို႔ မႏိုင့္တႏိုင့္ အထုပ္အပိုးၾကီးမ်ားထမ္းကာ ေရာက္လာေလ ေတာ့သည္။ထိုဒကာၾကီးသည္ ပင္ပက္ဆိုသလို သူ၏ သားဦးဇင္း၏ ဆရာသမားနဲ႔ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ သြားဆံု ေလရာ<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္က ျမစ္၀ကၽြန္ ဘယ္ျမိဳ႕ ဘယ္ရြာကပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ဦးဇင္းကို ေတြ႔ခ်င္ လို႔ပါဘုရား၊တပည့္ေတာ္က သူရဲ႕ ဖခင္ပါဘုရား”ဟု လံုးစိ ပတ္စီ ေလွ်ာက္ထားလိုက္ရာ<br />“ဟာ ဒီေကာင္ က်ဳပ္ကို ညာသြားတာပဲ၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အေဖ ငါးရွာရင္ ပင္လယ္ထဲ ေရနစ္ဆံုးသြားလို႔ပါ ဘုရားလို႔ ညာေလွ်ာက္သြားတယ္၊ က်ဳပ္က လမ္းစရိတ္ေတာင္ စြန္႔လိုက္ေသးတယ္ ဒကာၾကီးရာ၊အြန္း ဒီေကာင္ မညာသင့္တာ ညာတယ္၊ ညာစရာ ရွားလို႔ မေသတဲ့ အေဖကို ေသေအာင္ေျပာေလွ်ာက္တယ္၊ အြန္းလာမွ<br />ဆုံုးမလိုက္အံုးမယ္၊”ဟုစိတ္ဆိုးစြာျဖင့္ မိ္န္႔ၾကားေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဒါယကာၾကီးသည္လည္း<br />“ဟာ ဒီသားပဇင္း တျခားညာစရာရွားလို႔၊ ကိုယ့္အေဖကိုမ်ား ပင္လယ္ထဲ ငါးရွာရင္ သေဘၤာေမွာက္ျပီး ဆံုးတယ္ ေျပာတယ္၊နမိတ္မရွိ နမာမရွိ၊ရြာေရာက္မွ ေတြ႔ေသးတာေပါ့” ဟု ထိုပဇင္းငယ္၏ ဖခမည္းေတာ္သည္လည္း ေက်ာင္းသို႔ မတည္းႏိုင္ေတာ့မူ၍ ဆရာေတာ္ကို ဦးခ် ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုကာ သားျဖစ္သူ ေမာင္ပဇင္းေနာက္ လိုက္သြားေလေတာ့သတည္း။ ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးသည္လည္း ထိုအခ်ိန္မွစကာ စာသင္တိုက္ၾကီးဆီသို႔ ျပန္မ လားေတာ့ေခ်။ အေၾကာင္းကိုလည္း ရွာမေတြ႔ေခ်။</div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-595189261037882800?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-33555237089745122712010-11-05T04:45:00.007-07:002010-11-05T04:59:15.063-07:00<div style="text-align: justify;">မံုရြာျမိဳ႕တြင္ ေဇာတိကအမည္ရွိ စာသင္တိုက္ၾကီးတစ္တိုက္ရွိေလသည္။ ထိုစာသင္တိုက္ၾကီးသည္ အလြန္အင္မ တန္မွ နာမည္ၾကီးသည္။ ဘာေၾကာင့္နာမည္ၾကီးသလဲ အေၾကာင္းကို ရွာရေသာ္ ထိုတိုက္ၾကီးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္ မူေသာ ဆရာေတာ္ ၾကီးသည္ကား ပရိယတ္အရည္အေသြးျပည့္၀သည္။ စာခ်ေကာင္းေတာ္မူသည္။ ကိုယ္က်င့္ သီလႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳလည္း အလြန္ေကာင္းသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ တပည့္တစ္ပါးစည္း ကမ္းေဖာက္ဖ်က္သည္ကိုပက္ပင္းေတြ႔ပါက အေၾကြးမထား ခ်က္ခ်င္းဆံုးမေတာ္မူသည္။ ဘက္မလိုက္ မွန္ကန္စြာ ဆံုးမေလ့ရွိသည့္အတြက္ တပည့္ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားက ဆရာေတာ္ၾကီးကို ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသၾကသည္။ ထုိဆရာေတာ္ၾကီးသည္ကား စာေပႏွင့္ စည္းကမ္းပိုင္းသာမက စကားေျပာလည္းအလြန္အင္မတန္မွေကာင္း ေၾကာင္းနာမည္ၾကီးသည္။တစ္ေန႔ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ တပည့္အခ်ိဳ႕တို႔သည္<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔ကို ဇာတိရပ္ရြာသို႔ မိဘမ်ားကို ေတြ႔ရန္ ေခတၱခဏ ျပန္ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ ဘုရား”ဟုေလွ်ာက္ၾကေလသည္။ ထိုအခါ စကားေျပာေကာင္းေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးက<br />“ေအး ေအး ျပန္ၾကေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔တေတြ ရြာျပန္ေတာ့ ငါ့ေက်ာင္းအတြင္း အမွိဳက္ေတြရွင္းသြားတာေပါ့ကြာ”ဟု<br />မိန္႔ၾကားလိုက္ေလသည္။ ထို႔သို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက တသက္တာ မွတ္သားေလာက္ေသာ ၾသ၀ါဒေပး သည္ကို ေဘးတြင္ ထိုင္ကာ နားေထာင္ေနၾကေသာ ရြာမျပန္ၾကေသာ တပည့္အခ်ိဳ႕က<br />“အြန္း ဆရာေတာ္ၾကီးက ရြာျပန္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြေတာ့ အမွိဳက္ေတြနဲ႔ ႏွိဳင္းျပီး ေျပာေနျပီ၊ ဒို႔တေတြေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္၊ ရြာမျပန္လို႔ေပါ့၊ ရြာျပန္ရင္ အမိွဳက္ထဲ အထည့္ခံေနရအံုးမယ္၊ ခုေတာ့ ဒို႔တေတြ ေကာင္းတဲ့ စာ ရင္းပါသြားတာေပါ့”ဟု တီးတို တီးတိုး ေျပာကာ ေပ်ာ္ေနၾကေလ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ား၏ ေပ်ာ္ရႊင္ မွဳသည္ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီး မိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ရုပ္ခ်ည္းေပ်ာက္ကြယ္<br />သြားရေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုရေသာ္ကား ဆရာေတာ္ၾကီးက<br />“အြန္း ေက်ာင္းမွာ ေခြးခ်ီးေတြဘဲ က်န္ေတာ့တယ္”ဟု မိန္႔ၾကားလိုက္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။<br />မိမိသည္ ထိုဆရာေတာ္ၾကီး၏ စကားကို သေဘာက်သျဖင့္ တသက္တာ မွတ္သားထားေလသည္။ ထိုစကား ကုိေတာ့ တစ္တစ္ေနရာရာ အသံုးခ်လိုက္အံုးမည္ဟု ၾကံစည္ထားေလသည္။<br />စကၤာပူ၏ တစ္ေန႔ေသာ ေန႔၏ ေန႔လည္ခင္းတြင္ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိသည္ အလြန္ပင္ပန္းသျဖင့္ အနားယူလို စိတ္ျဖစ္ေပၚျပင္းျပစြာ ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အနားမယူႏိုင္ခဲ့ပါ။ ေဘးမွ ရန္ကုန္မွ ၾကြလာေသာ ဆရာေတာ္ သံုးပါးသည္ စကၤာပူျမိဳ႕ထဲၾကြရန္ စကားေျပာရင္း သူတို႔၏ ဒကာကို ေစာင့္ေနေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ မၾကာ လိုက္ပါ။ ေမွ်ာ္ေနေသာ ဒါယကာေရာက္လာသည့္အတြက္ ထိုဆရာေတာ္မ်ားက<br />“ဦးဇ၀နေရ တပည့္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕ထဲသြားလည္လိုက္အံုးမယ္ေလ၊ အရွင္ဘုရား ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူ လို႔ရတာေပါ့”ဟု ေျပာေသာအခါ မိမိက<br />“ေကာင္းပါတယ္ ဆရာေတာ္တို႔ရယ္၊ တပည့္ေတာ္လဲ ေကာင္းေကာင္း အနားယူလို႔ ရတာေပါ့၊ ေနအံုး၊ ဒီေနရာ စပ္မိလို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးဦးေဇာတိကက သူ၏ တပည့္မ်ားကို မိန္႔တဲ့ ၾသ၀ါဒေလးေျပာရအံုးမယ္”ဆိုကာ မိမိသည္ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အထက္ပါမိန္႔ၾကားခ်က္ကို ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္တို႔သည္ အလြန္ပင္ ရယ္ၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိက ဆက္လက္ကာ ေျပာလိုက္သည္ကား<br />“ခုလဲ ကိုယ္ေတာ္တို႔ သြားေတာ့ အမွိဳက္ေတြရွင္းသြားတာေပါ့ဘုရား”ဟု ေျပာလိုက္ရာ ထိုဆရာေတာ္သံုးပါး တို႔သည္ တဟားဟားရယ္ၾကေလသည္။ ေဘးက ကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ားကလဲ<br />“ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္”ဟု ေထာက္ခံကာ ရယ္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔အဖြဲ႔သည္ ရယ္လို႔မွ မျပီးဆံုးေသး ပါ အျပင္ၾကြမည့္ ကိုယ္ေတာ္မ်ားထဲမွ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးက<br />“တပည့္ေတာ္တို႔အမွိဳက္ေတြလဲ အျပင္သြားေတာ့မယ္၊ ေခြးခ်ည္းေတြလဲ ေကာင္းေကာင္းေနခဲ့ၾက”ဟု ေျပာကာ ၾကြသြားၾကေလေတာ့သည္။ ထုိအခါမွ ပိုမိုပဲြက်ကာ အခန္းတစ္ခန္းလံုး ရယ္ရႊင္မွဳတို႔ျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားေလ၏။ အဆံုးမေတာ့ “ဟုတ္မလားဟူ၍ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ စကားကို အသံုးခ်ၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အကယ္စင္စစ္ ေခြးခ်ည္းျဖစ္က်န္ခဲ့သည္ကား မိမိတို႔အဖြဲ႔ပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပညာရွင္မ်ားမိန္႔ဆိုၾကသည္။ အျခားသူကုိ လက္ညိွဳထိုးေျပာလွ်င္ က်န္သံုးေခ်ာင္းသည္ကား မိမိကို ျပန္လည္ထိုးေနေၾကာင္း၊ ေလညာကို ပစ္လိုက္ေသာ ဖုံမွဳန္႔သည္ကား မိမိဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္<br />ရွိလာေၾကာင္း၊ ယခုလည္း မိမိသည္ ဟုတ္မည္အထင္ျဖင့္ ေျပာလိုက္ေသာ စကားသည္ မိမိဆီသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာ၏။<br />“ေအာ္ သတိထားစရာပါတကား”<br /></div><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-3355523708974512271?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-5340011423381928522010-10-29T23:09:00.000-07:002010-10-30T00:30:45.578-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ျမန္မာျပည္သားတစ္ေယာက္သည္ တရုတ္ျပည္ ပီကင္းျမိဳ႕တြင္ ငါးႏွစ္ၾကာပညာသင္ၾကားျပီးေနာက္ အမိျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ ထိုျမန္မာႏိုင္ငံသားသည္ ပီကင္းမွ ျပန္လာျပီးေနာက္ စကားေျပာတိုင္း ပီကင္း၏ေကာင္းေၾကာင္းႏွင့္ ပီကင္းအစားအေသာက္မ်ား၏ ေကာင္းေၾကာင္းကို အျမဲတမ္းေျပာ ေနေလေတာ့ သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ သားျဖစ္သူ၏ ထိုအေတြးမ်ား ေပ်ာက္သြားေစရန္ ျမန္မာ့ေခါက္ဆဲြ၏ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေၾကာင္းသိရွိေစရန္ သူကိုယ္တိုင္ သားျဖစ္သူကို ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ေကၽြးေလသည္။ ထို႔သို႔ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားၾကရာတြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက<br />“ငါ့သား ဘယ္လိုလဲ အေဖကိုယ္တိုင္ေၾကာ္ထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ႏွင့္ ငါ့သား ပီကင္းမွာ စားခဲ့ရတဲ့ ေခါက္ဆြဲ ေၾကာ္ဘယ္ဟာက ပိုေကာင္းသလဲ ေျပာစမ္းပါအံုးကြ”ဟုေမးေသာအခါ သားျဖစ္သူက<br />“အြန္း အေဖေခါက္ဆဲြေၾကာ္လဲ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ ပီကင္းေခါက္ဆဲြေၾကာ္ကိုေတာ့ မမွီဘူး အေဖရာ”ဟု ဆိုလိုက္ေသာအခါ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ အနည္းငယ္ ႏွာေခါင္းရံွဳ႕သြားေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ မေက်နပ္ေသးပါ။သူ၏ လက္ရာသည္ ပီကင္းလက္ရာထက္သာေၾကာင္းကို သားျဖစ္သူအား ျပလိုေသးသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ေန႔ သူသည္ ဘဲတစ္ေကာင္းကို ၀ယ္ကာ ေပါင္းျပီး သားျဖစ္သူအား ေကၽြးေလ သည္။ ထိုအခ်ိန္၀ယ္ ဖခင္ျဖစ္သူက<br />“ငါ့သား ပီကင္းဘဲေပါင္းလက္ရာနဲ႔ အေဖရဲ႕ ဘဲေပါင္းလက္ရာ ဘယ္လက္ရာကေကာင္းသလဲ ေျပာစမ္းပါအံုးကြ” ဟု ေမးေသာအခါ<br />“အြန္း အေဖရဲ႕ဘဲေပါင္းလက္ရာလဲေကာင္းပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ ပီကင္းဘဲေပါင္းလက္ရာေတာ့ မမီွေသးဘူး အေဖ ရာ”ဟု ဆိုလာျပန္သျဖင့္ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ ဒုတ္ိယအၾကိမ္ႏွာေခါင္းရွဳံ႕ခဲ့ရျပန္ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဖခင္ျဖစ္ သူအေတြး၀င္လာသည္ကား<br />“အြန္းငါ့သားေတာ့ ျမန္မာေသြးမရွိေတာ့ဘူး၊ ပီကင္းေသြးေတြ ၀င္ေနျပီ၊ ပီကင္းေကာင္းေၾကာင္းပဲေျပာေနတာ၊ ဒီအက်င့္ေပ်ာက္သြားေအာင္ေတာ့ဆံုးမရမယ္”ဟု အေတြး၀င္လာေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ခုေသာ နကၡတ္ တာယာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ တန္ေဆာင္လျပည့္ည၀ယ္ ဖခင္ျဖစ္သူက<br />“ငါ့သားရယ္ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္စမ္းပါအံုး၊ လၾကီးကလဲ သာလို႔ နကၡတ္တာယာအေပါင္းကလဲ ျပည့္စံုလို႔၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္သာယာလဲ၊ မင္းရဲ႕ ပီကင္းညနဲ႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ည၊ ဘယ္ညက ပိုျပီး သာယာလဲေျပာစမ္းပါအံုး ငါ့သားရယ္”ဟု ေမးေသာအခါ သားျဖစ္သူက<br />“အြန္းအေဖရယ္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ နကၡနတ္တာယာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုတဲ့ တန္ေဆာင္းမုန္းလျပည့္ညဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးသာယာပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ ပီကင္းရဲ႕ နကၡတ္တာယာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ တန္ေဆာင္းမုန္း လျပည့္ညရဲ႕ သာယာမွဳကိုေတာ့ မမွီေသးဘူးအေဖ”ဟု ဆိုလာသျဖင့္ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ အလြန္ေဒါပြသြားကာ<br />“ဒီေလာက္ေတာင္ ပီကင္းကို အေကာင္းျမင္ျပီး ျမန္မာျပည္ကို အေကာင္းမျမင္တဲ့ေကာင္ ေသေပေတာ့” ဟုဆိုကာ လက္သီးျဖင့္ ခပ္ျပင္းျပင္း သားျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာကို ထိုးလိုက္ေလေတာ့သည္။ အဆံုးတြင္ သားျဖစ္သူ ေျပာလိုက္သည္ကား<br />“အြန္း အေဖလက္သီးလဲ ေတာ္ေတာ္ျပင္းပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ ပီကင္းလက္သီးေတာ့ မမွီေသးဘူးအေဖ”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။<br />“အြန္း သားျဖစ္သူသည္ကား ဘယ္ေလာက္ပင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ဆံုးမေစေတာ့ ပီကင္းအေပၚအေကာင္းျမင္၀ါဒကို ေလွ်ာ့ေတာ့မည္မဟုတ္ေပ၊ အသက္သာ အေသခံလွ်င္ ခံသြားေပေတာ့မည္၊ ေအာ္ ဒီလိုလူမ်ိဳးလဲရွိေသးေပသည္ ကိုး ”။<br />မွတ္ခ်က္ ဤျပင္ပံုကို သာသနတကၠသိုလ္တက္စဥ္ ဆရာေတာ္ၾကီးဦးသန္႔ဇင္ေျပာျပသျဖင့္ မိမိ၏ စာဖတ္ပရိ သတ္အေပါင္းကို ျပန္လည္တင္ျပလိုက္ရေပသည္။<br /></div><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-534001142338192852?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-80517253086249962162010-10-28T23:13:00.000-07:002010-10-29T01:39:39.904-07:00<div style="text-align: justify;">ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွဆရာေတာ္တစ္ပါးသည္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းရြာတစ္ရြာတြင္ေက်ာင္းထိုင္ေတာ္မူေလ သည္။ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးျဖစ္သည့္အတြက္ ရခိုင္စကားကို မေျပာတတ္ေသးပါ။ ဆရာ ေတာ္သည္ ေက်ာင္း ထိုင္စတြင္ ေက်ာင္း၌ ကိုရင္ေပါက္စသံုးပါး၊ ေက်ာင္းသားေပါက္စေလးေယာက္ေလာက္ သာရွိေသးသည္။ ဆရာေတာ္ထိုင္ေသာ ရြာကေလးသည္ အလြန္အင္မတန္မွ ေသးငယ္လွသည့္အတြက္ဆြမ္း ကြမ္းကား လံုေလာက္ရံုသာ အလြန္ၾကီးမေပါလွေခ်။ သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔ ထိုရြာေက်ာင္းတြင္ သဒၶါဆြမ္းကပ္ပဲြ တစ္ခု ရွိရာ ဆြမ္းဟင္းမ်ားစြာပိုေနေလသည္။ ဆြမ္းဟင္းမ်ားသည္ကား သစ္သီးသစ္ရြက္ျဖင့္ ခ်က္ထားေသာ ဟင္းမ်ိဳးစံု၊ ငါးဟင္း ၾကက္သားဟင္း ၀က္သားဟင္း စသည္ျဖင့္ ခ်က္ထားေသာဟင္းမ်ားတို႔ကို အလွဴရွင္မ်ားက ဆက္ကပ္ၾက ေလသည္။ ကိုရင္ ေက်ာင္းသားမ်ား ဘုဥ္းေပးျပီးေနာက္တြင္ပင္ ထိုဟင္းမ်ားစြာတို႔သည္ ပိုေနေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္သည္<br />“ကိုရင္ ဟင္းေတြခ်န္ထားလိုက္ကြာ၊ မနက္ျဖန္ ျပန္ေႏႊးျပီး ဘုဥ္းရတာေပါ့၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသျဖင့္ ရခိုင္ကိုရင္ေလး သည္ ဟင္းမ်ားကို ခ်န္ထားလိုက္ေလသည္။<br />ေနာက္ေန႔တြင္ကား ဆြမ္းကပ္မရွိေတာ့သျဖင့္ ဆြမ္း ဆြမ္းဟင္းသည္ကား ပံုမွန္အတိုင္းျဖစ္သြားေလသည္။ မေပါ မ်ားေတာေခ်။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ နံနက္ဆြမ္းစားခ်ိ္န္ေရာက္ေသာအခါ ဆရာေတာ္သည္<br />“ကိုရင္ေရ မေန႔က ငါခ်န္ထားခိုင္းတဲ့ဆြမ္းဟင္းေတြ ေႏႊးျပီးျပီးလား”ဟုေမးေသာအခါ ခ်န္ထားေသာ ကိုရင္ေပါက္စ<br />“ေႏႊးျပီးပါျပီဘုရား”ဟု ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဤတြင္ ဆရာေတာ္က<br />“ဒါဆိုလဲ ကပ္ကြာ၊ ဘုဥ္းေပးရတာေပါ့”ဟု ဆိုကာ ကပ္ခိုင္းေလေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္သည္ ကိိုရင္ကပ္ေသာ ဟင္းမ်ားကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ျဖင့္ ခ်က္ထားေသာ သတ္သတ္လြတ္ဟင္းမ်ားကိုသာ ေတြ႔ရေတာ့သည္။ အျခားအလြန္ေကာင္းေသာ ငါးဟင္း ၾကက္သားဟင္း ၀က္သားဟင္းမ်ားကိုကား မေတြ႔ရေခ်။<br />ထိုအခါ ဆရာေတာ္က<br />“ကိုရင္မေန႔က ငါခ်န္ခိုင္းထားတာ၊ ဒါတြင္မကပါဘူးကြ၊ ငါးဟင္း ၾကက္သားဟင္း ၀က္သားဟင္းေတြပါပါတယ္၊ အဲဒီဟင္းေကာင္းေတြက ဘယ္ေရာက္ကုန္လဲ”ဟုေမးေလေသာအခါ ကိုရင္က<br />“ဆရာေတာ္က မေန႔က ဟင္းေတြဘဲခ်န္ထားဆိုလို႔ တပည့္ေတာ္တို႔က ဟင္းေတြပဲခ်န္ျပီး က်န္တဲ့ ငါးေတြကို မွ်ေ၀ျပီး တပည့္ေတာ္တို႔ရဲ႕အိမ္ေတြကို ပို႔ပစ္လိုက္ပါတယ္ဘုရား”ဟုေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ဆရာေတာ္က<br />“၀က္သား ၾကက္သား ငါးေတြကေကာ ဟင္းမဟုတ္လို႔ ဘာေတြလဲကြ”ဟု စိတ္ဆိုးစြာ ေမးေတာ္မူေသာအခါ<br />ကိုရင္က<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔ဘက္မွာ ဟင္းဆိုတာ သစ္သီး သစ္ရြက္တို႔ျဖင့္ ခ်က္ထားတာကိုသာ “ဟင္း”ဟု ေခၚပါတယ္ဘုရား၊ ၾကက္သား ငါး ၀က္သားတို႔ကိုေတာ့ “ဟင္း”ဟုမေခၚပါဘုရား၊ အဲဒါေတြကို “ငါး”လို႔ သာ ေခၚပါတယ္ဘုရား”ဟုေလွ်ာက္ထားေသာအခါတြင္ကား ဆရာေတာ္သည္ စိတ္ဓာတ္အၾကီးအက်ယ္က်ကာ<br />“ေအာ္ ဘာသာစကားမကၽြမ္းက်င္တဲ့ငါ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခံလိုက္အံုးေပါ့ကြာ”ဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေျပာကာ ရွိျမဲဟင္း ေလးျဖင့္သာ ဘုဥ္းေပးလိုက္ရေလေတာ့သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္း သစ္သီး သစ္ရြက္တို႔ျဖင့္ ခ်က္ထားေသာ ဟင္းမ်ားကို ဟင္း ဟုေခၚသည္။ ငါးၾကက္ ၀က္စသည့္ သားငါးဟင္းမ်ားကိုကား ငါး ဟုသာေခၚဆိုၾကသည္။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-8051725308624996216?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-28741878700829956992010-10-27T19:33:00.000-07:002010-10-27T21:40:13.602-07:00<div style="text-align: justify;">ျပီးခဲ့ေသာ ႏွစ္က ျမန္မာျပည္ ေက်းလက္ေတာရြာမွ ဆရာေတာ္တစ္ပါးသည္ စကၤာပူႏိုင္ငံသို႔ သူ၏ အသိဆရာ ေတာ္တစ္ပါး၏ ပင့္ဖိတ္မွဳေၾကာင့္ အလည္အပတ္ၾကြေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုဆရာေတာ္သည္ အလြန္အင္မ တန္မွ တိုးတက္ေသာ သန္႔ျပန္႔ေသာ စကၤာပူသို႔ ေရာက္လာျပီဆိုသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ သူ႔အတြက္ အထူးအဆန္း ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနေလသည္။ ထိုဆရာေတာ္သည္ စကၤာပူမွ ေတြ႔ရွိရေသာ အရာမ်ားအေပၚ၌ အထူးအဆန္းျဖစ္ မည္ဆိုလွ်င္လည္းျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပရာ၏။ စကၤာပူႏိုင္ငံသည္ကား မီးႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီရသည္။ ေရႏွစ္ဆယ္ ့ေလးနာရီရသည္။ တိုင္းျပည္ကားသပ္ရပ္သည္။ လွပသည္။ လူေတြၾကည့္လိုက္လွ်င္လည္း ေတာက္ေျပာင္ ေနေလသည္။ ေလဆိပ္ၾကီးသည္ကားလည္း အလြန္အင္မတန္မွ ခမ္းနားလွသည္။ အလြန္အင္မတန္မွ ၾကီးမား ေသာ ေလယာဥ္ၾကီးမ်ားကိုလည္းေတြ႔ရသည္။ မိနစ္တိုင္း ႏိုင္ငံတကာမွ ေလယာဥ္မ်ားဆင္းသက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ေျမေအာက္ရထားမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရေပသည္။ ေနာက္ထူးဆန္းေသာအရာတစ္ခုသည္ကား ျမန္မာ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားကပ္ၾကေသာ ဆြမ္း ဆြမ္းဟင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ တစ္သက္မေမ့စရာ အလြန္ အင္ မတန္မွ ေကာင္းလွေပသည္။ ဆရာေတာ္၏ ပတ္၀န္း က်င္ႏွင့္ယွဥ္လိုက္လွ်င္ စကၤာပူသည္ကား အလြန္တိုးတက္ ေနေသာ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဆရာေတာ္သည္ စကၤာပူမွာ သံုးလၾကာ သီတင္း သံုးေနထိုင္ေနစဥ္ ေက်ာင္းအတြင္း၀ယ္ ကုတ္ေနသည္ ဟူ၍မရွိပါ။ ေန႔စဥ္ အျပင္ထြက္ကာ ထူးဆန္းေသာ အရာ မ်ားကို ေလ့လာေလ့ရွိသည္။ မွတ္သားေလ့ရွိသည္။ ဒီလိုႏွင့္ သီတင္းသံုးေနထို္င္လာခဲ့ရာ သံုးလျပည့္၍ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ရမည့္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္သည္ စကၤာပူမွ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႔ ၾကားေတာ္မူခဲ့ေလသည္။<br />“ယေန႔ တပည့္ေတာ္ေတာ့ နတ္ျပည္ကေန လူျပည္၊ လူျပည္ကေန ငရဲျပည္ကို ျပန္ရေတာ့မယ္၊ေအာ္ ၀မ္းေတာင္ နည္းမိပါတယ္ဆရာေတာ္ရယ္”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br />ရွင္းလင္းခ်က္<br />နတ္ျပည္ဟူသည္ကား စကၤာပူႏိုင္ငံကိုဆိုလိုသည္။ လူျပည္ဟူသည္ကား ျမန္မာျပည္ပင္ျဖစ္သည္။ ငရဲျပည္ဟူ သည္ကား အသြားရခက္ အေနရခက္ေသာ အလြန္အင္မတန္မွ ေတာက်ေသာ ဆရာေတာ္၏ မဖြင့္ျဖိဳးေသးေသာ ဇာတိရြာေလးကိုပင္ ဆိုလိုရင္းျဖစ္ေပသည္။ “ေအာ္ ဆရာေတာ္၏ စကားသည္ကား အလြန္ပင္ အဓိပၸာယ္ေလးနက္လွေပ၏။ ေတာ္ေတာ္ေလးပင္မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းလွေပ၏”။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-2874187870082995699?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-87733473522308215392010-10-23T05:55:00.000-07:002010-10-23T05:56:48.448-07:00တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ ဇာတ္ပဲြတစ္ပြဲကေလသည္။ ရြာတို႔၏ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသာက်င္းပေလ့ရွိသည္။ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသာ က်င္းပေသာ ေတာပဲြျဖစ္သျဖင့္ အလြန္အင္မတန္မွ စည္းကားလွသည္။ ပဲြခင္းတစ္ခင္းလံုးသည္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာရြာမ်ားမွ လာၾကေသာ ပဲြၾကည့္ပရိသတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေလသည္။ ထိုပဲြက်င္းပေသာ ရြာမွ ဒကာတစ္ေယာက္သည္လည္း ပြဲကို အလင္းေပါက္ၾကည့္မည္ဆိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ သြားေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ အရက္ကို အလြန္အင္မတန္ေသာက္ထားေသာေၾကာင့္<br />ပြဲကို မၾကည့္ႏိုင္ပဲ ထိုပြဲခင္းတြင္ပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။နံနက္မိုးလင္း၍ ပြဲျပီးသြားေသာအခါမွ သူ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွ ႏိွဳးသျဖင့္ အိပ္ခ်င္မူတူးထလာေလသည္။ ထိုအခါ<br />သူသည္ ေနာင္တရလိုက္သည္။<br />“ေအာ္ ငါ အရက္အေသာက္မ်ားသြားသျဖင့္ ပဲြမၾကည့္ရလိုက္ပါလား၊ ဇာတ္ကလဲ ဘာဇာတ္ထုတ္ကသြားတယ္မသိ၊တစ္ညလံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္၊ အိမ္ေရာက္လို႔ ဘာဇာတ္ထုတ္ကလဲလို႔ ငါ့အမ်ိဳးသမီးက ေမးလို႔ မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ အေအာ္ခံရအံုးမယ္၊ ေအာ္ မထူးပါဘူးေလ၊ ေရွ႕ကပဲြၾကည့္ပရိသတ္ေတြေနာက္လုိက္ျပီး နားေထာင္အံုးမွ၊”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ သူသည္ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ေရွ႕လူမ်ားေျပာသြားသည္ကို မွတ္သားလိုက္သည္။ အိမ္ေရာက္ေသာအခါ သူ၏ ဇနီးျဖစ္သူက<br />“ေတာ္ ညက ပြဲသြားၾကည့္တယ္၊ ဘာဇာတ္ထုတ္မ်ားကလဲ၊”ဟုေမးေလသည္။ ထိုအခါ အမ်ိဳးသားျဖစ္သူက<br />“ေအး ဇာတ္ထုတ္နာမည္ကေတာ့ ဆားထမ္းတဲ့သူ ဆင္နင္းသြားလို႔တဲ့”ဟု ေျဖၾကားလိုက္ေသာအခါ<br />“ေတာ့ဇာတ္ထုတ္နာမည္ကလဲ ဟုတ္ေကာဟုတ္ရဲ႕လဲ၊ဆားထမ္းတဲ့သူ ဆင္နင္းသြားလို႔တဲ့၊ ၾကား မၾကားဖူးပါဘူးေတာ္၊ ေတာ္ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီထင္တယ္”ဟု အတြန္႔တက္ေသာအခါ<br />“ငါတစ္ညလံုးအိပ္ေရးအပ်က္ခံျပီး ၾကည့္လာတာပါဟ”ဟု ဆိုလာသျဖင့္ ဇနီးျဖစ္သူသည္<br />“ေအာ္ ဟုတ္မွာပါေလ”ဟု စဥ္းစားကာ ဆိတ္ဆိတ္ေနလိုက္ေလသည္။<br />မွတ္ခ်က္ အမူးသမားေရွ႕မွ ပဲြၾကည့္ပရိသတ္မ်ားေျပာသြားေသာ ဇာတ္ထုတ္၏ အမည္မွန္သည္ကား ”ဆဒၵန္ဆင္မင္းဇာတ္”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br />“ေအာ္ အမူးသမားရယ္ ၾကားလဲ ၾကားတတ္ပါေပ၊ ဆားထမ္းတဲ့သူ ဆင္းနင္းသြားလို႔တဲ့”<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-8773347352230821539?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-16100717791193455932010-10-17T17:25:00.000-07:002010-10-18T00:59:02.863-07:00<div style="text-align: justify;">ယေန႔ေခတ္သည္ သိပၸံေခတ္ျဖစ္သည္အားေလွ်ာ္စြာ သိပၸံပညာရွင္မ်ားသည္ မုသာ၀ါဒကို ေဖာ္ထုပ္ေပးေသာ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ကို တီထြင္လုိက္ေလသည္။ ထိုစက္ရုပ္၏ ထူးျခားခ်က္သည္ကား အကယ္၍ သူ၏ စစ္ေဆးမွဳကို မွန္ကန္စြာ မေျဖဆိုပါက အစစ္ေဆးခံရသူကို လက္ျဖင့္ ျဖတ္ရိုက္ပစ္ေလသည္။ တစ္ေန႔ မိသားစုတစ္စုသည္ ထိုစက္ရုပ္ေရွ႔တြင္ အစစ္ခံၾကရေလသည္။ ထိုမိသားစုသည္ အေရအတြက္အားျဖင့္ သံုးေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ ပထမတြင္ သားျဖစ္သူု အစစ္ေဆးခံရေလသည္။ စက္ရုပ္က<br />“မေန႔က မင္းဘယ္သြားေနလဲ”ဟု ေမးေလသည္။ သားျဖစ္သူက<br />“ကၽြန္ေတာ္မေန႔က ရုပ္ရွင္ကား သြားၾကည့္ပါတယ္ စက္ရုပ္ၾကီး”ဟု ေျဖၾကားေသာအခါ စက္ရုပ္ၾကီးက<br />“မင္း ဘာကားၾကည့္လာခဲ့သလဲ”ဟု ဆက္္ေမးေသာအခါ သားျဖစ္သူက<br />“က်ေနာ္ စစ္ကားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္ စက္ရုပ္ၾကီးဟု ေျဖဆိုေလသည္။ ထိုအခါ စက္ရုပ္ၾကီးသည္<br />“မင္းငါ႔ကို ညာတယ္၊ မင္းမေန႔က ညစ္ညမ္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားကို ၾကည့္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား”ဟု ဆိုကာ လက္၀ါးျဖင့္ ျဖတ္ရုိက္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ သားျဖစ္သူက<br />“ဟုတ္္ပါတယ္ စက္ရုပ္ၾကီးရယ္၊ကၽြန္ေတာ္ ညစ္ညမ္းကားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္”ဟု အမွန္အတိုင္း၀န္ခံေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဖခင္ျဖစ္သူက<br />“ေအာ္ ငါ့သား ေတာ္ေတာ္ ပ်က္စီးေနမွကိုး၊ အေဖတို႔နဲ႔ေတာ့ ကြာပါကြာ၊ ဒို႔တုန္းက ညစ္ညမ္းကားကို ၾကည့္ဘို႔မ ေျပာနဲ႔ ရိုးရိုးကားေတာင္ မၾကည့္ခဲ့ဘူး၊”ဟု ေျပာေသာအခါ စက္ရုပ္ၾကီးသည္ ဖခင္ျဖစ္သူအား<br />“မင္းဘာညာတာလဲ”ဟု ဆိုကာ သူ၏ လက္ၾကီးျဖင့္ ျဖတ္ရိုက္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဇနီးျဖစ္သူက<br />“ေတာ္္္ကလဲ ကိုယ္သားကို ညွာညွာတာတာ ေျပာမွေပါ့၊ ေတာ္လဲ ငယ္ရာက ၾကီးလာတာပဲ”ဟု ဆိုေသာအခါ စက္ရုပ္ၾကီးက<br />“နင္လဲ ညာတာပဲ ဒီသားက သူ႔သားမွ မဟုတ္တာ၊ အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ သားပဲဟု ေျပာကာ ဇနီးျဖစ္သူကိုပင္ ျဖတ္ရိုက္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဖခင္ျဖစ္သူေကာ မိခင္ျဖစ္သူပါ သူတို႔၏ အမွားမ်ားကို ၀န္ခံရေလေတာ့ သတည္း။<br />“ေအာ္ အဲဒီစက္ရုပ္သာ တကယ္ေပၚလာလွ်င္ကား မိမိအပါအ၀င္ လူသားေတြေတာ့ ခက္ကုန္ေတာ့မယ္”<br /><br />၀န္ခံခ်က္။ ။ ဤပံုျပင္ကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေဒါက္တာ အရွင္ဥတၱမ(Oke)မွ ေျပာျပသျဖင့္ တင္ျပလိုက္ရေပ သည္။<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-1610071779119345593?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-70150862507158754402010-10-06T03:08:00.000-07:002010-10-06T03:22:30.199-07:00မႏၱၱေလးတိုင္းျမစ္သားျမိဳ႕နယ္္ ကုကၠိဳစုေက်းရြြာတြင္ ဦးေက်ာက္လံုးအမည္ရ အႏွိိပ္သည္ၾကီးတစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ သူသည္ ထိုိုနယ္၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္တြင္ အလြန္ဟုိေလးတစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္<br />ေလသည္္။ တစ္ေန႔ ဦးေက်ာက္လံုးသည္ မိမိတို႔ ေက်ာင္းသို႔ ၀င္လာရာ သူႏွင့္ စကားမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္ေလသည္။ မိမိကပင္ စ၍<br />" ဒကာၾကီးဦးေက်ာက္လံုး ဘယ္လိုလဲ ေကာင္းေကာင္း ႏွိပ္ေနရပါသလား"ဟု ေမးေသာအခါ ဦးေက်ာက္လံုးက<br />"ေအာ္ ဦးဇင္းကလဲ လူသားေတြ ကိုယ္ကာယရွိေနသ၍ နာမွဳဆိုတာရွိေနမွာပါ၊ နာမွဳရွိေနသ၍ေတာ့ ေက်ာက္လံုးတို႔ မငတ္ေသးပါဘူး ဦးဇင္းရယ္၊"ဟုမွတ္သြားဖြယ္ရာမ်ားကိုပင္ ေျဖၾကားခဲ့ေလသည္။<br />မိမိသည္ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္<br />"ေအာ္ အႏွိပ္သည္တစ္ပိုင္း ေဂါပကတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနတဲ့ ဒို႔ဒကာၾကီးဦးေက်ာက္လံုးကေတာ့ ၾကာရင္ကမၼ၀ါစာေတာင္ ဖတ္မည့္သေဘာရွိပါေပ၏"ဟု အေတြးပင္၀င္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္<br />"ဒကာၾကီး, စကားမစပ္ ခုဒကာၾကီးက တစ္ခါႏွိပ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ယူပါသလဲ" ေမးေလေသာအခါ<br />"ဦးဇင္းေရ အရင္ကေတာ့ ႏွစ္ရာ႕ငါးဆယ္က်ပ္ယူပါတယ္၊ ခုေတာ့ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြကတက္္ေတာ့ ငါးရာယူပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕က ႏွစ္ရာ႔ငါးဆယ္ပဲေပးတယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ အေၾကြးေတာင္<br />က်ေသးတယ္၊ ငါးရာေပးတဲ့သူကိုေတာ့ ဆရာစားမခ်န္အကုန္ႏွိပ္ရတာေပါ့၊ ႏွစ္ရာ႔ငါးဆယ္သမားေတာ့ ႏွစ္ရာ႔ငါးဆယ္နဲ႔တန္ေအာင္ႏွိပ္ေပးရတာေပါ့ဇင္းရယ္၊"ဟု အႏွိပ္သည္ၾကီး ဦးေက်ာက္လံုးသည္<br />သူ၏ ပါးနပ္မွဳအေၾကာင္းေတြ႔ကို ခေရေစ့တြင္းက်ရွင္းျပေနေလသည္။ထိုစဥ္ ရြာအတြင္းမွ ကေလးတစ္ေယာက္သည္<br />"ဘၾကီးဦးေက်ာက္လံုး ကိုသိန္းဟန္က အႏိွပ္ခံခ်င္လို႔တဲ့၊ သူ႕အိမ္ကို လာခဲ့ပါအံုးတဲ့" ဟု လာေရာက္ေခၚသည္ကိုပင္<br />"ငါမအားဘူးလို႔ေျပာလိုက္ကြာ ဦးဇင္းနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ကြာ" ဆိုေသာအခါ မိမိက မေနသာေတာ့သျဖင့့္<br />"လိုက္္သြားပါ ဒကာၾကီးရာ ဦးဇင္းနဲ႔စကားေျပာလို႔ ဘာမွ ရလာမွာမွ မဟုတ္တာ၊ သြားႏိွပ္လိုက္ရင္ ေငြငါးရာ၀င္မည့္အေရးလက္မေႏွးေနပါနဲ႔ ဒကာၾကီးရာ"<br />"ဦးဇင္းက ဘာမွ မသိဘူး၊ သိန္ဟန္ဆိုတဲ့ေကာင္က အႏိွပ္သာ ခံခ်င္တာ ေငြေပးရမွာက် တြန္႔တိုတယ္၊ဟိုတစ္ပတ္က ႏိွပ္တာ ႏွစ္ရာငါးဆယ္ပဲေပးတယ္၊ ဒါေတာင္ အေၾကြးတစ္ရာက်န္ေသးတယ္၊သြား<br />ေတာင္းရင္ ေန႔ေရြ႕ညေရြ႕နဲ႔ မေပးခ်င္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင္ကို ႏိွပ္မေပးခ်င္တာ၊ေနေပ့ေစ့၊ ဒီေကာင္ကို ပစ္ထားလိုက္အံုးမယ္၊"<br />လာေခၚေသာ ကေလးသည္ပင္ မျပန္ေသးေပ၊ အႏွိပ္သည္ၾကီး ဦးေက်ာက္လံုးကို မရ ရေအာင္ ေပကပ္ေခၚေနေလ၏။<br />ဦးေက်ာက္လံုးသည္ကား ထိုကေလးေခၚသည္ကိုပင္ ပဓာနမထားေပ၊ သူ၏ အႏွိပ္သည္ဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ဆက္လက္ကာ ရွင္းျပေနေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မိမိက<br />" ဒကာၾကီးဦးေက်ာက္လံုးေရ လူေတြေတာ့ ႏွစ္ရာ႔ငါးဆယ္ သို႔မဟုတ္ ငါးရာယူတာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ၊ ဦးဇင္းတို႔ ဘုန္းၾကီးေတြ ႏိွပ္ရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ယူပါသလဲ"ေမးေသာအခါတြင္ေတာ့<br />ဘုန္းၾကီးေတြေတာ့ ေၾကးရယ္လို႔ေတာ့ မေျပာပါဘူးဘုရား၊ အရွင္ဘုရားတို႔ ၾကိဳက္သေလာက္သာ စြန္႔ပါဘုရားလို႔ေလွ်ာက္လိုက္တာပါပဲ၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေငြေတာ့မစြန္႔ၾကပါဘူး၊ ဆန္ႏွစ္ျပည့္<br />သုးံျပည္ေလာက္ေတာ့ စြန႔္ၾကတာေပါ့ဘုရား၊သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိဳ႕ဘုန္းၾကီးေတြကလဲ ကပ္ေစးနဲတယ္္ဘုရား၊ ဘာမွမစြန္႔ၾကဘူးဘုရား၊ 'ေအး ဒကာၾကီး ဤကဲ့သို႔ ျပဳရေသာ ေကာင္းမွဳေၾကာင့္ က်န္းမာ<br />ခ်မ္းသာပါေစ'လို႔ပဲ ဆုေပးလိုက္ၾကတာပါပဲ၊ ဒါနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ခဲ့ရတာပါပဲဘုရား၊အမ်ားအားျဖင့္ ဘုန္းၾကီးေတြထဲမွာေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔ ဘုန္းၾကီးကေတာ့ ကပ္ေစးအနဲဆံုးပဲဘုရား၊ႏွိပ္ခိုင္းတာေတာ့<br />ေန၀င္လုနည္းပါးပဲ၊ တပည့္္ေတာ္က တိုက္ရိုက္ေတာင္းရတာ မေကာင္းလို႔ 'ေတာင္ေက်ာင္းကိုယ္ေတာ္ႏိွပ္ရင္ေတာ့ ဆန္ႏွစ္ျပည္ သံုးျပည္စြန္္႔တာပဲဘုရား'လို႔ သြယ္၀ိုက္္ေလွ်ာက္ေတာ့ သူက<br />ဘာျပန္မိန္႔သလဲ မွတ္လဲ'ဒကာၾကီးေရ ေတာင္ေက်ာင္းကိုယ္ေတာ္က ခ်မ္းသာတယ္ဗ်၊ ဦးဇင္းက ဆင္းရဲတယ္ဗ်၊ဘယ္စြန္႔ႏိုင္မလဲ၊ ကုသိုလ္ယူေပါ့ဗ်၊ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္ကလဲ 'ဟြန္း ကိုယ္ေတာ္<br />စြန္ပါဘူးကိုယ္ေတာ္'ဟုျပန္ေလွ်ာက္လိုက္တယ္ေလ၊ အဲဒီလိုေလွ်ာက္ေတာ့လဲ မနာဘူးကိုယ္ေတာ္ေရ၊ ရြာေက်ာင္းဘုန္းၾကီးက တဟားဟားရယ္္ေနတာ၊သူကေတာ့ မစြန္႔ရရင္ ျပီးတာပဲ သူ႔ကို<br />ဘာေျပာေျပာ မနာဘူး။ကပ္ေစးနည္းခ်က္ကလဲ ကမ္းကုန္းတယ္ အာဂႏၱဳကသေဌးကေတာင္ အေဖေခၚေလာက္ပါေပတယ္၊"ဟု အႏိွပ္ဆရာၾကီးဦးေက်ာက္လံုးက သူ႔၏ အႏွိပ္သည္ဘ၀<br />ေငြမရပံုမ်ားကို ညည္းညဴးေျပာျပလာသျဖင့္ မိမိကပင္<br />"ဒါဆိုရင္ ဒကာၾကီးအျဖစ္ကလဲ အရင္က ျမင္းလွည္းဆရာၾကီး တစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနျပီေပါ့" ဆိုလိုက္ေသာအခါ အႏွိပ္ဆရာၾကီးဦးေက်ာက္လံုးက<br />"ျမင္းလွည္းဆရာၾကီးက ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ မိန္႔ပါအံုးဘုရား"ဟုဆိုလာသျဖင့္<br />"ဒကာၾကီးေရ တစ္ခါ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႔မွာ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးက ျမင္းလွည္းဂိတ္ကို လာေရာက္ျပီး ျမင္းလွည္းငွားသတဲ့၊ဒီေတာ့ ျမင္းလွည္းဆရာၾကီးက<br />ကိုယ္ေတာ္ဘယ္ၾကြမွာလဲ ေမးေတာ့ ကိုယ္ေတာ္က ထင္းရွားတဲ့ စာသင္တိုက္ၾကီးရဲ႕နာမည္္ကို ေျပာသတ၊ဲ့ အဲဒီအခါ ျမင္းလွည္္းဆရာၾကီးက<br />ကိုယ္ေတာ့စာသင္တိုက္က ေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ၊္ ျမိဳ႕ျပင္မွာ၊ ဘယ္ေလာက္္ေပးႏိုင္မလဲ ေပးၾကည့္ပါ၊'ဆိုေတာ့<br />ကိုယ္ေတာ္က 'ဒကာမနာေစရပါဘူး'လို႔ မိန္႔တယ္ေလ၊ ဒီေတာ့ ျမင္းလွည္းဆရာၾကီးလဲ 'ေၾကးေတာ့ ေကာင္းေကာင္းရမွာပဲ'ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ လိုက္သြားတယ္ေလ၊ ျမင္းလွည္္းဆရာၾကီးဟာ<br />လမ္းတြင္ ကိုယ္ေတာ္ေပးမည့္ ေငြပမာဏကို သိလိုေသာေၾကာင့္<br />ကိုယ္ေတာ္ဘယ္ေလာက္လဲ အတိအက်ေျပာပါအံုးဘုရားဟု ေမးျပန္တာေပါ့။ ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္က<br />'ဒကာမနာေစရပါဘူးလို႔ဆိုျပန္ေလတယ္ေလ။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ျမင္းလွည္းဆရာလဲ ေၾကးကို ဆက္မေမးေတာ့ဘူးေပါ့၊ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေရာက္သြားေရာ ဒကာၾကီးရာ။<br />ေက်ာင္းေရာေသာအခါတြင္ ကိုယ္ေတာ္္က ဘာမွ မေျပာ၊ ျမင္းလွည္းခလဲ မေပးပဲ ဆင္းသြားေလေတာ့၊ ျမင္းလွည္းဆရာၾကီးက<br />ကိုယ္ေတာ္ျမင္းလွည္းခေလး စြန္႔ပါအံုးဘုရားဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတာ္က<br />'ဟာ ဒီ ဒကာနာခ်င္ျပီးထင္တယ္'လို႔ မိန္႔လိုက္ေတာ့ ျမင္းလွည္းဆရာလဲ ျမင္းလွည္းခမရတဲ့အျပင္ အရိုက္ခံရမည့္ကိန္းေတာင္ၾကံဳေတြ႔ေနရေလေတာ့ တစ္ခ်ိဳးတည္း ျမင္းလွည္းကို ေမာင္းေျပးလာရသ<br />တဲ့ ဒကာၾကီးေရ၊ ဒကာၾကီးအျဖစ္က အဲဒီေလာက္ေတာ့ မဆိုးေသးပါဘူး ဒကာၾကီးရာ၊" ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ ဒကာၾကီး ဦးေက်ာက္လံုးသည္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ရယ္ကာ<br />"အဲဒီ ကိုယ္ေတာ္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသားပဲ၊ အြန္းေျပာသာေျပာရ သူေျပာတာလဲ ဟုတ္သားပဲ ဒကာမနာေစရပါဘူးတဲ့၊ ျမင္းလွည္းခေပးမယ္လို႔ ေျပာတာမွ မဟုတ္တာ၊ ျမင္းလွည္းဆရာၾကီးအျဖစ္<br />နဲ႔စာရင္ သိန္းဟန္္ကို ႏိွပ္လို႔ရတဲ့ ေငြ၂၅၀က မဆိုးေသးပါဘူး၊ ကဲကိုယ္ေတာ္ေရ လိုက္သြားလိုက္ပါမယ္"ဟုဆိုကာ လာေခၚေသာ ကေလးေနာက္သို႔ လိုက္သြားေလေတာ့သတည္း။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7015086250715875440?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-72861950459443553072010-09-24T05:44:00.000-07:002010-09-24T06:54:48.406-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ျမန္မာျပည္အထက္အပိုင္းတြင္ ရြာသာရြာဟုအမည္ရေသာ ရြာကေလးတစ္ရြာရွိေလသည္။ ထိုရြာတြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိေလသည္။ ရြာ၏ အမည္ကို အစြဲျပဳကာ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကိုလည္း ရြာသာေက်ာင္းဟုအမည္ေပးၾကေလသည္။ထုိေက်ာင္း၏ဓေလ့အရကိုရင္+ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ကိုးနာရီထိုးလွ်င္ ဆြမ္းခံသြားၾကရသည္။ဆယ္နာရီထိုးလွ်င္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ၾကသည္။မိနစ္သံုးဆယ္ခန္႔ေခတၱခဏနားၾကရသည္။ ဆယ္နာရီခြဲလွ်င္ကား ျမတ္စြာဘုရားအား ဆြမ္းေတာ္ကပ္ရန္အတြက္လည္းေကာင္း ဆရာေတာ္အား ဆြမ္းကပ္ ရန္အတြက္လည္းေကာင္း ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ ဆယ္နာရီေလးဆယ့္ငါးမိနစ္တြင္ကား ျမတ္စြာဘုရားအား ဆြမ္း ေတာ္ကပ္ၾကသည္။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ဆိုရိုးသည္ကား (၁၅)မိနစ္အကိုက္ပင္ျဖစ္သည္။ ျပီးသည္ႏွင့္ ဆယ့္တစ္နာရီ ထိုးသည္။ ထို႔ေနာက္ ေၾကးေမာင္းေခါက္သည္။ ေခါင္းေလာင္းထိုးသည္။ ေၾကးေမာင္းေခါက္+ေခါင္းေလာင္း ထိုးျခင္း၏ အဓိပၸာယ္သည္ကား အရပ္ေလးမ်က္ႏွာတြင္ ရွိၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔အား ေက်ာင္းမွ ျပဳလုပ္ လိုက္ေသာ ကုသိုလ္၏ အဖို႔ဘာဂကို ရၾကေစရန္အလို႔ငွာ အမွ်ေ၀လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ရည္ရြယ္ခ်က္ သည္ကား ေက်ာင္းအတြင္းရွိ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရန္အလို႔ငွာ ေခါင္းေလာင္းတီးျပီး ပင့္လိုက္ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ့ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ကိုလည္းေဆာင္ေပး၏။ တစ္ေန႔ ထိုသို႔ ရြာဦးေက်ာင္းမွ ေၾကးေမာင္းေခါက္+ေခါင္းေလာင္းထိုးသံကို ၾကားရေသာအခါ အျခားအရပ္မွ အသက္ၾကီးၾကီး လူစိမ္းတစ္ေယာက္က<br />“ခင္းဗ်ားတို႔ရြာက ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီး ေၾကးေမာင္းေတြေခါက္၊ ေၾကးစည္ေတြတီး၊ ေခါင္းေလာင္းေတြ ေခါက္နဲ႔ ဘာလုပ္မလို႔လဲဗ်”ဟု ေမးေသာအခါ ရြာမွ ေၾကးေမာင္းေခါက္ျခင္းစသည္တို႔၏ အဓိပၸာယ္ကို အတိ အက်မသိေသာ ကိုလူလည္ ေမာင္ေက်ာ္မင္းၾကည္က<br />“ဘၾကီးကလဲ အဲဒါဘုန္းၾကီးေတြ ဆြမ္းစားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို သိေစရန္အခ်က္ေပးတာေလဗ်”ဟု ေျဖၾကားလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ အသက္ၾကီးၾကီးဒါယကာၾကီးက<br />“အြန္း ေမာင္ရင္တို႔ရြာက ဘုန္းၾကီးကလဲ သူမ်ားလွဴတဲ့ ဆြမ္းကို စားတာေတာင္ ေမာင္းေခါက္၊ေၾကျငာျပီး စားလိုက္ေသးတယ္၊ကိုယ္တိုင္အလုပ္လုပ္လို႔ ကိုယ္တိုင္ရွာလို႔ရလာတဲ့ ဆြမ္းကိုသာစားရလို႔ကေတာ့ အေျမာက္ နဲ႔ပစ္ျပီးေတာင္ စားေလာက္တယ္ငါ့တူေရ၊ မင္းတို႔ဘုန္းၾကီးကေတာ့ ၾကြားခ်က္ကေတာ့ သန္ပါေပ”ဟု ေျပာကာ ထြက္သြားေလေတာ့သတည္း။ ကြမ္းယာေရာင္း သမား ေလးေမာင္ေက်ာ္မင္းၾကည္တစ္ေယာက္ေတာ့ အေတြး တစ္ခုနဲ႔ က်န္ရစ္ေလေတာ့သည္။ သူ၏အေတြးသည္ကား<br />“ဒီဘၾကီးနယ္ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေျပာတတ္ပါေပ့”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။ မိမိအေတြး၀င္မိသည္ကား<br />“ဒီဒကာၾကီးေျပာလိုက္ပံုကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ပင္ ေခါင္းေလာင္းထိုးျပီး ဆြမ္းမစားရဲေအာင္ပင္ ျဖစ္ ေနျပီ”ဟူသည္ပင္ျဖစ္သတည္း။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7286195045944355307?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-41027110400022147492010-09-16T05:10:00.000-07:002010-09-16T16:53:55.176-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္အင္မတန္မွ ဆင္းရဲေသာ ဒါယကာတစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ သူ၏ အမည္မွာ ကိုေသာင္းေရႊျဖစ္သည္။ ကိုေသာင္းေရႊသည္ အလြန္ဆင္းရဲသည္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ပင္ မိန္းမဆံုးပါးသြားသ ျဖင့္ မုဆိုးဘ္ိုတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလသည္။သားမ်ား သည္ပင္ အရြယ္ေရာက္ေနျပီးျဖစ္သည္။ သားမ်ားကိုရွင္ျပဳ လိုေသာ္လည္း လက္ထဲတြင္ေငြကမရွိ။ သို႔ေသာ္ အိမ္တြင္ ႏို႔စားႏြားမေလးတစ္ေကာင္ရွိေလသည္။ ထိုအျဖစ္ကို သိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက<br />“မင္္းကလဲကြာ မင္းမွာ ႏို႔စားႏြားမေလးတစ္ေကာင္ရွိတာ၊ အဲဒါေလးေရာင္းျပီးသားေတြကို ရွင္ျပဳေပးလိုက္ေပါ့ကြ” ဟု အၾကံေပးၾကေလသည္။ ထို႔သို႔ အၾကံေပးသျဖင့္ ထိုဒါယကာသည္ပင္<br />“ႏြားမေလးကို ေရာင္းျပီး သားေတြကို ရွင္ျပဳေပးရရင္ေကာင္းမလား၊ ေအာ္ ဒါေလးေရာင္းျပန္လွ်င္လည္း ငါ့တို႔ မိသားစုအတြက္ စားစရာမရွိေတာ့ျပီ၊ အြန္း ဘယ္လိုလုပ္ရရင္ေကာင္းမလဲ”ဟု စဥ္းစားခန္းပင္ ၀င္ေနေတာ့ သည္။ အဆံုးတြင္ ကိုေသာင္းေရႊဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္ကား<br />“အို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ ျပဳရခဲျဖစ္တဲ့ သားရွင္ျပဳျခင္းကိစၥကို ႏြားမေလးကို ေရာင္းျပီး ျပဳေတာ့ မည္”ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ ႏြားမေလးကို ေရာင္းလိုက္ေလသည္။ ကိုေသာင္းေရႊသည္ ႏြားမေလးကို ေရာင္းသာ ေရာင္းလိုက္ရသည္။ စိတ္ကားမေကာင္းလွေခ်။ အေၾကာင္းေသာ္ကား ထိုႏြားမေလးသည္ တစ္သက္လံုးသူတို႔ မိသားစုကို လုပ္ေကၽြးခဲ့ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ အလွဴမဂၤလာျပဳလုပ္ေသာ ေန႔တြင္ ရြာသူရြာသားမ်ား၊ သားျဖစ္ သူမ်ားကေတာ့ အလြန္ပင္ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ဒါယကာေတာ္ကိုေသာင္းေရႊသည္ကား အလွဴၽပြဲအတြက္ ႏြားမ ေလးကို ေရာင္းလိုက္ရသည့္အတြက္ စိတ္မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါ။ေရစက္ခ် တရားနာခ်ိန္ေရာက္ပါျပီ၊ ဆရာေတာ္ၾကီး သည္ အလွဴဒါယကာ ကိုေသာင္းေရႊတစ္ေယာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ေစရန္အလို႔ငွာ တရားကို အစြမ္းကို ေဟာေပးေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုေသာင္းေရႊတစ္ေယာက္၏ စိတ္သည္ကား ေရာင္းလိုက္ေသာ ႏြားမေလးဆီသို႔ ေရာက္ေနေလေတာ့သည္။ အဆံုးတြင္ အမွ်အတမ္းေပးေ၀ရမည့္အခ်ိန္ကို ေရာက္ေသာအခါတြင္ကား ႏြားမထံ စိတ္ေရာက္ေနေသာ ကိုေသာင္းေရႊတစ္ေယာက္ အမွ်ကို ေအာက္ပါ အတိုင္းေ၀လိုက္ေလေတာ့သည္။<br />“ႏြားမ ႏြားမ ႏြားမ ယူေတာ္မူၾကပါကုန္ေလ့ာ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ တရားေဟာဆရာေတာ္ႏွင့္ သံဃာ ေတာ္မ်ား တရားနာပရိသတ္မ်ားသည္ပင္ ကိုေသာင္းေရႊ၏ အမွ်ေ၀သံကို ၾကားကာ အူလိွဳက္သည္းလိွဳက္ ရယ္ၾကေလေတာ့သတည္း။<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4102711040002214749?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-45679012902867961332010-09-11T02:19:00.000-07:002010-09-11T03:39:32.188-07:00<div style="text-align: justify;">တခါကဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးတို႔ရွိၾကေလသည္။သူတို႔ႏွစ္ဦးတို႔တြင္ လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူသည္ကား အလြန္ကပ္ေစး ႏွဲသည္။ဇနီးသည္ကားအလြန္ေစတနာေကာင္းသည္။တစ္ႏွစ္တြင္သူတို႔သည္ စပါး ၾကက္သြန္ငရုတ္စသည္တို႔ကို ထူးျခားစြာရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူတို႔သည္ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ သားျဖစ္သူမ်ားကို ရွင္ျပဳ ေပးၾကေလသည္။ လင္သားျဖစ္သူသည္ ဇနီးသည္၏ အလိုအရလည္းေကာင္း ထံုးတမ္းစဥ္လာျဖစ္ေနသည္က တစ္ ေၾကာင္း သားျဖစ္သူမ်ားကို ရွင္ျပဳေပးလိုက္ရသည္။ ေငြကုန္မွာကိုကားအလြန္ ေၾကာက္ေနေလသည္။ ရွင္ျပဳ ပြဲၾကီးကို ျပဳလုပ္ပါျပီ။အလွဴပြဲၾကီးေန႔ နံနက္ခင္းတြင္ ပရိသတ္မ်ားကို ထမင္း ဟင္းတို႔ျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြေနစဥ္ အလြန္ကပ္ေစးႏွဲေသာ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ “ငါ့ဟာေတြကုန္ပါျပီ ငါ့ဟာေတြကုန္ပါျပီ”ဟု ထမင္းထည့္ထား ေသာပုတ္ၾကီးကို မ,ကာ မ,ကာေနေလေတာ့သည္။ထိုအခ်ိန္အခါ အလွဴဒါယ ကာၾကီး၏ ရင္၀ယ္ပုတ္မေစတနာ သည္ျဖစ္ေပၚ၍လာေလ၏။ ထို႔ေနာက္ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ ထမင္းကို အလွဴအကၽြံစားေသာ သူမ်ားကို ၾကည့္ ကာ မုန္းစေစတနာသည္ ျဖစ္ျပန္ေလ၏။ ေနာက္ဆံုးတြက္ကား အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ အပါယ္ရေစတနာ ျဖစ္ေလေတာ့သတည္း။<br /><br />မွတ္ခ်က္=ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ အလွဴတစ္ခုျပဳေတာ့မည္ဆိုလွ်င္မလွဴခင္ေရွးဦးအစ၌လွဴခ်င္ စိတ္ေတြတစ္ဖြားဖြားျဖစ္ေနျခင္းသည္ ပုဗၺေစတနာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ကား ထိုပုဗၺ ေစတနာမျဖစ္မူ၍ “ငါ့ဟာေတြကုန္သြားပါျပီ၊ ငါ့ဟာေတြကုန္သြားပါျပီ”ဟု ပုတ္ၾကီးကို မ,ကာ မ,ကာျဖစ္ေန ေလေတာ့ ထိုဒါယကာၾကီး၏ ရင္၀ယ္ပုတ္မေစတနာသာျဖစ္ေလေတာ့သည္။ လွဴဆဲတြင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ ေနေသာ ေစတနာသည္ မုဥၨေစတနာျဖစ္သည္။ထိုေစတနာမျဖစ္မူ၍ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ကား အလြန္စား ေသာ သူမ်ားကို ၾကည့္ကာ မုန္းစေစတနာျဖစ္ေလေတာ့သည္။ အလွဴပြဲျပီးေနာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ေနရ မည္ျဖစ္ေသာ ေစတနာသည္ကား အပရေစတနာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အပရေစတနာမျဖစ္မူ၍ အလွဴဒါယကာ ၾကီးျဖစ္သြားေသာေစတနာသည္ကား အပါယ္ရေစတနာျဖစ္သြားေလေတာ့သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္ ဤပံုျပင္ကို ဦးသု၀ဏ္ (ရမ္းျဗဲ သို႔မဟုတ္ ရမ္းျပည့္)မွ ေျပာျပသည္။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4567901290286796133?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-73809203509300523042010-09-07T16:51:00.000-07:002010-09-07T18:20:30.144-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ခရီးသည္တင္သေဘၤာတစ္စီးသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းစုန္းဆင္းလာေလသည္။ ပုဂံေညာင္ဦး ျမိဳ႕အနီးေရာက္ေသာအခါ ထိုသေဘၤာၾကီးသည္ ရုတ္တရက္တိမ္းေမွာက္သြားရာ ခရီးသည္မ်ားသည္ ကယ္ပါယူပါ တစာစာျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ၾကေလသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဒါယကာတစ္ဦးသည္ကား<br /></div><div style="text-align: justify;">“ေရႊစည္ခံုဘုရားၾကီးကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၏ အသက္ကို ကယ္လွ်င္ ေရႊျပားသံုးျပား လွဴပါမည္ ဘုရား” ဟု ထူးဆန္းစြာ ေအာ္ေနေလသည္။ “ေအာ္ ဒါယကာေတာ္သည္ကား ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ၾကီးကိုပင္ လာဘ္လာဘျဖင့္ မွ်ားျပီး ကယ္ခိုင္းေနျပန္ျပီ”။ ထို႔သို႔ေအာ္ရင္း ဒါယကာေတာ္သည္ ကံအား ေလွ်ာ္စြာပင္ သစ္တံုးတစ္တံုးကို ရရွိသြားေလသည္။ ထို႔သို႔ ဒါယကာေတာ္သည္ သစ္တံုးကို ရရွိသြားေသာအခါ<br />“ေရႊစည္ခံုဘုရားၾကီးကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၏ အသက္ကို ကယ္လွ်င္ ေရႊျပားႏွစ္ျပားလွဴပါမည္ဘု ရား”ဟုေလွ်ာက္ထားျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ နဂိုက ေရႊျပားသံုးျပားလွဴမည္ေျပာေသာ ဒါယကာေတာ္၏ ေစတနာ သည္ကား အဘယ့္ေၾကာင့္ရယ္မသိ တစ္ျပားေလွ်ာက္သြားေလျပီ၊<br />ဒါယကာေတာ္သည္ ကယ္ပါယူပါ တစာစာ ေအာ္ရင္း ကမ္းေျခ၏အနီးအနားသုိ႔ ေရာက္လာေလသည္။ထိုအခါ ဒါယကာေတာ္ေအာ္လိုက္သည္ကား<br />“ေရႊစည္ခံုဘုရားၾကီးကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ အသက္ကို ကယ္လွ်င္ ေရႊျပားတစ္ျပားလွဴပါ မည္ဘုရား၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားျပန္ေလသည္။ ေရႊစည္းခံုဘုရားၾကီးကို လွဴမည္ျဖစ္ေသာ ေရႊျပားသည္ကားတစ္ ျပားသာက်န္ေတာ့ေလသည္။<br />ထိုသို႔ေအာ္ဟစ္ရင္း ကူးလာရာ အဆံုးတြင္ ကမ္းေျခသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဒါယကာေတာ္ ေရႊစည္းခံုဘုရားၾကီးကို ေလွ်ာက္ထားလိုက္သည္ကား<br />“အို ေရႊစည္းခံုဘုရားၾကီးဘုရား တပည့္ေတာ္အရွင္ဘုရားကို ေရႊျပားလွဴမယ္လို႔ ေလွ်ာက္ထားမိတာဟာ ေယာင္ျပီး ေလွ်ာက္ထားမိတာပါဘုရား”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္ဗုဒၶက “ပုထုဇဥ္တို႔၏ သဒၶါ တရားသည္ကား မျမဲေပ”ဟု ေဟာေတာ္မူေပ၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္သည္ကား လက္ေတြ႔က်လွပါေပ၏။ ယုတိၱရွိလွပါေပ၏။<br />သဒၶါတရားမျမဲမွဳႏွင့္ဆက္စပ္လာသျဖင့္ မိမိရြာမွ သဒၶါတရားမျမဲေသာ ဒါယကာတစ္ဦး၏ အေၾကာင္းကို တင္ျပ ေပအံ့။<br />မိမိရြာတြင္ ဦးစံညြန္႔ဟုအမည္ရွိေသာ ဒါယကာတစ္ဦးရွိေလသည္။ တစ္ေန႔ေသာ ဥပုသ္ေန႔တြင္ သူသည္ ခ်ဲထီ ထိုးေလသည္။ ထို႔သို႔ခ်ဲထီထိုးစဥ္<br />“က်ဳပ္က ခ်ဲထီေပါက္ရင္ ယခုအသစ္ေဆာက္ေနတဲ့ ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးအတြက္ အလွဴေတာ္ေငြေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားထည့္မယ္၊ ျပီးေတာ့ သမီးေပါက္စကို ေက်ာင္းတက္ဘို႔အတြက္ စက္ဘီးတစ္စီ၀ယ္ေပးမယ္၊ ျပီးေတာ့ ႏို႔စား ႏြားမတစ္ေကာင္ကိုလဲ ၀ယ္ထားမယ္၊”ဟု အျခားေသာ ဥပုသ္သည္မ်ားကို သူ၏ မျမင္ရေသးေသာ အနာဂတ္အစီအစဥ္မ်ားကို ေျပာျပေနေလ၏။ ၾကားရသည္ကား သာဓုအၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚရန္ပင္ ေကာင္းလွပါေပ ၏။မၾကာလိုက္ပါ၊ ခ်ဲထီထြက္ပါေလျပီ၊ ကံအားေလွ်ာ္စြာပင္ ဒကာဦးစံညြန္႔တစ္ေယာက္ခ်ဲထီေပါက္ပါေလျပီ။ ခ်ဲထီထြက္ေသာေန႔သည္ကား ဥပုသ္ေန႔ျဖစ္ရာ ဦးစံညြန္တစ္ေယာက္အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ သူသည္ “ခုက်ေနာ္ ခ်ဲထီ(၅၀၀)ဘိုးေပါက္တယ္၊ သမီးေပါက္စအတြက္ စက္ဘီး၀ယ္မယ္၊ ျပီးေတာ့ ႏို႕စားႏြားမတစ္ ေကာင္၀ယ္မယ္၊ က်န္တဲ့ေငြကိုေတာ့ စီးပြားေရးေလး ဘာေလးလုပ္မယ္။” သူ၏ အနာဂတ္အစီအစဥ္မ်ားကို ဥပုသ္မ်ားသည္ကို ေျပာျပန္ေလ၏။ ထိုအခါ ဥပုသ္သည္မ်ားက<br />“စံညြန္ အစက မင္းေျပာေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္အတြက္ ေငြလွဴမယ္ဆို၊ ခုေတာ့ မပါေတာ့ပါလား၊ ဘယ္လို ျဖစ္ျပန္တာလဲကြ” ဟု ၀ိုင္း၀န္းအျပစ္တင္ၾကေလ၏။ ထိုအခါ စံညြန္က<br />“ခင္ဗ်ားတို႔ကလဲဗ်ာ ေက်ာင္းၾကီးေဆာက္တာ အနည္းဆံုး ႏွစ္ႏွစ္ေတာ့ ၾကာအံုးမွာပါ၊ ေနာက္တစ္ခါေပါက္ေတာ့ လွဴတာေပါ့ဗ်”ဟု ေျပာကာ ေက်ာင္းအတြက္အလွဴေငြလွဴဘို႔ရန္ပင္ ျငင္းဆန္သြားေလသည္။ စံညြန္တစ္ေယာက္ ခ်ဲထီေပါက္သျဖင့္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ဲဒိုင္းသည္ကား သူ၏ ေပါက္ေသာေငြကိုကား လာေရာက္မေပး ေသးေခ်၊ မၾကာလိုက္ပါ၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးအစံုကို သိလိုက္ရပါျပီ။ ဦးစံညြန္႕ထိုးေသာ ခ်ဲဒိုင္သည္ မေလွ်ာ္ႏိုင္ သျဖင့္ ထြက္ေျပးျပီျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရေလသည္။ ထိုေန႔မွစကာ ဦးစံညြန္တစ္ေယာက္ ဥပုသ္ကိုပင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဥပုသ္သည္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကသည္ကား<br />“ဒီေကာင္ ခ်ဲထီေပါက္ေငြ မရမွာလဲ မေျပာနဲ႔၊ သူရဲ႕သဒၶါတရားကိုက မျမဲတာ၊ ေက်ာင္းအတြက္ ေငြလွဴမယ္ေျပာ ျပီး လွဴမွ မလွဴတာ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7380920350930052304?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-59164461873569262632010-09-05T23:08:00.000-07:002010-09-08T18:46:36.233-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလးသည္ကား ရန္ကုန္တိုင္း လွဳိင္သာယာျမိဳ႕နယ္အတြင္းက တကယ္ျဖစ္ရပ္က ေလးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ လွဳိင္သာယာျမိဳ႕အတြင္း၀ယ္ စာသင္တိုက္တစ္တိုက္မွ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးသည္ နံနက္ဆြမ္းဘုဥ္း ေပးရန္အလို႔ငွာ ေက်ာင္းတိုက္အနီးမွ အိမ္တစ္အိမ္သို႔ ဆြမ္းစားၾကြသြားသည္။ ဆရာေတာ္ၾကြသြားေသာ အိမ္သည္ကား မျပီးျပတ္ေသးေသာ အကာအရံ မကာရေသးေသာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္မ်ားၾကြလာ မည္ျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ရွင္မ်ားသည္ ယာယီအားျဖင့္ ကန္႔လန္႔ကာမ်ားျဖင့္ အိမ္ကို ကာရံထားသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း<br />“ဆြမ္းမကပ္မီ ငါ့ကို ေရေႏြးၾကမ္းကပ္ကြာ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူကာ ေရေနြးကို ဘုဥ္းေပးျပီးေနာက္ အိမ္၏ ေနာက္ကာကို မွိီလိုက္ေလသည္။ ဆရာေတာ္မွီလိုက္ေသာ ေနာက္ကာသည္ကား ကန္႔လန္႔ကာသာျဖစ္သျဖင့္ ဆရာေတာ္သည္ အိမ္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ ၈ၽြမ္းထိုးက်သြားေလသည္။ကံဆိုခ်င္းေတာ့ ဆရာေတာ္၏ ဦးေခါင္းသည္ ေရအနည္းရွိေသာ ကန္အတြင္း ရြံ႕ညြန္အတြင္း၀ယ္စိုက္ေနေလေတာ့သည္။ ျမင္ကြင္းကား မေကာင္းလွေပ၊ ဆရာေတာ္၏ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ၾကရေသာ ဆြမ္းအမႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားပင္သည္ ရုတ္တရက္ ေနာက္ဆုတ္ လိုက္ၾကရသည္။ ၊ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဆြမ္းဒကာႏွင့္ အမ်ိဳးသားမ်ားသည္သာဆရာေတာ္၏ ေနာက္သို႔ လိုက္ကာ ရြံ႕ညႊန္အိုင္အတြင္းမွ ဆရာေတာ္ကို ဆယ္ယူၾကရေလသည္။ဦးေခါင္းအနည္းငယ္ကြဲသြားသည္မွ တစ္ပါးအျခား ဒဏ္ရာအၾကီးအက်ယ္မရလိုက္ေပ။ ထို႔ေနမွစ၍ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ အရွက္ရကာ ဘယ္ဆြမ္းကပ္ ဘယ္အလွဴ ပဲြမွ မလိုက္ေတာ့ဟူ၍ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ေလသည္။<br />သို႔ေသာ္လည္း မၾကာလိုက္ပါ၊ ဆရာေတာ္၏ ဒဏ္ရာသည္ပင္ မေပ်ာက္ေသးေပ။ သူ၏ အရင္းနီွးဆံုး ဆြမ္းဒကာ တစ္ေယာက္သည္ ရုတ္တရက္ ကားတိုက္မွဳျဖင့္ ဆံုးသြားေလသည္။ က်န္ရစ္ေသာ ဇနီးသည္ႏွင့္ သားသမီးမ်ား သည္ ဆရာေတာ္အား အသုဘရွဳရန္လာေရာက္ပင့္ေဆာင္ေလသည္။ ဘယ္ပြဲမွ မလိုက္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် ထားေသာ ဆရာေတာ္သည္ ရင္းႏွီးေသာ ဒကာ ဒကာမမ်ားျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း နာေရးျဖစ္သည္ ကတစ္ေၾကာင္း မၾကြလို႔ေတာ့မေကာင္းဘူးဟု စဥ္းစားကာ ၾကြမည္ဟု အာမခံလိုက္ေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဆရာေတာ္သည္ ဒကာေတာ္၏ အသုဘပဲြသို႔ ၾကြသြားေလသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း သီလစတင္ေပးေနပါျပီ။သီလေပးေနစဥ္ ရုတ္တရက္ ဘယ္ကလာသည္မသိ ၀ုန္းကနဲဆိုေသာ အသံၾကီး ေပၚေပါက္လာေလသည္။ ထိုအသံၾကီးႏွင့္အတူ အေလာင္းေကာင္ၾကီးသည္လည္း ၀ုန္းကနဲထလာေလသည္။ ေရွ႕တည့္တည့္ရွိ အေလာင္းေကာင္ၾကီးထလာသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာ ဆရာေတာ္သည္ “သရဲေျခာက္ တယ္ေဟ”ဟု ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ကာ သီလကိုပင္ ဆံုးေအာင္မေပးေတာ့မူ၍ ရုတ္တရက္ ထြက္ေျပးသြား ေလေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးေျပးေတာ့ အျခားဒကာ ဒကာမတို႔သည္လည္း<br />“ဆရာေတာ့ ေျပးျပီ ဒကာလဲေျပးမွ”ဟု ဆိုကာ ထြက္ေျပးသြားၾကေလေတာ့သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္ ==ေနာက္မွ အေလာင္းေကာင္ၾကီးထလာရျခင္းအေၾကာင္းကို သိၾကရေလသည္။ ကားတစ္စီသည္ ထိုအသုဘအိမ္၏ေရွ႕တြင္ၾကမ္းတံုးခုကာျပင္ေနေလသည္။ထိုသို႔ျပင္ေနစဥ္ ကား၏ ေအာက္၌ ခုထားေသာ ၾကမ္း တံုးသည္ ျပဳတ္က်သြားေလသည္။ ၾကမ္းတံုးျပဳတ္သြားသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ထိုကားသည္ အရွိန္ႏွင့္ေျပးသြားကာ အသုဘအိမ္၏ေအာက္ထပ္ကို ၀င္ေရာက္တိုက္မိသြားေလသည္။ ကားတိုက္မိေသာ ေနရာသည္ကား အေလာင္း ေကာင္၏ ေအာက္တည့္တည့္ျဖစ္ေလရာ အေလာင္းေကာင္ေထာင္သြားျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အမွန္စင္စစ္သူရဲ ေျခာက္ကားမဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ကား ကံႏွစ္ခါ ဆိုးသျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ အလွဴပြဲမ်ားကို မလိုက္ေတာ့ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်လိုက္ေလေတာ့သတည္း။<br /><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5916446187356926263?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-2485204779658640912010-09-02T17:20:00.000-07:002010-09-02T19:11:01.416-07:00<div style="text-align: justify;">ယခုဆယ္စုႏွစ္အတြင္း သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ ၾကြေရာက္ကာ ပညာသင္ၾကားၾကသည္မွာ အေတာ္ပင္မ်ားလာေလျပီ။ ဤသည္မွာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္တိုးတက္လာေစရန္အတြက္ အဓိကအေၾကာင္း တစ္ရပ္ျဖစ္ေပသည္။ အလြန္အင္မတန္မွပင္ ၀မ္းေျမာက္စရာပင္ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ေသာ သံဃာေတာ္ မ်ားသည္ အဂၤလိပ္စာေကာင္းၾကျပီ အခ်ိဳ႕ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ကား အဂၤလိပ္စာကို ၾကီးမွ သင္ၾကရသည့္ အတြက္ အခက္အခဲေတြ႔ၾကေလသည္။ သို႔ျဖစ္္သျဖင့္ အဂၤလိပ္စကားေျပာေသာအခါ အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသး သည့္အတြက္ အဆင္ေျပသလိုေျပာၾကရသည္။ တစ္ႏွစ္က ျပည္ပတြင္ ပညာသင္ေနေသာ ကိုယ္ေတာ္ေလးတစ္ပါး သည္ စကၤာပူႏိုင္ငံသို႔ အလည္ၾကြေရာက္လာသည္။ စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ တစ္လေနျပီးေနာက္သူသည္ မေလးရွား ႏိုင္ငံသို႔ ဆက္လက္ခရီးၾကြခ်ီရမည္ျဖစ္ရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက<br />“ကိုယ္ေတာ္မေလးရွားအင္မီဂေရရွင္းဌာနအရာရွိေတြက ဘုန္းၾကီးဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ရစ္တယ္ေနာ္၊ အဲဒါသတိ ထားျပီး သူတို႔ေမးတာကို ေသခ်ာနားေထာင္ျပီးမွ ေျဖပါ၊ ဟိုတေလာက ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါး သံုးခါေမးတာ နားမလည္မလို႔ အရာရွိတစ္ေယာက္က ဆဲလႊတ္တယ္၊ ဆဲရုံတင္မကဘူး၊ ဗီဇာေတာင္မေပးဘူးကိုယ္ေတာ္ေရ၊ သတိထားပါ”ဟု သတိေပးၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ကိုယ္ေတာ္ေလးက ထိုသို႔သတိေပးသည္ကို ဂရုမစိုက္ေသာ ေလသံျဖင့္လည္းေကာင္း သူမွာႏိုင္ငံျခားအေတြ႔အၾကံဳေတြေတာ္ေတာ္ရွိျပီးသားဟူ၍လည္းေကာင္း သိရွိေစရန္ အလို႔ငွာ လူၾကားသူၾကားတြင္<br />“Don't hot, don't h0t”ဟု ၾကယ္ေလာင္စြာ အဂၤလိပ္လိုေျပာခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ ကိုယ္ေတာ္ေလး ေျပာလိုက္ေသာ အသံုးကို အဂၤလိပ္စာကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာတတ္ေသာ နားေထာင္သူမ်ား ပင္<br />“ဒီကိုယ္ေတာ္က Don't hot, Don't hot နဲ႔ေျပာသြားတယ္၊ ဘာအဓိပၸာယ္နဲ႔ ေျပာသည္မသိ၊”ဟု ဇေ၀ဇ၀ါမ်ားပင္ျဖစ္သြားၾကေလသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွ ၾကားရသူ ပညာရွင္မ်ားက သေဘာေပါက္ၾကသည္။<br />သူေျပာလိုသည္မွာ<br />“သူ၏ မေလးရွား ခရီစဥ္အတြက္ ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔လို႔ ေျပာလိုသည္ကို D0n't worry , don't worry ဟူ၍ေျပာမည့္အစား စိတ္မပူပါနဲ႔ကို ျမန္မာအေတြးျဖင့္ Don't hot, don't hotဟူ၍ ေျပာခ်လိုက္ေသာအခါ ပညာရွင္မ်ားဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္လည္း ျဖစ္ေကာင္းေပရာ၏။ေအာ္ မွတ္သားဖြယ္ရာပါေပသည္တကား။<br />မွတ္ခ်က္ စိတ္မပူပါနဲ႔ကို Don't worry.ဟု အမ်ားေျပာၾကေပ၏။ စိတ္မပူပါနဲ႔ကို Don't hotဟု ေျပာလိုက္ျခင္းသည္ ဂရမၼာလည္းမွား၊ အသံုးလည္းမွာသည္ဟုထင္ျမင္မိ၏။ ေအာ္ မိမိကပင္ ဥာဏ္မမီွေရာ႔ေလ သလား၊ သုိ႔မဟုတ္ ကိုယ္ေတာ္ေလး၏ အသံုးကပင္ ျမင့္ေနေရာ႔သလားေတာ့မသိ မွန္ကန္ေသာ အသံုးကို ပညာရွင္မ်ားကသာ ဆံုးျဖတ္ေပးၾကပါေတာ့ဟူ၍ တိုက္တြန္းလိုက္ရေပသည္။<br />ေနာ္ဆရာေတာ္တစ္ပါးရွိေသးေပသည္။ ထိုဆရာေတာ္သည္ကား ႏိုင္ငံျခားေနသည္မွာလည္း အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္ ေလသည္။ သူသည္ သူ႔ကိုယ္သူလည္း အဂၤလိပ္စာအေတာ္ပင္တတ္ေနျပီဟူ၍ အထင္တစ္လံုးရွိထားသူ ပင္ျဖစ္ သည္။ တစ္ေန႔ ႏိုင္ငံျခားသား တကၠစီေမာင္းသမားႏွင့္ အလႅာပသလႅာပစကားေျပာၾကရာက ဖုန္းေတာ့ ပစ္ဆီသည္သို႔ ေရာက္သြားေလသည္။ ဆရာေတာ္က သူ၏ ဖုန္းဟာေငြအလြန္စားေၾကာင္းကို ႏိုင္ငံျခားသားအား<br />“My phone eats a lot of money”ဟု ေျပာၾကားလိုက္ေလသည္။ အဂၤလိပ္စာတတ္ ကားဒရိုင္ဗာသည္ပင္ ေနာက္စီလည္သြားေလ၏(မ်က္စိလည္သြားေလ၏)။ မွတ္သားဖြယ္ရာပါေပတည္း။<br />ေနာက္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုသည္ကား တစ္ေန႔ ျမန္မာေက်ာင္းသို႔ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ေရာက္ ရွိလာသည္။ သူသည္ သူႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ ျမန္မာကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးကို ေတြ႔ရန္ေရာက္ရွိလာသည္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ထိုဆရာေတာ္ႏွင့္ ပက္ပင္သြားတိုးသည္။ သူသည္ အဂၤလိပ္စကား ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာတတ္ ေၾကာင္းကို ျမန္မာသံဃာေတာ္မ်ားကို သိေစခ်င္သည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ သူသည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံသားကို ဘာကိစၥႏွင့္ လာသလဲဆိုသည္ကို သြားေရာက္ေမးျမန္းေလသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားက သူသည္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ကို ေတြ႔လိုေၾကာင္းေျပာၾကားေလသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္က ခဏေနအံုးကို<br />“moment, moment, ကို ျမန္မာအသံျဖင့္“ မိုးမင္း မိုးမင္း”ထြက္ေလေတာ့ အဂၤလိပ္စာဘိုးေအ အဂၤလန္ႏိုင္ငံျခားသားၾကီးပင္ ေနာက္စိလည္သြားေလ၏(မ်က္စိလည္သြားေလ၏)ထိုသို႔ မိုးမင္း မိုးမင္း ေျပာသံကို ေဘးမွ သံဃာေတာ္မ်ားက ၾကားေသာအခါ<br />“ဆရာေတာ္ မိုးမင္းတင္ပဲလား၊ မိုး၀င္းေကာ မပါဘူးလား” ဟု စၾကေသာအခါ ဆရာေတာ္စိတ္ဆိုးျပီး ဖိနပ္ျဖင့္ လိုက္ေပါက္သျဖင့္ စၾကေနာက္ၾကေသာ ကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ားသည္ပင္ ထြက္ေျပးၾကရေလသည္။ ဆရာေတာ္ သည္ကား သူ၏ အမွားကို ဘယ္ေတာ့မွ မွားသည္ဟု ၀န္ခံေလ့မရွိ။ တစ္ေန႔ အဂၤလိပ္စာအေၾကာင္းေျပာၾကရာ ဆရာေတာ္က<br />“အဂၤလန္ကေကာင္ေတြ အဂၤလိ္ပ္စာ နားလည္းတယ္၊ ကၽြမ္းတယ္နဲ႔ေျပာၾကတယ္၊ ဟိုတစ္ေန႔က အဂၤလန္က ေကာင္တစ္ေကာင္ ငါေမးတာ ဘာမွနားမလည္ပါဘူးကြာ”ဟု သူ၏ အမွားကို ၀န္မခံမူ၍ တဖက္လူကို ပုတ္ခ် ေျပာျပန္ေလ၏။ ဆရာေတာ္သည္ကား ဘဲဖင္ကြဲရင္ ကြဲေပ့ေစ၊ သူ၏ ဘဲဥအၾကီးစားၾကီးကိုကား ေလွ်ာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။<br /><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-248520477965864091?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-40829496006244000762010-09-02T16:43:00.000-07:002010-09-02T17:18:08.714-07:00<div style="text-align: justify;">Second one is bright action with bright result. ဒုတိယေျမာက္ကံသည္ကား အျဖဴအက်ိဳးကို ေပးေသာ အျဖဴကံျဖစ္သည္။ What is bright action with bright result? အျဖဴအက်ိဳးကို ေပးေသာ အျဖဴကံဟူသည္ အဘယ္နည္း၊Here someone performs ten kinds of good deed. ဤေနရာတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ေကာင္းေသာကံဆယ္မ်ိဳးကိုျပဳသည္။ Having performed ten kinds of good deed, he reappears in happy worlds such as human, god, and brahma. ေကာင္းေသာ ကံဆယ္မ်ိဳးကို ျပဳျပီးျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူသည္ လူ႔ဘံု နတ္ဘံု ျဗဟၼာဘံုဟုဆိုအပ္ေသာသုဂတိဘံုမ်ားမွာ ျပန္လည္ျဖစ္ၾကရသည္။ Here I would like to explain the ten kinds of bright deed. ဤေနရာတြင္အျဖဴကံဆယ္ မ်ိဳးအေၾကာင္းတို႔ကို ရွင္းျပေပအံ့။They are as follows:အျဖဴကံဆယ္မ်ိဳးဟူသည္ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။<br />(1) Abstaining from killing any living beings;သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />(2) Abstaining from stealing other persons’ belongings; and သူတစ္ပါးဥစၥာကို ခိုးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />(3) Abstaining from making sexual misconduct. ကာမဂုဏ္တို႔၌ မွားမွားယြင္းယြင္းျပဳျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />These three are called Kayakamma (bodily action).ဤကံသံုးမ်ိဳးတို႔ကို ကာယကံသံုးပါးဟူ၍ ေခၚသည္။<br /><br />(4) Abstaining from telling lie;မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />(5) Abstaining from slandering;ဂံုးတိုက္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />(6) Abstaining from telling harsh works; and ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />(7) Abstaining from telling frivolous talk. အက်ိဳးမဲ့ေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း<br />These four are called Vacikamma (verbal action).ဤကံေလးမ်ိဳးတို႔ကို ၀စိီကံေလးမ်ိဳးဟု ေခၚဆိုပါသည္။<br />(8)Non-greed;မတပ္မက္ျခင္း<br />(9)Non-hatred; and ေဒါသမျဖစ္ျခင္း<br />(10) Right view.မွန္ကန္ေသာ အယူ<br />These three are called Manokamma (mental action). ထိုကံသံုးမ်ိဳးတို႔ကို မေနာကံဟု ေခၚဆိုပါသည္။<br />These ten kinds of good action are called Dasakusalakamma. ထိုေကာင္းေသာ ကံဆယ္ပါးကို ဒသကုသလကမၼပထဆယ္ပါးဟုေခၚဆိုပါသည္။If someone performs these ten kinds of gooddeed (bright action), he or she will reap bright result. အကယ္၍ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ထိုကံဆယ္မ်ိဳးကို ျပဳလွ်င္ ေကာင္းေသာကံ သို႔မဟုတ္ အျဖဴကံဆယ္မ်ိဳးကို ျပဳလွ်င္ သူ သို႔မဟုတ္ သူမသည္ အျဖဴအက်ိဳးကို သို႔မဟုတ္ ေကာင္းေသာ အက်ိဳးကို ခံစားရမည္ျဖစ္သည္။It is called bright action with bright result (Sukkakammasukkavipaka). ထိုကံကို အျဖဴအက်ိဳးကိုေပးေသာ သို႔မဟုတ္ ေကာင္းေသာ အက်ိဳးကို ေပးေသာ (သုကၠကမၼသုကၠ၀ိပါက)ကံဟူ၍ ေခၚဆိုပါသည္။ </div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4082949600624400076?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-13517368310568955792010-08-31T16:41:00.000-07:002010-08-31T17:46:06.791-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္တြင္ ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးရွိေလသည္။ ဘုရင္ၾကီးသည္ သူ၏ မိဖုရားေခါင္ၾကီးကို အလြန္အင္မတန္မွေၾကာက္ရေလသည္။ထိုဘုရင္ၾကီးသည္ တိုင္းျပည္ေရးရားကိစၥႏွင့္ နန္းေရးနန္းရာကိစၥမ်ားကို စီမံရာတြင္ သူ၏ မိဖုရားေခါင္းၾကီး၏ စကားကို လိုက္နာကာ စီမံေနရသည္။ တစ္ေန႔ ဘုရင္ၾကီးအၾကံျဖစ္ သည္ကား<br />“ငါရဲ႕တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးသားမွန္သမွ်လဲ သူတို႔၏ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ငါလိုပဲေၾကာက္ ၾကသလား သို႔တည္းမဟုတ္ မေၾကာက္ၾကဘူးလားဆိုတာကို စံုစမ္းၾကည့္အံုးမွပဲ”ဟု အၾကံျဖစ္ေတာ္မူေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မွဴးၾကီးမတ္ရာမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ကာ မ႑ပ္ၾကီးႏွစ္ခုကို ေဆာက္လုပ္လိုက္ေလသည္။ ထိုမ႑ပ္ႏွစ္ခုု တြင္ တစ္ခုသည္ကား<br />“မိန္းမကို ေၾကာက္ေသာ ေယာက်္ားမ်ား၀င္ရန္ျဖစ္သည္။ ေနာက္မ႑ပ္တစ္လံုးသည္ကား မိန္းမကို မေၾကာက္ေသာ အမ်ိဳးသားမ်ား၀င္ရန္ျဖစ္သည္” ျပိဳင္ပဲြေန႔ေရာက္လာပါျပီ။ ဘုရင္ၾကီးသည္ သူ၏ နန္းေတာ္ ေလသာျပဳတင္းေပါက္မွ ထိုင္ေတာ္မူကာ အမ်ိဳးသမီးကို ေၾကာက္ေသာ အမ်ိဳးသာကမ်ားသလား သို႔တည္းမဟုတ္ အမ်ိဳးသမီးကို မေၾကာက္ေသာ အမ်ိဳးသားကမ်ားသလားဆိုသည္ကို ၾကည့္ရွဳေတာ္မူေနေလသည္။ အမ်ိဳးသား မ်ားသည္ကား<br />“အမ်ိဳးသမီးကို ေၾကာက္ေသာ အမ်ိဳးသားမ်ား၀င္ရန္”ဟူေသာ မ႑ပ္သို႔သာ စုျပံဳတိုး၀င္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ေနရ သျဖင့္ ဘုရင္ၾကီးသည္<br />“ေအာ္ ငါ့တိုင္းျပည္အတြင္းရွိ အမ်ိဳးသားေတြလဲ ငါလိုပဲ သူတို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြ(မိန္းမေတြ)ကို ေၾကာက္ေနရတဲ႔ သူေတြခ်ည့္ပါလား”ဟု စိတ္ပ်က္အားငယ္ေတာ္မူေနေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ထူးထူးျခားျခား အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္သည္ မိန္းမကို မေၾကာက္ေသာ မ႑ပ္ဆီသို႔ တမ္းတမ္းမတ္မတ္၀င္လာေလသည္။ ထိုအခါ ပရိသတ္ၾကီးသည္ ၾသဘာလက္ခုပ္တစ္ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းျဖင့္ ေကာင္းခ်ီးေပၾကေလသည္။ ဘုရင္ၾကီးသည္ပင္ အားရေက်နပ္ႏွစ္သက္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ထိုအမ်ိဳးသားအား ဆုေပးရန္ နန္းေတာ္သို႔ ဖိ္တ္မန္ကာ<br />“အေမာင္ေယာက်္ား သင္သည္ကား မိန္းမကို မေၾကာက္ေသာ အမ်ိဳးသားမ်ား၀င္ရန္လို႔ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတဲ့ မ႑ပ္ကို ၀င္တယ္ဆိုေတာ့ သင္သည္ကား သင္ရဲ႕ မိန္းမကို မေၾကာက္ဘူးဆိုတဲ့သေဘာလားကြယ့္”ဟု ေမးေတာ္မူေသာအခါ အမ်ိဳးသားက<br />“ဘုရင္ၾကီးရယ္ ကၽြန္ေတာ္က မိန္းမကို မေၾကာက္လို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္မိ္န္းမက မွားလိုက္တယ္ပါတယ္၊ မိန္းမေၾကာက္သူမ်ား ၀င္ရန္လို႔ ေရးထားတဲ့ မ႑ပ္ထဲကို ေတာ္သြားမ၀င္နဲ႔ေနာ္လို႔မွာလိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးက မ၀င္တာပါအရွင္မင္းၾကီး”ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ဘုရင္ၾကီးညည္းခ်င္းထုတ္လိုက္သည္ကား<br />“ေအာ္ ငါ့တိုင္းျပည္အတြင္းရွိ အမ်ိဳးသားမွန္သမွ်လဲ သူတို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကဲ့သို႔ ေၾကာက္ေနၾကရပါလားေနာ္”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-1351736831056895579?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-35301521707949788762010-08-24T10:00:00.000-07:002010-08-24T10:12:07.770-07:00<div style="text-align: justify;"> This day(25. 8. 2010) is the full moon day of Wa Khaung. We Buddhists regard the full moon day of Wa Khaung as an auspicious day of Metta (loving-kindness) (Metta A Khar Taw Nayt). Why do we Buddhists regard this day as the Metta (loving-kindness) Auspicious day? I am going to explain to my Dhamma fellows the reason why we Buddhists regard this day as an auspicious day of Metta (loving-kindness).<br /><br /> According to Suttanipata commentary of Kuddaka Nikaya, while residing at Jatavana monastary in Savatthi, the Buddha spoke Metta Sutta, with reference to the five hundred monks.On one occasion, the five hundred monks learnt meditation method under the Buddha. The Buddha taught the objects of meditation them according to their temperaments. As soon as they got the objects of meditation from the Buddha, they went to Himavanta Mountain to practise meditation and they went into monsoon retreat there. After that, some monks practised meditation under the trees and some monks engaged in the course of meditation inside the caves. When Vipassana meditation was practised by the monks, the spirits who had been living in the caves got out of caves and the spirits who were in the trees got down from the trees. They have done so for a long time. As a result of it, they got angry with them and made them frighten with the dreadful visible form, sound and foul odour. The monks who were being harassed by the ghosts could not continue to stay there. Thus, they went back to Jatavana monastery in Savatthi even a period of Vassa(War Twin Kar La). When the Buddha asked them “Why do you come back here during rainy season?” they explained to the Buddha their experiences. When the Buddha knew of it very well, He expounded them the Metta Sutta (Loving-kindness meditation)<br />which can be loved and looked after by the spirits and gave them the object of Metta.<br /><br />Having got it, they went back to Himalaya Mountain and went into the second monsoon retreat (Du Ti Ya War) there. And then, they cultivated the Metta meditation to all beings including the spirits who are living in the trees and caves. When the spirits knew that the five hundred monks were cultivating Metta meditation to all of them, they helped the five hundred monks to meditate easily. So the five hundred monks could practiced Metta meditation happily and easily. Through it (Metta meditation), they noticed the arising and disappearing of the five aggregates (Khan Dar Ngar Par ). As they kept meditating on the arising and disappearing of the five aggregates (Khan Dar Ngar Par ), they gradually attained the two high developedstages of Vipassana knowledge, namely Yathabhutanana (knowledge according to reality) and Nibbindanana(the knowledge of disgust); and eventually they gained the Arahattamagganana<br />(Path knowledge) during rainy retreat. When we search for the reason why the five hundred monks attained to Arahants, it was because of the basic Metta meditation.That day which the Buddha taught the Metta Sutta the five hundred monks was the full moon day of Wa Khaung. That is why we Buddhists regard the full moon day of Wa Khaung as an auspicious day of Metta (loving-kindness) (Metta A Khar Taw Day). At an auspicious day of Metta, loving-kindness (the full moon day of War Khaung), we should practised Metta meditation. <br /><br />The Meaning of Metta<br /> In this case, I am going to explain to you about Metta(loving-kindness) The term of Mettā has been translated as "loving-kindness," "friendliness," "benevolence," "amity," "friendship," "good will," "kindness," "love," "sympathy," and "active interest in others." It is one of the ten pāramitās of the Theravāda school of Buddhism, and the first of the four Brahmavihāras. The mettā bhāvanā ("cultivation of mettā") is a popular form of meditation in Buddhism. The object of mettā meditation is loving kindness (love without attachment). Traditionally, the practice begins with the meditator cultivating loving kindness towards themselves, then their loved ones, friends, teachers, strangers, enemies, and finally towards all sentient beings. Commonly, it can be used as a greeting or closing to a letter or note. Buddhists believe that those who cultivate mettā will be at ease because they see no need to harbour ill will or hostility. Buddhist teachers may even recommend meditation on mettā as an antidote to insomnia and nightmares. It is generally felt that those around a mettā-full person will feel more comfortable and happy too. Radiating mettā is thought to contribute to a world of love, peace and happiness. Mettā meditation is considered a good way to calm down a distraught mind by people who consider it to<br />be an antidote to anger. According to them, someone who has cultivated mettā will not be easily angered and can quickly subdue anger that arises, being more caring, more loving, and more likely to love unconditionally. Recent neurological studies have shown that compassion meditation can increase one's capabilities for empathy by changing activity in brain areas and increase the subject's ability to understand the mental and emotional states of othersas well as deal more effectively with external stressors.<br /><br />The Various kinds of way for Radiating Metta<br />In the Khuddaka Nikaya's Paṭisambhidāmagga, traditionally ascribed to Ven. Sariputta, is a section entitled Mettākathā (Ps. 2.4, "Metta Instruction").In this instruction, a general formula (below, in English and Pali), essentially identical to the aforementioned Cunda Kammaraputta Sutta verse (especially evident in the Pali), is provided for radiating metta:<br /></div>"May all beings be<br />free from enmity, affliction and anxiety,<br />and live happily." Sabbe sattā<br />averā abyāpajjā anīghā<br />sukhī attānaṃ pariharantu.<br />In addition, this instruction categorizes twenty-two ways in which "the mind-deliverance of lovingkindness" (mettācetovimutti) can be radiated as follows:<br />• five ways of "unspecified pervasion" (anodhiso pharaṇā):<br />6. all beings (sabbe sattā )<br />7. all breathing things (sabbe pāṇā bhāvapariyāpannā)<br />8. all creatures (sabbe bhūtā bhāvapariyāpannā)<br />9. all persons (sabbe puggalā bhāvapariyāpannā)<br />10. all with a personality (sabbe attabhāvapariyāpannā)<br />• seven ways of "specified pervasion" (anodhiso pharaṇā):<br />8. all women (sabbā itthiyo)<br />9. all men (sabbe purisā)<br />10. all Noble Ones (sabbe ariyā)<br />11. all non-Noble Ones (sabbe anariyā)<br />12. all deities (sabbe devā)<br />13. all humans (sabbe manussā)<br />14. all born in lower realms (sabbe vinipātikā)<br />• ten ways of "directional pervasion" (disā-pharaṇā):<br />11. of the eastern direction (puratthimāya disāya)<br />12. of the western direction (pacchimāya disāya)<br />13. of the northern direction (uttarā disāya)<br />14. of the southern direction (dakkhīṇāya disāya)<br />15. of the eastern intermediate direction (puratthimāya anudisāya)<br />16. of the western intermediate direction (pacchimāya anudisāya)<br />17. of the northern intermediate direction (uttarā anudisāya)<br />18. of the southern intermediate direction (dakkhīṇāya anudisāya)<br />19. of the downward direction (heṭṭhimāya disāya)<br />20. of the upward direction (uparimāya disāya).<br /><div style="text-align: justify;">Moreover, the directional pervasions can then be applied to each of the unspecific and specific pervasions. For instance, after radiating metta to all beings in the east (Sabbe puratthimāya disāya sattā ...), one radiates metta to all beings in the west and then north and then south, etc.; then, one radiates metta to all breathing things in this fashion (Sabbe puratthimāya disāya pāṇā ...), then all creatures, persons,and so forth until such is extended for all those born in the lower realms.In the Metta Sutra, the Buddha has expounded the nature of love in Buddhism. ‘Just as a mother would protect her only child even at the risk of her own life, even so, let one cultivate a boundless heart towards all beings. Let his thoughts of boundless love pervade the whole world, above, below and across without any obstruction, without any hatred, without any enmity.’ If we can radiate Metta to all beings so, we are sure to get the benefits of radiation of Metta.<br /> The Benefits of Radiation of Metta<br />He who practices ‘METTA’ sleeps happily &amp; sleeps immediately on closing his eyes.<br />As he goes to sleep with a loving heart, he awakes with an equally loving heart.<br />He will not have bad dreams, either he falls into ‘ deep sleep’ or have pleasant dreams.<br />He becomes dear to all human beings. As he loves other, so do others love him.<br />He becomes dear to non-human beings as well. Animals are also attracted to him.<br />He becomes immune from poison fire &amp; weapons. These do not affect him.<br />'METTA’ leads to quick mental concentration.<br />Invisible deities protect him because of the power of his ‘METTA’.<br />‘METTA’ tends to beautify his facial expressions. His face becomes serene.<br />He dies peacefully. Even after death, his serene face reflects his peaceful death. Since a person<br /> with ‘METTA’ dies happily, he will be born in a blissful state. He will be born is a ‘Brahmin realm.’<br /> I conclude my Dhamma message here while I admonish all of my Dhamma fellows “Please radiate your Metta to all beings from the full moon day of Wa Khaung(Metta A Khar Taw Nayt) onward if you want to get the benefits of radiation of Metta”. May all of my Dhamma fellows and all livingbeings be free from enmity, affliction and anxiety, and live happily!</div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-3530152170794978876?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-57006994632781649752010-08-22T07:29:00.000-07:002010-08-23T01:21:20.912-07:00<div style="text-align: justify;">ယခုတေလာဦးဆာမိတစ္ေယာက္သည္ ထူးထူးျခားျခား ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ေက်ာင္းကို အေစာၾကီးေရာက္လာေလ့ ရွိသည္။ မိမိသည္ကား<br />“ ဦးဆာမိၾကီးေတာ့ ဇရာ(အိုျခင္း) ဗ်ာဓိ(နာျခင္း)တို႔ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ လက္ရွိမ်က္ေမွာက္ဘ၀တြင္ ေတြ႔ၾကံဳ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ အခက္အခဲအၾကတ္အတည္းစသည္တို႔ေၾကာင့္လည္းေကာင္း ၊ သံေ၀ဂတရားေတြရလာသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ တရားကို တကယ္ရွာေတာ့မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဥပုသ္လာ ေစာင့္တာျဖစ္ မယ္”ဟုထင္ျမင္ေနမိသည္။ ဥပုသ္သည္ ဒါယကာ ဒါယိကာမၾကီး မ်ားေျပာမွ မိမိအမွန္အတိုင္းသိရွိခဲ့ရေလသည္။<br />“ဦးဇင္းက ဆာမိမ်ား သံေ၀ဂရလို႔ ဥပုသ္လာေစာင့္တယ္လို႔ထင္တာ အံ့လဲ အံ့ပါရဲ႕ ဦးဇင္းရယ္၊ ဒီေကာင္ကေခြး ျမည္းေကာက္ေျခေတာက္စြပ္၊ ခုဥပုသ္ယူတယ္၊ ျပီးရင္ မေကာင္းတာလုပ္တာ၊ ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ဥပုသ္က ဒီ ေကာင္ဥပုသ္က်ိဳးတယ္ေလ၊ အျပင္ဘက္ေရအိုင္မွ သူမ်ားေတြငါးဖမ္းတာျမင္ေတာ့ မေနႏိုင္လို႔ ဥပုသ္ေန႔ ေတာင္မေရွာင္ဘူး ေရအိုင္ထဲငါးဆင္းဖမ္းတယ္ေလ”ဟု ဆိုသျဖင့္ မိမိသည္ပင္ သံသယ၀င္လာေလသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔မျမင္ေသးသည့္အတြက္ အယံုအၾကည္မရွိေသးပါ။<br />တစ္ခုေသာ ဥပုသ္ေန႔တြင္ မိမိသည္ ဥပုသ္သည္မ်ားအား တစ္ေယာက္လွ်င္ ငါးလံုးႏွဳန္းျဖင့္ ထန္းလွ်က္ခဲမ်ားကို ဒါနျပဳေနသည္။ ဦးဆာမိအလွည့္ေရာက္ေသာအခါ ထန္းလွ်က္ခဲငါးလံုးကို သူ၏ လက္အတြင္းသို႔ထည့္ကာ စြန္႔ၾကဲလိုက္သည္။ ဤတြင္ ဦးဆာမိ အတြန္႔တက္လာသည္ကား<br />“ဦးဇင္းကလဲ ငါးလံုးထည္း ဘယ္လိုလုပ္၀မွာလဲ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မိမိက<br />“ဦးဆာမိ ခင္ဗ်ားက တကယ္ေကာ ဥပုသ္ရေအာင္ ေနကုန္ေစာင့္မွာလား”ဟု ေမးလိုက္ေသာအခါ<br />“ဦးဇင္းက ထန္းလွ်က္ခဲပိုလွဴရင္ တပည့္ေတာ္ဥပုသ္ရေအာင္ေစာင့္မယ္ဘုရား”ဟု ကတိမ်ားပင္ေပးလာသျဖင့္ မိမိသည္ ဦးဆာမိအား ထန္းလွ်က္ခဲအလံုးႏွစ္ဆယ္ကို အျခားဥပုသ္မ်ားေရွ႕တြင္ပင္ ရက္ရက္ေရာေရာ လွဴဒါန္းစြန္႔ၾကဲလိုက္ေလသည္။ အျခားဥပုသ္မ်ားက<br />“ဦးဇင္း ဒီေကာင္မ်ားသြားယံုတယ္၊ ၾကည့္ေန၊ ဦးဇင္းလွဴလိုက္တဲ့ ထန္းလွ်က္ခဲေတြ သူလဲစားမွာလဲ မဟုတ္ဘူး သူ႔တူမ “တစ္ေတာင္”လက္ထဲေရာက္မွာ”ဟု ၀ိုင္း၀န္းတားၾကပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိသည္ သဒၶါတရားထက္ ထက္သန္သန္ႏွင့္ပင္လွဴဒါန္းစြန္႔ၾကဲလိုက္ေလသည္။<br />ညေနအခ်ိန္တြင္ကား ဥပုသ္သည္မ်ားလည္းျပန္သြားၾကေလျပီ၊ မိမိသည္ ပ်င္ပ်င္းရွိသည္ႏွင့္ အျပင္ဘက္လမ္း ထြက္ေလွ်ာက္ထြက္မိသည္။ ေက်ာင္းအျပင္ဘက္ ထမင္းဆိုင္နားေရာက္သြားေသာအခါတြင္ကား ဦးဆာမိ တစ္ေယာက္ ကို ေတြ႔လိုက္ရပါျပီး။ သူသည္မိမိကို မျမင္ေပ၊<br />“ ဥပုသ္ရေအာင္ေစာင့္ပါမယ္၊ တပည့္ေတာ္ကို ထန္းလွ်က္ခဲကို ပိုစြန္႔ပါဘုရား”ဟုဆိုေသာ ဦးဆာမိတစ္ေယာက္ ထမင္းကို အ၀အျပဲၾကိတ္ေနေလသည္။ မိမိသည္<br />“ဦးဆာမိကိုေတာ့ လူၾကားသူၾကား အရွက္ရေအာင္ သြားစလို႔အံုးမယ္”ဟု အၾကံျဖစ္ကာ ဦးဆာမိနားကို ကပ္သြား ကာ<br />“ဦးဆာမိ ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့ ဥပုသ္မက်ိဳးေအာင္ ေစာင့္မယ္ဆို၊ ခုေတာ့ ထမင္းေတြဘာေတြခိုးစားလို႔ပါလား”ဟု ေနာက္လိုက္သည္။ ခိုးထုတ္ခိုးထယ္ႏွင့္တကြမိေသာ ကိုဆာမိတစ္ေယာက္ဘာမွ်မေျပာရွာေပ။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ် လွ်က္ပင္။ ဤတြင္ေဘးမွာ ထိုင္ေနေသာ ရြာသားမ်ားက<br />“ဦးဇင္းက ကိုဆာမိမ်ားယံုတာ အံ့လဲ အံ့ပါရဲ႕”ဟု မိမိကိုပင္ အျပစ္၀ိုင္းတင္ၾကေလသည္။ ဤတြင္ ဦးဆာမိက အေလွ်ာ႔မေပးပါ။<br />“မင္းတို႔ေကာင္ေတြ ဦးဇင္းကို မဟုတ္တာေတြေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ေနာ္၊ မင္းတို႔ကို ဘယ္သူကမွ အကယ္ဒမီလာေပးမွာမဟုတ္ဘူး၊ ငါက ဒီတစ္ခါပဲစားေသးတာ၊ ရြာေတာင္ပိုင္းက ျပံဳးၾကည္ဆို ဥပုတ္တိုင္း ဥပုသ္ က်ိဳးတယ္၊ ထမင္းအျမဲတမ္းစားတာကြ၊ ငါက ဒီေန႔ဗိုက္ အလြန္ဆာလို႔ပါကြ”ဟုဆိုေသာအခါ ရြာသားမ်ားက ထမင္းဆိုင္ရွင္ကိုသိန္းေဆာင္ဘက္လွည့္ကာ<br />“ေဟ့ သိန္းေဆာင္ ကိုဆာမိ ဒီတစ္ခါဘဲ ဥပုသ္ေန႔မွာ ညစာခိုးစားတယ္ဆိုတာဟုတ္လားကြ”ဟုေမးေသာအခါ မလိမ္တတ္ မညာတတ္ေသာ ကိုသိန္းေဆာင္က<br />“အြန္းတစ္ခါလား ႏွစ္ခါလားေတာ့ က်ဳပ္လဲအတိအက်မသိဘူး၊ ဦးဆာမိ က်ဳပ္ဆိုင္ကို ထမင္းလာစားေနတာေတာ့ ေန႔စဥ္ပဲဗ်”ဟု ဆိုလိုက္သျဖင့္ ဦးဆာမိတစ္ေယာက္ မည္သည့္စကားမွ်ပင္ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ေပ၊ လစ္ထြက္ သြားေလေတာ့သတည္း။<br />မွတ္ခ်က္=တစ္ေတာင္ဟူသည္ကား ဦးဆာမိ၏ တူေတာ္ေမာင္၏ ဇနီးပင္ျဖစ္သည္။ ဦးဆာမိအား ပိုက္ဆံမ်ား မ်ားရမလာလွ်င္ ဒဏ္ခတ္ေလ့ရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးပါေပတည္း။ ေအာ္ ရက္စက္မွဳအေပါင္းသရဖူ ေဆာင္းႏိုင္ ခဲ့ပါေပ၏။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5700699463278164975?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-77014243011862691442010-08-21T10:56:00.000-07:002010-08-21T12:42:21.808-07:00<div style="text-align: justify;">မႏၱေလးတိုင္း ေက်ာက္ဆည္ခရိုင္ ျမစ္သားျမိဳ႕နယ္အတြင္း၀ယ္ ေဂြးဟုအမည္ရေသာ ရြာတစ္ရြာရွိေလသည္။ ထိုရြာသည္ကား မိမိ၏ ခမည္းေတာ္ႏွင့္ မယ္ေတာ္တို႔၏ ဇာတိရြာလည္းျဖစ္ေပသည္။ ထိုေဂြးရြာတြင္(ယခုအခါ ေရႊ မင္း၀ံဟုေျပာင္းလဲထားသည္။)အလြန္အင္မတန္မွ ဥာဏ္ထိုင္းေသာ ေမာင္ဆာမိဟု အမည္ရေသာ လူငယ္ တစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ သူသည္ မိဘမ်ားက ခိုင္းလိုက္ေသာ အရာအားလံုးကို အျမဲတမ္းလြဲေအာင္လုပ္ တတ္ေလ့ရွိသည္။ တစ္ေန႔ ဖခင္ျဖစ္သူက<br />“ငါ့သား ဆာမိ အေဖတို႔ အိမ္မွာရွိတဲ့ ေဂၚက ေျမေကာ္ရတာ ေကာ္လို႔ မေကာင္းေတာ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မယ္ညိဳ ေတာင္ရြာက ပန္ပဲဆရာဦးေက်ာက္လံုးထံမွ ေဂၚသြား၀ယ္စမ္း”ဟု ခိုင္းေလသည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ဖခင္ျဖစ္သူက<br />“ငါ့သား ဆာမိ မင္းကို အေဖစိတ္မခ်ဘူး၊ မင္းကခိုင္းလိုက္တိုင္းအလြဲခ်ည့္လုပ္လာတာ၊ ဒါေၾကာင့္ မယ္ညိဳ ေတာင္ရြာကို မေရာက္မခ်င္း ေဂၚလို႔ ႏွဳတ္ကရြတ္သြားကြာ”ေသခ်ာမွာလိုက္ေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ေမာင္ ဆာမိတစ္ေယာက္သည္ ဖခင္က ခိုင္းသည့္အတိုင္း တစ္လမ္းလံုး “ေဂၚ ေဂၚ ေဂၚ”ဟု ပါးစပ္က တစ္တြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုသြားေလသည္။ အနီးအနားမွ ျဖတ္သြားသူမ်ားက<br />“ဆာမိတစ္ေယာက္ေတာ့ ပါးစပ္ကလဲ ေဂၚ ေဂၚ ေဂၚတစ္တြတ္တြတ္ဆိုသြားတယ္၊ ရူးမ်ားသြားျပီး လားမသိ၊”ဟု ေကာက္ခ်က္မ်ားပင္ခ်ေနၾကသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မျပတ္ရြတ္သြားရာ ေရႊမင္း၀ံေတာင္ႏွင့္ မယ္ညိဳေတာင္ၾကား ေရာက္ေသာအခါတြင္ကား ေမာင္ဆာမိသည္ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုးကို ခလုတ္တိုက္မိလိုက္ရာ ေဂၚအျဖစ္မွ ေဂါ့ျဖစ္ သြားေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား သူသည္ “ေဂါ့ ေဂါ့ ေဂါ့”ဟု မွားယြင္းစြာ ရြတ္ဆိုသြားေလသည္။ မယ္ညိဳေတာင္ရြာ ပန္ပဲဆရာၾကီး၏ အိမ္ေရာက္ေသာ အခါတြင္ကား<br />“ဦးေလးဦးေက်ာက္လံုး က်ေနာ္က မင္း၀ံရြာ(ေဂြးရြာ)ကပါ၊ အေဖက ေဂါ့၀ယ္ခိုင္းလို႔ လာ၀ယ္တာပါခင္ဗ်၊”ဟု ဆိုေလေသာအခါ ဦးေက်ာက္လံုးက<br />“ဟ ငါ့တူရ ငါ့တစ္သက္ ေဂါ့လို႔ေတာ့ မၾကားဖူးပါဘူးကြာ၊ ေဂၚေျပာတာမဟုတ္ဘူးလားကြ”ဟု ေမးေလသည္။ ထိုအခါမွ<br />“ဟုတ္တယ္ဦးေလးေရ ေဂၚေျပာတာ၊ မင္း၀န္ေတာင္နဲ႔မယ္ညိဳေတာင္ၾကားမွာခလုတ္တိုက္ျပီး ေဂါ့ျဖစ္သြားတာ ဗ်”ဟုဆိုေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဦးေက်ာက္လံုးက<br />“အြန္း မင္းပဲတတ္လဲတတ္ႏိုင္ပါေပ့၊”ဆိုကာ ေဂၚျပားကို ထုတ္ေပးေလသည္။ ထိုအခါ ေမာင္ဆာမိက<br />“ဦးေလးဘယ္ေလာက္လဲဗ်”ေမးေလသည္။ ထိုအခါ ဦးေက်ာက္လံုးက<br />“ေအး ႏွစ္ေထာင္က်တယ္ကြာ”ဆိုေလေသာအခါ ေမာင္ဆာမိအၾကံျဖစ္သည္ကား<br />“အေဖေပးလိုက္တာ ႏွစ္ေထာင္ပဲ၊ သို႔ေသာ္ လမ္းမွာ ထန္းရည္ဖိုးေလးရေအာင္ ေထာင့္ငါးရာေလာက္နဲ႔ ဆစ္ လိုက္အံုးမွ”ဟုအၾကံျဖစ္ေလသည္။ သူ၏ အၾကံအတိုင္း<br />“ဦးေလးဦးေက်ာက္လုံး က်ေနာ္တို႔ မိသားစုက ခုတေလာ့ စိီးပြားေရၾကပ္ေနလို႔ပါဗ်ာ၊ ငါးရာေလာက္ေတာ့ေလ်ာ့ပါ အံုးဗ်၊”ဟု ဆစ္ေလသည္။ စကားကို ကတ္ျပီးဒဲ့တိုးေျပာတတ္ေသာ ဦးေက်ာက္လံုးက<br />“မင္းက ၾကပ္ရံုရွိေသးတာ၊ ငါ့က ႏွဳတ္ေတာင္မရဘူး”ဟု သူ၏ စီးပြားေရးအဆင္မေျပပံုကို ညည္းျပလိုက္ေသာ အခါ ေမာင္ဆာမိက<br />“ဦးေလးကလဲ ညည္းလိုက္တာ၊ ခိုညည္းဘို႔လဲခ်န္ပါအံုးဗ်”ဟု ဆက္ေျပာလိုက္ေလသည္။<br />(မွတ္ခ်က္=ခိုငွက္မ်ားသည္ကား တစ္ေန႔ကုန္ ညည္းၾကေလသည္။) ထိုအေျပာကို သေဘာက်သြားေသာ ဦး ေက်ာက္လံုးသည္။ ငါးရာမေလ်ာ့ႏိုင္ေသာ္လည္း ေမာင္ဆာမိအား “ေဂၚ”ကို တစ္ေထာင့္ခုႏွစ္၇ာျဖင့္ ေရာင္း လိုက္ေလေတာ့သည္။ အဆံုးတြင္ ဥာဏ္ထိုင္းေသာ္လည္း အေျပာေကာင္းေသာ ေမာင္ဆာမိတစ္ေယာက္ ထန္းရည္ဘိုးသံုးရာကိုေတာ့ ပန္ပဲဆရာၾကီး ဦးကပ္စီး ဦးေက်ာက္လံုးထံမွ ရေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါေပ၏။<br />မွတ္ခ်က္=ေဂၚဟူသည္ ေျမေကာ္ေသာ ေဂၚျပားကို ဆိုလိုသည္။ မိမိတို႔၏ အရပ္တြင္ ေဂၚျပားကို အတိုေကာက္ အားျဖင့္ ေဂၚဟုေခၚေ၀ၚသံုးစဲြေလ့ရွိၾကသည္။<br />ေနရာတကာတြင္ အမွားလုပ္တတ္ေလ့ရွိေသာ ေမာင္ဆာမိတစ္ေယာက္သည္ ကံအားေလွ်ာ္စြာ ကားစပယ္ယာ တစ္ေယာက္ျဖစ္သြားေလသည္။တစ္ေန႔ ေက်ာက္ဆည္မွ မင္း၀ံရြာသို႔ ထြက္ေသာကားေပၚတြင္ျဖစ္ေလသည္။ သူ သည္ ခရီးသည္မ်ားကို<br />“ခရီးသည္မ်ားခင္ဗ်ာ့ စပယ္ယာခေလးရွင္းလိုက္ၾကရေအာင္ခင္ဗ်ာ့”ဟု မွားယြင္းစြာေတာင္းေလသည္။ ဤတြင္ ကားေပၚတြင္ ပါလာေသာ သူႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ ဆပ္စလူးစိန္အဖြ႔႔ဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက<br />“ေသနာဆာမိ အ,စရာမရွိ ၾကံဖန္အတယ္၊ စပယ္ယာခဆိုရင္ေတာ့ နင့္ဘာသာနင့္ရွင္းရမွာေပါ့ဟ၊ ခရီးသည္ မ်ားခဗ်ာ့၊ ကားခေလးရွင္းၾကရေအာင္ခင္ဗ်ာ့၊ဟုေျပာရတယ္ဟဲ့ ေသနာရဲ႕”ဟု ဆဲဆိုကာ ဥာဏ္ထိုင္းေသာ ေမာင္ဆာမိကုိ ၀ိုင္း၀န္းႏွိပ္ကြပ္ကာ သင္ျပေပးေလေတာ့သည္။“ေအာ္ခံေပအံုးေတာ့ ေမာင္ဆာမိေရ မင္းကလဲ တယ္လဲဥာဏ္ထိုင္းတာကိုး”<br />ေမာင္ဆာမိတစ္ေယာက္ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အသက္ကေလးရလာသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အသိဥာဏ္ဗဟုသုတ ကမရွိသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အိုျခင္း နာျခင္းတို႔၏ အႏွိပ္စက္ခံရသည္က တစ္ေၾကာင္းစေသာ အေၾကာင္းတို႔ ေၾကာင့္ ေနာင္အခါတြင္ မ်က္စိမြဲသြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္သူသည္ မင္း၀န္ရြာ(ေဂြးရြာ)မွ မိမိတို႔၏ ရြာသို႔ ေျပာင္းလာခဲ့ေလသည္။ သူသည္ တူေတာ္ေမာင္မ်ားႏွင့္အတူေနကာ ကူမဲကားဂိတ္တြင္ ပိုက္ဆံေတာင္း ရေလသည္။ တူေတာ္ေမာင္က သေဘာေကာင္းေသာ္လည္း သူ၏ဇနီးျဖစ္သူက သေဘာမေကာင္းေပ။ ေတာင္း၍ ရလာေသာ ပိုက္ဆံကို အကုန္သိမ္းယူသည္။ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္ မွ်ဦးဆာမိ တစ္ေယာက္ မသံုးရေပ။ ထိုအျဖစ္ကို ရြာအတြင္းမွ ကိုခင္ေမာင္က ေကာင္းေကာင္း သိေပသည္။ တစ္ေန႔ ကိုခင္ေမာင္တစ္ေယာက္ မိတၳီလာကားကို စီးကာ မႏၱေလးမွျပန္လာေလသည္။ ထိုကားသည္ ကူမဲေက်ာ္စား ေသာက္ဆိုင္တြင္ ရပ္ေလ သည္။ ကားရပ္ေသာအခါ ဦးဆာမိတစ္ေယာက္ကားနားေရာက္လာကာ<br />“ခရီးသည္မ်ားခမ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကို သနားသျဖင့္ ပိုက္ဆံအေၾကြေလးမ်ားပါရင္ စြန္႔ၾကဲခဲ့ၾကပါခင္ဗ်ာ။” ဟုေတာင္း ေနေလသည္။ ထိုအခါ သူ၏ အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိေသာ ကိုခင္ေမာင္က<br />“ခရီးသည္မ်ားခင္မ်ာ၊ အဲဒီလူၾကီးက ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ေလးကို ယူျပီး လုပ္ေကၽြးေနတာပါခင္ဗ်၊ မေပးၾကပါ နဲ႔ခင္ဗ်”ဟု အသံကို ဖ်က္ေျပာကာ စေလသည္။ ထိုအခါ ဦးဆာမိတစ္ေယာက္ ဆက္ကာမေတာင္း ရဲရွာေတာ့ဘဲ ထိုကားကို စြန္႔ကာ အျခားကားကို သြားေတာင္းေလေတာ့သည္။ ေအာ္ အစသန္ေသာ ဦးခင္ေမာင္ႏွင့္ ဦးဆာမိ တ္ို႔လဲ ေတြ႔လဲ ေတြ႔တတ္ၾကပါေပ့။ထိုေန႔က ဦးခင္ေမာင္ေနာက္လိုက္သျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းပင္ ဆက္မေတာင္းရဲ ရွာေတာ့ေပ။ ဆက္မေတာင္းရဲရွာေသာ ဦးဆာမိတစ္ေယာက္ ေငြေကာင္းေကာင္းမရလိုက္ေပ။ ေငြေကာင္း ေကာင္းမရေသာ ဦးဆာမိကို တူေတာ္ေမာင္၏ ဇနီးက ဒဏ္ခတ္သည့္အေနျဖင့္ ထမင္း၀၀မေၾကြး ေတာ့ေပ။ ေအာ္ဦးဆာမိတျဖစ္လဲ သနားစရာပါေပသည္တကား။ ဆက္ရန္<br /><br /><br /><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7701424301186269144?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-3604527499227676252010-08-20T02:16:00.000-07:002010-08-20T08:30:50.317-07:00According to the Buddha’s teaching, there are four kinds of action (Kamma). ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္အရ ကံေလးမ်ိဳးေလးစားရွိပါေပ၏။<br />What are the four? ထိုကံေလးမ်ိဳးေလးစားဟူသည္အဘယ္နည္း?<br />(1)There is dark action with dark result; မဲေသာအက်ိဳးကို ေပးတဲ့ အမဲကံ<br />(2) There is bright action with bright result; ျဖဴေသာအက်ိဳးကို ေပးတဲ့ အျဖဴကံ<br />(3) There is dark and bright with dark and bright result;အမဲအျဖဴႏွစ္မ်ိဳးလံုးေရာေပးတဲ့ အမဲအျဖဴကံ and<br />(4) There is Path action ( Magga Kamma) that is neither dark nor bright with neither dark nor bright result,<br />action that leads to the destruction of Action.အမဲအျဖဴႏွစ္မ်ိဳးလံုးေသာ အက်ိဳးကို ျဖတ္ေသာ အမဲအျဖဴမေရာေသာကံ<br />(မဂၢကံ)<br />Among them, first one is dark action with dark result. ထိုကံေလးမ်ိဳးတြင္ ပထမကံသည္ကား မဲေသာအက်ိဳးကို ေပး<br />ေသာ အမဲကံျဖစ္သည္။<br />What is dark action with dark result? မဲေသာအက်ိဳးကိုေပးေသာ အမဲကံဟူသည္ကား အဘယ္နည္း?<br />Here someone commits ten kinds of evil deed. ဒီေနရာတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ အကုသိုလ္ဆယ္ပါးကို ၾကဴး<br />လြန္တယ္၊<br />Having committed the ten kinds of evil deed, he reappears in unhappy worlds such as hell,<br />Peta (ghost), animal.ထိုအကုသိုလ္ကံ ဆယ္ပါးကို ၾကဴးလြန္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူသည္ ငရဲ ျပိတၱာ တိရစၦာန္ဟူေသာဆင္းရဲေသာ ဘုံဌာနမ်ားမွာ ျဖစ္ရတယ္။<br />Here, I would like to explain the ten kinds of evil deed. ဒီေနရာတြင္အကုသိုလ္ကံဆယ္မ်ိဳးအေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ရွင္းျပေပအံ့။<br />They are as follows:အကုသိုလ္ကံဆယ္မ်ိဳးဟူသည္ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။<br />(1) Killing any living being;သက္ရွိသတၱ၀ါတစ္ဦးဦး၏ အသက္ကို သတ္ျဖတ္ျခင္း<br />(2) Stealing other persons’ belongings; အျခားသူမ်ား၏ ပိုင္းဆိုင္ေသာ ဥစၥာမ်ားကို ခိုးယူျခင္း and<br />(3) Making sexual misconduct. ကာမဂုဏ္တို႔၌ မွားမွားယြင္းယြင္းက်င့္ျခင္း<br />These three are called Kayakamma (bodily action).ထိုသံုးမ်ားကို ကာယကံသံုးပါးဟူ၍ ေခၚသည္။<br />(4) Telling lie;လိမ္ညာေျပာျခင္း<br />(5) Slandering;ဂံုးတိုက္ျခင္း<br />(6) Telling harsh works; and ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားကို ေျပာျခင္း<br />(7) Telling frivolous talk.အက်ိဳးမဲ့ေသာ စကားကို ေျပာျခင္း<br />These four are called VacÊkamma (verbal action). ထိုေလးပါးကို ၀စီကံေလးပါဟုေခၚဆိုသည္။<br />(8)Greed;လိုခ်င္ျခင္း<br />(9)Hatred; and ေဒါသၾကီးျခင္း<br />(10) Wrong view.မွားယြင္းေသာ အယူ<br />These three are called Manokamma (mental action). ထိုသံုးမ်ိဳးကို မေနာကံသံုးပါးဟုေခၚသည္။<br />These ten kinds of evil action are called Dasaakusalakamma. ထိုမေကာင္းေသာ ကံဆယ္ပါးကို ဒသအကုသလကမၼ<br />ဟုေခၚသည္။<br />If someone commits these ten kinds of evil deed (dark action), he or she will reap dark result or evil result.<br />တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ အကယ္၍ ထို အမဲကံျဖစ္ေသာ သို႔မဟုတ္ မေကာင္းေသာကံဆယ္ပါးကို လြန္ၾကဴးလွ်င္<br />သူသည္ သို႔မဟုတ္ သူမသည္ မဲေသာအက်ိဳးဆက္ကို သို႔မဟုတ္ မေကာင္းေသာ အက်ိဳးဆက္ကို ခံစားရမည္ျဖစ္သည္။<br />It is called dark action with dark result (Kanhakammakanhavipaka). ထိုအရာကို မဲေသာ အက်ိဳးကိုေပးေသာ အမဲကံ (ကဏွကမၼ ကဏွ၀ိပါက)ေခၚဆိုသည္။ To continue (ဆက္ရန္)<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-360452749922767625?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-51698099967852346902010-08-15T03:18:00.000-07:002010-08-17T04:07:20.585-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">ကေလးျမိဳ႕နယ္အတြင္း ေဂြးၾကီးဟုအမည္ရေသာ ရြာတြင္ ဆရာေတာ္တစ္ပါးေက်ာင္းထိုင္ေတာ္မူေလသည္။ ေဂြး ၾကီးရြာ၌ ေက်ာင္းထိုင္ေတာ္မူသည့္အတြက္ ထိုဆရာေတာ္ကို “ေဂြးၾကီးဆရာေတာ္”ဟု ေခၚဆိုၾကေလသည္။ အလွဴပဲြမ်ားရွိတိုင္း ထိုဆရာေတာ္သည္ကား ေတာရြာ မ်ား၏ ဓေလ့ထံုးစံအတိုင္း ဆြမ္းေလာင္းပဲြ အလွဴပဲြမ်ားရွိတိုင္း သံဃာေတာ္မ်ားကို<br />“ခ်မ္းျမသာစည္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကြေတာ္မူပါဘုရား၊ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”စသည္ျဖင့္ အသံ ခ်ဲ႕စက္ျဖင့္ ေအာ္ကာ ပင့္ေလ့ရွိၾကသည္။ ေဂြးၾကီးဆရာေတာ္အလွည့္ေရာက္ေသာအခါ<br />“ေဂြးၾကီးဆရာေတာ္ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”ဟု ဒါယကာမ်ားက အသံခ်ဲ႕စက္ျဖင့္ အသံကုန္ေအာ္ကာ ပင့္ေလွ်ာက္ ေလသည္။ ထိုဆရာေတာ္ကို ပင့္ေသာအခါတိုင္း အဘယ္ေၾကာင့္ရယ္မသိ၊ ၾကြလာၾကေသာ သံဃာေတာ္မ်ား၊ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားက တဟာဟားရယ္ၾကေလသည္။ ထိုအျဖစ္ကို သေဘာေပါက္ေသာ ဆရာေတာ္သည္<br />“အြန္းဒီနာမည္ၾကီးတဲ့ေတာ့ ငါဟာ ၾကြေလရာ ေနရာတိုင္း ရယ္စ၇ာျဖစ္ေနျပီ၊ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းျဖစ္ေနျပီ၊ ဒီရြာနာမည္ေတာ့ ေျပာင္းမွျဖစ္မည္” ဟု အၾကံေပၚေပါက္လာေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဆရာေတာ္သည္ ရြာထိပ္ တြင္ ကိုးေတာင္ျပည့္ဘုရား ေလးတစ္ဆူတည္ကာ<br />“ေဂြးၾကီးရြာနာမည္မွ ကိုးေတာင္ျပည့္ရြာအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲလိုက္ပါျပီ၊ ဒီေန႔မွ စ၍ ကိုးေတာင္ျပည့္ရြာဟူ၍ ေခၚရ မည္”ဟု ရြာသူ ရြာသားမ်ားေရွ႕တြင္ပင္ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ရြာ အနီးခ်ဳပ္စပ္မွ ေဂါစရဂါမ္သံဃာေတာ္မ်ား၊ ဒါယကာ+ဒါယိကာမမ်ားသို႔လည္း အေၾကာင္းၾကားလိုက္ေလသည္။<br />တစ္ေန႔ ကိုးေတာင္ျပည့္ရြာေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္ ရြာတစ္ရြာသို႔ ဆြမ္းေလာင္းပဲြၾကြသြားေလသည္။ ဆြမ္း ေလာင္းပဲြစတင္ခ်ိန္တြင္ ထိုရြာမွ ဒါယကာမ်ားက အသံခ်ဲ႕စက္ျဖင့္<br />“ဆရာေတာ္ဘုရားမ်ားဘုရား! ခုခ်ိန္မွစ၍ ဆြမ္းေလာင္းလွဴေတာ့မည္ျဖစ္ပါသျဖင့္ သကၤန္းမ်ား သပၸါယ္ေတာ္မူ ၾကပါရန္ ရိုေသစြာ ေလွ်ာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား” ေလွ်ာက္ေလသည္။ မၾကာလိုက္ပါ သံဃာေတာ္မ်ားကို စတင္ပင့္ပါျပီ၊<br />“ခ်မ္းျမသာစည္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ စာေရးတန္မဲႏွင့္ လွဴဖြယ္ပစၥည္း၀တၳဳအလွဴခံရန္ ၾကြေတာ္မူပါဘုရား” ဆရာ ေတာ္ၾကြသြားပါျပီ၊ မၾကာလိုက္ပါ ဒါယကာတစ္ဦးက<br />“ခ်မ္းျမသာစည္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ေျခသုတ္ခံုပါဘုရား”ဟု ေပါက္မဲကို ေၾကျငာေပးသြားသည္။ ဆက္ကာ “ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”ဟု ပင့္ေလသည္။ ေပါက္မဲေအာ္သံၾကားလိုက္ရပါျပီ။ “ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းဆရာေတာ္ တံျမက္စည္းပါဘုရား”ထို႔ေနာက္<br />“ေဂြးၾကီး+ကိုးေတာင္ျပည့္ဆရာေတာ္ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”ဟု ဒါယကာက မိုက္ျဖင့္ အသံကုန္ဟစ္ကာ ပင့္လိုက္ ေလသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္က<br />“ဟာ ဒီဒကာေတြ ေဂြးၾကီးေပ်ာက္ေအာင္လို႔၊ ကိုးေတာင္ျပည့္လို႔နာမည္ေျပာင္းထားတာကို ဒီေဂြးၾကီးကို ထည့္ ့္ျဖစ္ေအာင္ ထည့္လိုက္ေသးတယ္၊ ေအာ္ ေတာ္ေတာ္အရွက္ရေအာင္လုပ္တဲ့ ဒကာေတြပဲ”ဟု ျမည္တြန္ေတာက္ တီးေလသည္။ ထိုအခါ ၾကြလာေသာ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္တကြ အနီးရွိ ဒါယကာ+ ဒါယိကာမအေပါင္းတို႔သည္ တခစ္ခစ္ၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုးေတာင္ျပည့္ေဂြးၾကီးဆရာေတာ္သည္ မဲဆက္လက္ႏွိဳက္ေတာ္မူေလ သည္။ဆရာေတာ္၏ မဲလိပ္ကို ဒါယကာတစ္ဦးက ဖြင့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မိုက္ကိုင္ေသာ ဒါယကာ တစ္ဦးကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။ မိုက္ကိုင္ေသာ ဒါယကာက<br />“ေဂြးၾကီးကိုးေတာင္ျပည့္ဆရာေတာ္ႏွာဘူးပါဘုရား”ဟု ေၾကျငာလိုက္ရာ ပရိသတ္မွာ ၀ါးကနဲရယ္ၾကေလေတာ့ သည္။ထိုအခါ ဆရာေတာ္မိန္႔ေတာ္မူလိုက္သည္ကား<br />“ငါလခြီးမပဲ မင္းတို႔ရြာက ဒကာေတာ္ေတြက ငါ့ကို ပရိသတ္ၾကားထဲ သက္သက္အရွက္ကြဲေအာင္ လုပ္တာလား ကြ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မင္းတို႔၇ြာကို မၾကြေတာ့ဘူးကြ”မိန္႔ေတာ္မူကာ ခပ္သုတ္သုတ္လစ္ ထြက္သြား ေလေတာ့သ တည္း။<br />မွတ္ခ်က္ ေဂြးၾကီး+ကိုးေတာင္ျပည့္ဆရာေတာ္၏ ေပါက္မဲသည္ကား ႏွာရွဳဗူျဖစ္သည္။ ႏွာရွဳဗူးကို ေျပာလို ေဇာျဖင့္ ႏွာဘူးဟု ေျပာခ်လိုက္ရာ “ေဂြးၾကီးကိုးေတာင္ျပည့္္ဆရာေတာ္ႏွာဘူး”ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။<br />“ေအာ္ တိုက္လဲ တိုက္ဆိုင္တတ္ပါေပ့”<br /></div><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5169809996785234690?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-86328028019149918712010-08-14T21:22:00.000-07:002010-08-15T05:08:01.080-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္တြင္ ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးရွိေလသည္။ ထိုဘုရင္ၾကီးအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ တိုင္းျပည္တြင္ အမူး သမားမ်ား ဘိန္းစားမ်ား ေလာင္းကစားသမားမ်ား အလြန္ေပါမ်ားေနေလသည္။ ဘုရင္ၾကီးသည္ ထိုပုဂိၢဳလ္မ်ားကို အကၽြတ္တရားရေစလိုသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဘုရင္ၾကီးသည္ အကၽြတ္တရားရေစလိုေသာ နည္းလမ္းကို ရွာရန္ အလို႔ငွာ နန္းတြင္းရွိ ပညာရွိအမတ္မ်ားနွင့္ တိုင္ပင္ေလသည္။ အေျဖတစ္ခုထြက္လာသည္ကား<br />“အရက္ေသာက္တတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို အရက္ကို သူၾကိဳက္သေလာက္ ၀ေအာင္တိုက္လိုက္ပါ၊ ဘိန္းၾကိဳက္တတ္ ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကိုလည္း ဘိန္းကို တစ္ထိုင္းတည္းျဖင့္ အ၀ရွဳခိုင္းလိုက္ပါ၊ ေလာင္းကစားလုပ္တတ္ေသာ သူကို လည္း ေလာင္းကစားကို တစ္၀ၾကီးလုပ္ခိုင္းလိုက္ပါ၊ ဒါဆိုလွ်င္ သူတို႔၏ အမူအက်င့္ေတြ ေပ်ာက္သြား မွာပါ”ဟူ၍ ပင္ျဖစ္သည္။<br />သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဘုရင္ၾကီးသည္ ပထမေန႔တြင္ အရက္သမားကို နန္းတြင္း ေခၚကာ သူၾကိဳက္တတ္ေသာ အရက္ကို မုန္းသြားေအာင္ တစ္ခါတည္း အလြန္အၾကဴးတိုက္ေလသည္။ အရက္သမားသည္ သူၾကိဳက္တတ္ေသာ အရက္ကို အလြန္းအၾကဴးေသာက္ေလသည္။ ေသာက္စတြင္ ေကာင္းေနေလသည္။ ေနာက္ဆံုး မ်ားလာေသာအခါ ဆက္ လက္မေသာက္ႏိုင္ေတာ့မူ၍ မုန္းသည္အထိျဖစ္သြားသည္။ အရက္သမားသည္ ဘုရင္ၾကီးကို လက္ ေျမွာက္အရွံဳး ေပးသြားသည္။ ထိုေန႔မွစ၍ အရက္သမားသည္ အရက္မေသာက္ေတာ့မူ၍ တိုင္းျပည္အတြက္ သားေကာင္းတစ္ ေယာက္ျဖစ္သြားေလသည္။<br />ဒုတိယေန႔တြင္ကား ဘိန္းစားကို ေခၚကာ ဘိန္းကို အလြန္အၾကဴးဘိန္းရွဳခိုင္းေလသည္။ ဘိန္းစားသည္ ပထမရွဳ ေနစဥ္ အလြန္ပင္ေကာင္းေနေလသည္။ ဘုရင္ၾကီးသည္ ဘိန္းစားကို တစ္ေနကုန္ အလြန္အၾကဴရွဳခိုင္းေလ သည္။ ဘိန္းစားသည္ ဘုရင္ၾကီးကိုသာ ေၾကာက္၍ ဘိန္းရွဳေနရေလသည္။ ရွဳလိုစိတ္ကား လံုး၀မရွိေတာ့ေပ။ အလြန္အၾကဴရွဳရေသာအခါ ဘိန္းကို မုန္းသြားေလသည္။ ထိုေန႔မွစ၍ ဘိန္းစားသည္ ဘိန္းျပတ္သြားကာ တိုင္းျပည္အတြက္ သားေကာင္းရတနာတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားေလသည္။<br />တတိယေန႔တြင္ကား ေလာင္းကစားသမား၏ အလွည့္သို႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ဘုရင္ၾကီးသည္ ေလာင္း ကစားသမားကို<br />“အေမာင္ မင္းဒီေန႔ ၾကိဳက္သေလာက္ငါ့နန္းေတာ္မွ ေငြယူျပီး ၾကိဳက္သေလာက္ ေလာင္းကစားလုပ္စမ္းကြာ”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ေလသည္။ ေလာင္းကစားသမားသည္ ဘုရင္ၾကီး၏ ဘ႑ာတိုက္မွ ေငြမ်ားယူကာ တျခားနိုင္ငံမွ အရာရွိမ်ားႏွင့္ ေလာင္းကစားလုပ္ေလသည္။ တစ္ေန႔ကုန္ ေလာင္းကစားလုပ္ရာ ဘုရင္ဘ႑ာတိုက္ရွိေငြမ်ား ကုန္သြားေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေငြမရွိေတာ့သျဖင့္ ဘုရင္စံျမန္းေနေသာ နန္းေတာ္ၾကီးကို ေပါင္ကာ ေလာင္းကစားလုပ္လိုက္ရာ အရွဳံးေပၚသျဖင့္ နန္းေတာ္ၾကီးတစ္ခုလံုးကိုပင္ တစ္ျခားႏိုင္ငံသို႔ ထိုးအပ္လိုက္ရ ေလသည္။ ဘုရင္ၾကီးသည္ပင္ စံျမန္းစရာနန္း ေတာ္မရွိေတာ့ေပ။ အဆံုးတြင္ ဘုရင္ၾကီးညည္းညဴခ်က္ထုတ္ လိုက္သည္ကား<br />“ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ စံျမန္းတဲ့ နန္းေတာ္ကိုေတာင္ ေပါင္ကာ ေလာင္းကစားလုပ္ပစ္တယ္၊ ေအာ္ တယ္လဲဆိုးတဲ့ ေလာင္းကစားသမားပါလားေနာ္”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-8632802801914991871?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-42675598693995179062010-08-09T02:09:00.000-07:002010-08-09T23:22:09.515-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိတို႔၏ ရြာအနီးတြင္ တိန္ညက္ေတာဟုအမည္ရေသာ ရြာတစ္ရြာရွိေလသည္။ ထိုရြာေက်ာင္းတြင္ ဘိုးေတာ္ၾကီး ဟုအမည္ခံရေသ့တစ္ပါးရွိေလသည္။ အထူးအားျဖင့္ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားက သူ႔ကို လာေရာက္ကိုးကြယ္ၾကည္ညိဳ ေလ့ရွိၾကသည္။သူတို႔သည္<br />“ဘိုးေတာ္ၾကီးသည္ ဘုန္းတန္ခိုးအလြန္ၾကီးမားသည္။ သူကို ၾကည္ညိဳလွ်င္ လာဘ္လာဘေပါမ်ားသည္။ ေဘးအႏၱရယ္ကင္းရွင္းသည္။လိုအင္ဆႏၵျပည့္၀သည္”ဟု အယံုအၾကည္ရွိကာ အလြန္အၾကဴး ကိုးကြယ္ၾကသည္။<br /><br />တစ္ေန႔သ၌ ေတာင္ၾကီးကားေပၚမွ ဧည့္သည္တစ္စုသည္ ဘိုးေတာ္ၾကီးေက်ာင္းသို႔ သြားရန္အလို႔ငွာ မိမိတို႔၏ ရြာထိပ္ကားမွတ္တိုင္တြင္ ဆင္းၾကေလသည္။ သူတို႔သည္ အသစ္ဧည့္သည္မ်ားျဖစ္ၾကသျဖင့္ ဘိုးေတာ္ၾကီး ေက်ာင္းသို႔ သြားရာလမ္းကို အတိအက်မသိေပ။သို႔ျဖစ္သျဖင့္ အနီးအနားရွိ လမ္းေဘးတြင္ ႏြားေက်ာင္းေနေသာ ႏြားေက်ာင္းသားၾကီးကို<br />“ေနာင္ၾကီး!ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေတာင္ၾကီးက လာတာပါ၊ ဘုိုးေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကို သြားခ်င္လို႔၊ ဘယ္လိုသြား ရပါသလဲခင္ဗ်ာ့၊”ေမးၾကေလသည္။ ထိုအခါ ႏြားေက်ာင္းသားၾကီးက ေတာင္ဘက္လမ္းဆီသို႔ လက္ညွိဳးညႊန္ကာ<br />“အပလား အပလား”ဟု ေျပာကာ လမ္းျပလိုက္ေလသည္။ ဤတြင္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္က<br />“အြန္း လမ္းမသိလို႔ေမးပါတယ္ အေရးထဲ အ, အနဲ႔မွလာေတြ႔တယ္”ဟုညည္းခ်င္းထုတ္ေလေတာ့သည္။ မွန္ပါေပ ၏။ထိုႏြားေက်ာင္းေနေသာ နြားေက်ာင္းသားၾကီးသည္ကား ၀မ္းတြင္းျမိဳ႕နယ္ မိုးေကာင္းကုန္းရြာမွ စကားမေျပာ တတ္ေသာ အ,အပင္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္က ၀မ္းတြင္းျမိဳ႕နယ္အတြင္း၀ယ္ ႏြားစာျမက္ရွားပါးသည့္ အတြက္ မိမိတို႔၏ ရြာဘက္ဆီသို႔ ႏြားလာေက်ာင္းေလ့ရွိသည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္ ဧည့္သည္မ်ားသည္ ေရႊအ,လမ္းညႊန္လိုက္သည့္အတိုင္း ေတာင္ဘက္လမ္းဆီသည္ ခ်ီတက္လာၾက ေလသည္။ထိုတြင္ ရြာမွ ကိုလူလည္ ပါးယားႏွင့္ေတြ႔ကာ<br />“ေနာင္ၾကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေတာင္ၾကီးက လာတာပါ၊ တိန္ညက္ေတာရြာ ဘိုးေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကို သြားခ်င္လို႔ တစ္ဆိတ္ေလာက္လမ္းျပေပးပါခင္ဗ်ာ့”ဟု ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာ ေမးၾကေလသည္။ ထိုအခါ ကိုပါးယားက<br />“အပလား အပလား” ဟု ေျပာကာ ေတာင္ဘက္ဆီသို႔ လမ္းညႊန္လိုက္ျပန္ေလသည္။ ဤတြင္ ေရႊဧည့္သည္ တစ္ေယာက္က<br />“အြန္း ဒီေန႔ ထြက္လာတာ ျပႆဒါးေန႔လာမသိ၊ အဆင္ကိုမေျပဘူး၊ လမ္းမသိလို႔ ေမးပါတယ္၊ အ,အေတြနဲ႔ခ်ည္း လာေတြ႔ေနတယ္”ဟု ညည္းခ်င္းထုတ္ၾကျပန္သည္။ အမွန္စင္စစ္ ထိုကိုေရႊဧည့္သည္မ်ားေတြ႔ေသာ ကိုပါးယား သည္ကား ေမြးရာပါ ေရႊအတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္ ဧည့္သည္မ်ားသည္ ကိုပါးယားလမ္းညႊန္းလိုက္သည့္အတိုင္း ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာေလသည္။ လမ္းတြင္ ရြာမွ ဦးဖိုးစုနွင့္ ေတြ႔ျပန္ေလသည္။ ဤတြင္ ဧည့္သည္မ်ားက<br />“ဦးေလးၾကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေတာင္ၾကီးက ဧည့္သည္ေတြပါ၊ ဘိုးေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကို သြားမလို႔၊ တစ္ဆိတ္ ေလာက္ လမ္းျပေပးပါအံုးခင္ဗ်ာ့” ဟု သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ ေမးၾကျပန္သည္။ ထိုအခါ ဦးဖိုးစုက<br />“ဘိုး ဘိုး ဘိုး”ဟုဆိုကာ ေရွ႕ဆက္မေျပာႏိုင္မူ၍ ျဖစ္ေနေလသည္။ ဤတြင္ ဧည့္သည္တစ္စု စိတ္မရွည္ေတာ့ပါ။<br />“ဒီငါ( )မရြာမွာ ရွိၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလဲ တစ္ရြာလံုး အ, အေတြခ်ည္းလားမသိ”ဟု ရက္ရက္စက္စက္ မိမိရြာကိုပင္ ဆဲဆိုသြားေလေတာ့သတည္း။<br />“ေအာ္ ဧည့္သည္မ်ား ဆဲမည္ဆိုလွ်င္လည္း ဆဲေပရာ၏၊ သူတို႔ေနာက္ဆံုးေမးေသာ ဒါယကာၾကီးဦးဖုိးစုသည္ လည္း<br />အ,အမဟုတ္ေသာ္လည္း စကားတစ္လံုးေျပာမည္ၾကံလွ်င္ မထြက္ေတာ့ေပ၊ ထစ္အ ထစ္အျဖစ္ေနေလ့ရွိသည္။<br />သူသည္လည္း ငယ္စဥ္ကပင္ ထစ္အ ထစ္အျဖစ္လာေပ၏။ ေအာ္ ေတြ႔လည္း ေတြ႔တတ္ပါေပ့ ကိုေရႊဧည့္ သည္ႏွင့္ ကိုေရႊအတို႔ရယ္”ဟု ေျပာလိုက္မိပါေတာ့သတည္း။<br /><br /><br /></div><br /><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4267559869399517906?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-72905292148685612172010-08-06T04:14:00.000-07:002010-08-09T23:38:04.345-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာ ရြာဦးေက်ာင္းတြင္ ကိုရင္ေလးတစ္ပါးရွိေလသည္။ ကိုရင္ေလးသည္ ေန႔စဥ္ပင္ ရြာအတြင္းသို႔ ဆြမ္းခံၾကြေလသည္။ တစ္ေန႔ ဆြမ္းခံၾကြစဥ္ ရြာအတြင္းမွ အမ်ိဳးသမီးကေလးတစ္ေယာက္က ကိုရင္ေလးအား ဟင္းတစ္ခြက္ ေလာင္းလွဴလိုက္ေလသည္။ ေက်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ကိုရင္ေလးသည္ အမ်ိဳး သမီးကေလး ေလာင္းလွဴလိုက္ေသာ ဟင္းခြက္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ အရည္ၾကဲၾကဲ ပဲဟင္းကေလး ျဖစ္ေနေလ သည္။ ထိုအခါ ကိုရင္ေလးသည္<br />“အင္း ဒကာမေလးေလာင္းလိုက္တဲ့ ပဲဟင္းက အရည္ၾကဲၾကဲေလးျဖစ္တယ္၊ ဒါဟာ သူ႔ကို ခပ္ၾကဲၾကဲမဆက္ဆံဘို႔ ေျပာတဲ့သေဘာပဲျဖစ္ရမယ္၊ အြန္း ဒီေန႔က စျပီး ဆြမ္းခံျပတ္လို႔ မျဖစ္ဘူး၊ မွန္မွန္ၾကြမွျဖစ္မယ္၊ သူ႔ကိုလဲ စကား မ်ားမ်ားေျပာေပးမွ ျဖစ္မယ္”ဟု အၾကံအစည္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ထိုကဲသို႔ အၾကံအစည္ျဖစ္မယ္ဆိုလဲ ျဖစ္ ေလာက္ေပရာ၏။ ကိုရင္ေလးႏွင့္ ထိုိဒါယကာမေလး၏ အသက္အရြယ္သည္ကား ရြယ္တူပင္ျဖစ္ေနေလသည္။ ေနာက္ရက္ ကိုရင္ကေလးဆြမ္းခံၾကြသည္။ အမ်ိဳးသမီးကေလးသည္ ထံုးစံအတိုင္း ကိုရင္ကေလးအား ဆြမ္း ေလာင္းလွဴသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆြမ္းဟင္းေလာင္းလွဴသည္။ ကိုရင္ကေလးသည္ ေက်ာင္းေရာက္ေသာအခါ အမ်ိဳးသမီးကေလးက ေလာင္းလွဴလိုက္ေသာ ဆြမ္းဟင္းခြက္ကို ထံုးစံအတိုင္း ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ အရည္ ခပ္ျပစ္ျပစ္ ခ်က္ထားေသာ ပဲဟင္းေလးပင္ျဖစ္ေနေလသည္။ ကိုရင္ေလးသည္<br />“အြန္း ဒကာမေလးက ငါ့ကို အရည္ခပ္ျပစ္ျပစ္ပဲဟင္းေလာင္းလိုက္တာဟာ သူ႔ကို ပစ္မထားဘို႔၊ သူ႔ကို လာခိုးဘို႔ေျပာတာျဖစ္ရမယ္”ဟု စဥ္းစားျပီး အမ်ိဳးသမီးကေလးကို သြားခိုးရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်လိုက္ ေလသည္။ ထိုေန႔က ကိုရင္ကေလးသည္ ဆြမ္းမဘုဥ္းေပးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေန႔တာသည္ကာ အလြန္ပင္ရွည္လ်ား သည္ဟု ကိုရင္ေလး ထင္မွတ္ေနေလသည္။ ညအခ်ိန္ကို မေရာက္ႏိုင္ေသးပါ။ သန္းေခါင္းယံအခ်ိန္ကို ေရာက္ဘို႔ရန္ ကိုရင္ေလးသည္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနရေလသည္။ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ေရာက္ပါျပီ ကိုရင္ေလးသည္ တစ္ပါးတည္း ရြာအတြင္း၀င္သြားသည္။ ျပီးေနာက္ ကိုရင္ေလးသည္ အမ်ိဳးသမီးကေလး၏ အိမ္ေအာက္သို႔ ၀င္ကာ<br />“ခ်စ္ႏွမ ထေလာ့၊ ခ်စ္ႏွမ ထေလာ့၊ ေမာင္ၾကီး ႏွမကို လာခိုးတာေလ” ဟု ဆိုကာ အမ်ိဳးသမီးကေလးကို ႏွိဳးေလ ေတာ့သည္။ ထိုအခါ အမ်ိဳးသမီးကေလးသည္<br />“လာၾကပါအံုး သူခိုး သူခိုး”ဟု ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္ရာ ရြာသားမ်ားေရာက္လာကာ ကိုရင္ေလးကို ဖမ္းမိသြားေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ကိုရင္ေလးကို သူၾကီးထံ ေခၚသြားရာ သူၾကီးက<br />“ကဲ ကိုရင္ေလးဘာေၾကာင့္ ဒီအမ်ိဳးသမီးကေလးရဲ႕ အိမ္ေအာက္ကို ၀င္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ရွင္းပါအံုး ဘုရား”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေသာအခါ ကိုရင္ေလးက<br />“ဒကာၾကီးရယ္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးေလးပဲ ခပ္ၾကဲၾကဲမဆက္ဆံပါနဲ႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မ်ိဳးနဲ႔ ပဲဟင္းခပ္ၾကဲၾကဲေလာင္း ခဲ့တယ္၊ ျပီးေတာ့ ပစ္မထားပါနဲ႔ဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္မ်ိဳးနဲ႔ ခပ္ျပစ္ျပစ္ပဲဟင္း ေလာင္းေလေတာ့ ကိုရင္လဲ သူ႔ကို ခိုးခိုင္း တယ္ထင္ျပီး အိမ္ေအာက္ကို ၀င္ကာ သူ႔ကို ခိုးဘို႔ရန္ ႏွိဳးမိပါတယ္ ဒကာၾကီးရယ္”ဟု ရွင္းျပေသာအခါမွ သူၾကီး လည္းသေဘာေပါက္သြားေလသည္။ သူၾကီးသည္<br />“ကဲကဲ ဒီကိစၥက ကိုရင္ေလး အေတြးလြန္ျပီး ျဖစ္သြားတဲ့ ကိစၥဆိုေတာ့ ငါ့တူမေလးကလဲ ကိုရင္ကို ခြင့္လႊတ္ လိုက္ပါ၊ ကိုရင္ကလဲ ေနာင္ကို ဒါမ်ိဳးမလုပ္ပါနဲ႔ဘုရား”ဟု ကေလး မေလးႏွင့္ ကိုရင္ၾကား ျဖန္ေျဖေပးလိုက္သည္။ ဆက္လက္၍ သူၾကီးက ရြာသားမ်ားကိုလည္း ကိစၥျပီးသြားျပီျဖစ္သည့္အတြက္ မိမိတို႔၏ အိမ္အသီးသီးသို႔ ျပန္ၾကရန္ တိုက္တြန္းလိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ရြာသားမ်ားသည္လည္း<br />“ေအာ္ ေတာ္ေတာ္ အေတြးလြန္တဲ့ ကိုရင္ပဲ”ဟု ေျပာကာ သူတို႔၏ အိမ္အသီးသီးသို႔ ျပန္သြားၾကေလေတာ့ သတည္း။<br />အေတြးလြန္မွဳႏွင့္ပတ္သက္လာသျဖင့္ ေနာက္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ဆက္လိုပါ၏။<br />“ကံစမ္းေတာ့ မန္း”ဆိုသည္စကားပံုေလးတစ္ခုသည္ သံဃာေတာ္မ်ားအၾကားတြင္ ေရပန္းစားလွ်က္ရွိသည္။ အဓိပၸာယ္မွာ မိမိ၏ကံေကာင္း မေကာင္းသိလိုလွ်င္ မႏၱေလးျမိဳ႕ကို တက္ျပီး စာသင္ၾကည့္ပါ။ မႏၱေလး ျမိဳ႕ေရာက္၍ ဆြမ္းဒါယကာ ဆြမ္းဒါယိကာမေပါလွ်င္ကား ထိုသံဃာေတာ္ကို ဘုန္းၾကီးေသာ သံဃာဟုပင္ ေခၚဆို ထိုက္ပါေပ၏။ ထို႔သို႔မဟုတ္မူ ဘုဥ္းကံနည္းပါးေသာ သံဃာဟုပင္ မွတ္ထိုက္ပါေပ၏။ မႏၱေလးျမိဳ႕ရွိ သံဃာအေရ အတြက္သည္ ျမိဳ႕ႏွင့္မလိုက္ အလြန္အင္မတန္မွမ်ားလွပါေပ၏။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ ဆြမ္းကြမ္းရွားပါးလွေပ၏။ ထိုင္အိမ္ ဆြမ္းဒါယကာ+ဆြမ္းဒါယိကာမရဘို႔ရန္ကား ခက္ခဲလွေပသည္။ ဆြမ္းရွား ပါးျခင္းသည္ကား မန္းျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သားတို႔က သဒၶါတရားမရွိ၍ မဟုတ္ေပ။ သံဃာအေရအတြက္သည္ကား အလြန္ မ်ားလြန္သျဖင့္ မထိမ္းႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါေပ၏။ ဘုန္းကံမရွိေသာ ဆြမ္းခံအိမ္မရွိေသာ ကိုယ္ေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ကား ဘုံေလာင္းကို တိုးကာ ဘုဥ္းေပးၾကရရွာေလ၏။ ဘုံေလာင္းဟူသည္ကား<br />“သူ႔ကိုယ္ေတာ္ ငါ့ကိုယ္ေတာ္ဟူ၍ မသတ္မွတ္၊ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ ၾကြလာေသာ သံဃာေတာ္အေပါင္းကို ေလာင္းလွဴျခင္းျဖစ္ေပသည္”။<br />တစ္ေန႔ မန္းျမိဳ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွ အလြန္အင္မတန္ ၾကီးမားလွေသာ ဇလံုၾကီးမ်ားအထဲတြင္ ငွက္ေပ်ာသီးမ်ားကို ထည့္ကာ ၾကြလာၾကေသာ သံဃာေတာ္ျမတ္အေပါင္းကို ဘုံေလာင္း ေလာင္းလွဴေနေလသည္။ သံဃာေတာ္ တို႔သည္လည္း သူ႔ထက္ငါ အလွဴခံရန္အလို႔ငွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနၾကသည္။ အလွဴ႕ရွင္ဒါယကာ ဒါယိကာမၾကီး မ်ားသည္လည္း တစ္ပါးကို ႏွစ္လံုးက်ေလာင္းလွဴေနေလသည္။ သံဃာေတာ္အပါး တစ္ရာခန္႔မွ် ေလာင္းလွဴအျပီး တြင္ အလွဴရွင္မ်ားသည္ ဟိုဟုိဒီဒီ ၾကည့္လိုက္ရာ ၾကြလာေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို မျမင္ေတာ့သျဖင့္ ေနာက္ဆံုး က်ေသာ ကိုရင္ေလးကို ရွိသမွ်ငွက္ေပ်ာသီးတစ္ဖီးလံုးကို ေလာင္းလွဴလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ အလွဴခံ ကိုရင္ေလးသည္ကား<br />“ဒီဒကာ+ဒကာမၾကီးေတြက ငါ့ကို ၾကည္ညိဳလို႔ တစ္ဖီးလံုးေလာင္းလိုက္တာျဖစ္မယ္၊ ေနာက္ရက္ ဒီအိမ္ကို ထပ္ ၾကြမွျဖစ္မယ္၊ ငါ့ေတာ့ သူေ႒းဆြမ္းခံအိမ္ တစ္အိမ္တိုးျပန္ျပီး”ဟု စိတ္ကူးမ်ားယဥ္ကာ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ခဲ့ေလ သည္။ ေနာက္ေန႔ ကိုးနာရီခန္႔တြင္ ငွက္ေပ်ာသီးတစ္ဖီးလံုး ေလာင္းလွဴေသာ အိမ္သို႔ တက္ကာ ထိုင္ေနလိုက္ သည္။ ထိုအခါ ဒါယကာမၾကီးက<br />“ကိုရင္ကဘယ္ေက်ာင္းကလဲ၊ အရွင္ဘုရားကိုလဲ တပည့္ေတာ္တို႔မသိပါဘူး၊ တပည့္ေတာ္တို႔က ထိုင္ကိုယ္ေတာ္ လက္မခံဘူးဘုရား၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္ေလသည္။ ဤတြင္ ကိုရင္က<br />“ဒကာမၾကီး မမွတ္မိဘူးနဲ႔တူတယ္၊ ကိုရင္က မေန႔က ဒကာမၾကီးတို႔ ငွက္ေပ်ာသီး တစ္ဖီးလုံုးေလာင္းလွဴလိုက္တဲ့ တစ္ဖီးကိုယ္ေတာ္ေလ”ဟု ျပန္လည္မိန္႔ၾကားလိုက္ေသာအခါတြင္ကား ဒါယကာမၾကီးက<br />“ေအာ္ မွတ္မိျပီးဘုရား၊ ကိုရင္ အဲဒါက ဒီလိုရွိပါတယ္ဘုရား၊ မေန႔က တပည့္ေတာ္တို႔က သံဃာေတာ္အပါးတစ္ ရာေလာက္ကို တစ္ပါးလွ်င္ ငွက္ေပ်ာသီးႏွစ္လံုးက် ေလာင္းလွဴပါတယ္ဘုရား။ ကိုရင္အလွည့္က်ေတာ့ ကိုရင္က ေနာက္ဆံုးလဲျဖစ္တယ္၊ ေနာက္ထပ္သံဃာေတာ္ေတြလဲ ၾကြလာတာမျမင္လို႔ တစ္ဖီးလံုးေလာင္း လွဴလိုက္တာ ပါဘုရား၊ တျခားေလွ်ာ္မေတြးပါနဲ႔ကိုရင္၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္ေသာအခါတြင္ကား<br />ကိုယ္ေတာ္ေလးသည္လည္း မည္သည့္စကားမွ် မေျပာႏိုင္ေတာ့မူ၍ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္ မ်က္လႊာခ်ကာ ခပ္ သုတ္သုတ္လစ္ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးသည္ကား<br />မန္းျမိဳ႕ရွိ သံဃာေတာ္မ်ားအၾကားတြင္ “တစ္ဖီးကိုယ္ေတာ္” ဟူ၍ နာမည္ဟီးဟီးေက်ာ္သြားေလေတာ့သတည္း။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7290529214868561217?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-82323255254763574242010-08-02T01:37:00.000-07:002010-08-02T02:36:14.368-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ေတာရြာေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္ ဦးဇင္းၾကီးတစ္ပါးရွိေလသည္။ ဦးဇင္းၾကီးသည္ ၀ါေတာ္အားျဖင့္ ငယ္ေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ပင္ ထိုေတာေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးျဖစ္ေနေလသည္။ သူ သည္ သေဘာေကာင္းသည္။ ရပ္ေရးရြာေရး ကိစၥမ်ားကိုလည္း အထူးတက္ၾကြစြာ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေလ့ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔မွာ ျငင္ဆိုးေလးတစ္ခုရွိေလသည္။ အရာရာကို ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ သူကသာ အႏိုင္ ယူေျပာေလ့ရွိသည္။ ရြာအတြင္းမွ လူအမ်ားကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကို သိရွိေနျပီျဖစ္သျဖင့္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ ေလ့ရွိၾကသည္။ သူ႔အေၾကာင္းကို ဂဃနဏ မသိၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကေတာ့ သည္းခံခြင့္လႊတ္ရန္ မလြယ္ကူလွ ေခ်။ တစ္ေန႔ အျခားရြာမွ အလွဴတစ္ခုတြင္ ထိုရြာမွ ဒါယကာမ်ားႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်ကာ ေျမႊအေၾကာင္း (T0pic)ဆီသုိ႔ ေရာက္သြား ေလသည္။ ဒါယကာတစ္ဦးက<br />“တပည့္ေတာ္ေတာ့ အလြန္ၾကီးမားတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ဖူးတယ္ဘုရား၊ အဲဒီေျမႊက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကီးသလဲဆိုရင္ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ေပါင္လံုးေလာက္တုတ္တယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ေဘးမွ နားေထာင္ ေနေသာ အျခားဒါယကာမ်ားက<br />“ဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးတာပဲ”ဟု အံ့အားသင့္ကာ ေျပာဆိုၾကေလသည္။ ထိုအခါ အရာရာကို အႏိုင္ယူ ေလၾကီးျပီး ေျပာေလ့ရွိေသာ ဦးဇင္းၾကီးက<br />“ဒကာရ အဲဒီေလာက္ၾကီးတယ္ဆိုတာ ဘာဟုတ္ေသးမွာလဲ၊ ဦးဇင္းဟာ တစ္ခါက ေတာင္ေပၚလမ္းကေန ရြာငံ ေရဦးဘက္ကို ၾကြခဲ့တယ္၊ ရုတ္တရက္ ေတာင္တစ္ေတာင္ေပၚမွာ ထန္းပင္ရဲ႕ ပင္စည္ခန္႔ေလာက္ရွိတဲ့ ေျမြၾကီး တစ္ေကာင္ ျဖတ္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္ ဒကာေတာ္ေရ”ဟု ျဖတ္ကာရႊီလံုး ၾကြားလံုးမ်ားပင္ ထုတ္လိုက္ ေသးသည္။ အေၾကာင္းမသိေသာ ရြာသားမ်ားက<br />“ေအာ္ ေတာထဲ ေတာင္ထဲဆိုေတာ့လဲ အဲဒီေလာက္ရွိတဲ့ေျမြလဲ ရွိေပမွာပဲေပါ့ဘုရား”ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ ၦဤတြင္ ဒါယကာတစ္ဦးက<br />“တပည့္ေတာ္ၾကားဖူးတာေတာ့ ေယာနယ္ဘက္မွာ အိမ္နာတြင္းတူးေတာ့ စပါးပုတ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေျမႊၾကီးေတြ႔ တယ္လို႔ၾကားဖူးတာပဲဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ဤတြင္ ဦးဇင္းၾကီးက<br />“ဒကာေတာ္လို အၾကားေျပာရမယ္ဆိုရင္ မေကြးဘက္မွာ အစိုးရက ရုံုးေတြေဆာက္ဘို႔ ေျမတူးေတာ့ အိမ္တစ္လံုး စာေလာက္ရွိတဲ့ အကြက္ၾကီးတစ္ကြက္ေတြ႔သတဲ့၊ အဲဒီအကြက္ၾကီးဟာဘာၾကီးလဲလို႔ ဆက္တူးေတာ့ ေျမြၾကီးျဖစ္ေနသတဲ့၊ အဲဒါ တူးတဲ့သူေတြေတာင္ ရူးကုန္သတဲ့” ဟု ရႊီးလံုးထုတ္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ေဘးမွ ဒါယကာေတာ္မ်ားက<br />“ဟုတ္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား ကိုယ္ေတာ္ရယ္”ဟု ေမးၾကေလသည္။<br />“မွန္ပါတယ္ ဒကာတို႔ရ” ဟု ေလသံမေလွ်ာ႔ေျပာေလသည္။ ထိုအအေျခအေနကို စကားမေျပာ တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနေသာ ဒါယကာ တစ္ေယာက္က သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူက<br />“ဒီဦးဇင္းၾကီး မသိပဲနဲ႔ ငါ့စကားႏြားရ အႏိုင္ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ၊ ႏိွပ္လိုက္အံုးမွပဲ”ဟု ၾကံကာ<br />“တပည့္ေတာ္ဟာ ေတာင္ေျခကုန္းကို ထင္းခုတ္သြားေတာ့ အဲဒီမွာ လံုပတ္အားျဖင့္ မက်ည္းပင္ တစ္ပင္စာ ေလာက္ရွိတဲ့ ေျမြၾကီးတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ဖူးတယ္ဘုရား၊ အဲဒီေျမြထက္ ၾကီးတဲ့ ေျမြကို ေတြ႔ဖူးတဲ့ သူကေတာ့ ႏွမေပးခ်င္လို႔ပဲဘုရား” ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ဦးဇင္းၾကီးက<br />“ဦးဇင္းလဲ အဲဒီေျမြေလာက္ပဲေတြ႔ဖူးပါတယ္ ဒကာေတာ္ေရ” ဟု ဒါယကာေတာ္၏ အလိုုေနာက္သို႔ လိုက္သြား ေလသည္။ မလိုက္လို႔လည္း မျဖစ္ေပ။ အကယ္၍ ဦးဇင္းၾကီးက “အဲဒီေျမြထက္ ၾကီးတဲ့ေျမြကို ေတြ႔ဖူးတာေပါ့ ဒကာေတာ္ရ”ဟု ဆိုလိုက္ပါက ဦးဇင္းၾကီးမသက္သာေတာ့ေပ။အကယ္စင္စစ္ ဦးဇင္းၾကီးသည္ကား တကယ္ပါး ေသာ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးပါေပတည္း။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-8232325525476357424?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-67571892886077774772010-07-30T09:21:00.000-07:002010-07-30T10:31:09.676-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ ေမာင္ျဖဴအမည္ရွိေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ သူ၏ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေမ့တတ္ေသာ အက်င့္သည္ ယခုအိမ္ေထာင္က်သည့္အထိ မေပ်ာက္ေသးေပ။ တစ္ေန႔ ေမွာင္မိုက္ေသာ ညတစ္ ည၀ယ္ သူသည္ အျခားရြာ၌ ပြဲၾကည့္ရန္အလို႔ငွာ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ပြဲၾကည့္လိုေဇာျဖင့္ ထြက္လာခဲ့ရာ ေရကိုပင္ မခ်ိဳးခဲ့ရေပ။လမ္းတြင္ အလြန္အင္မတန္မွ ၾကည္လင္ေအးျမေသာ ေရေျမာင္းတစ္ခုကို ေတြ႔ရာ ေရဆင္းခ်ိဳးလိုက္ေလသည္။ ေရခ်ိဳးျပီးေနာက္ ေမာင္ျဖဴသည္ ပြဲခင္းဆီသုိ႔ သုတ္ေျခတင္ခဲ့ေလသည္။ ပြဲခင္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ဇာတ္စင္နားတြင္ ရပ္ေနေလသည္။ သူသည္ ဇာတ္စင္နား ေရာက္သည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္သည္ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ျဖစ္သြားေလသည္။ ပရိသတ္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားေသာအခါ ေမာင္ျဖဴစဥ္းစားလိုက္သည္ကား<br />“ယေန႔ ပရိသတ္ဟာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲနဲ႔ေတာ့ ပြဲေတာ့ဆူလိမ့္မယ္နဲ႔တူ”ဟု အၾကံျဖစ္ကာ ဇာတ္စင္ေပၚသို႔ တက္ သြားေလသည္။ ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ဇာတ္စင္ေပၚေရာက္သြားေသာအခါမွ ပရိသတ္သည္ ပိုမိုရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ ဤတြင္ ေမာင္ျဖဴစဥ္းစားလိုက္မိသည္ကား<br />“ဒီေန႔ ပရိသတ္ရုတ္ရုတ္သဲသဲနဲ႔ေတာ့ ပြဲေတာ့ တကယ္ဆူမွာ ရန္ေတြျဖစ္ၾကမွာ ေသခ်ာတယ္၊ အိမ္ျပန္တာပဲ ေကာင္းတယ္”ဟု လမိုက္မိုက္ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ သူအိမ္ေရာက္ေသာအခါ ဇနီးျဖစ္သူသည္ တံခါးကို ပိတ္ကာ အိပ္ယာ၀င္ေနျပီျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ေမာင္ျဖဴသည္ တံခါးကို ခပ္ျပင္းျပင္းေခါက္လိုက္ရသည္။ ထိုအခါမွ ဇနီးျဖစ္သူသည္ ႏိုးလာကာ တံခါးကို လာဖြင့္ေပးေလသည္။ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္ႏွင့္တစ္ျပိဳက္ႏွင့္ သူမ၏ ေယာကၤ်ား၏ အျဖစ္ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာ ဇနီးျဖစ္သူသည္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေလေတာ့သည္။ ေမာင္ျဖဴသည္ကား<br />“ဒီမိန္းမ ငါက ပဲြမၾကည့္ခဲ့ရလို႔ စိတ္တိုလာတာ၊ နင္က ငါ့ကို ၾကည့္ျပီး ေလွာင္ေနတယ္ေပါ့ေလ”ဟု စိတ္ဆိုးသြား ေလသည္။ သူသည္<br />“ဒီေလာက္ေတာင္ရွိလွတဲ့မိန္းမ အားရွိပါးရွိရိုက္လိုက္အံုးမယ္” ဟု ပုဆိုးကို ခါးေတာင္းၾကိဳက္ရန္ ျပင္လိုက္ေသာ အခါမွ ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္အျဖစ္မွန္ကိုသိလိုက္ရသည္။ သူ၏ ခါးမွာ ပုဆိုးမပါ ကိုယ္တံုးလံုးခ်ည္ျဖစ္ ေနေလေတာ့သည္။ ထိုအခါမွ အျဖစ္မွန္ကို သိကာ ရွက္ရွက္ႏွင့္ အိမ္ေနာက္ခန္းသို႔ ၀င္ေျပးေလေတာ့သတည္း။ အကယ္စင္စစ္ ပုဆိုးသည္ကား သူေရခ်ိဳးေသာ ေရေျမာင္းအနီးတြင္ ေမ့က်န္ေနခဲ့ေလ၏။ ပုဆိုး၀တ္ဘို႔ရန္ပင္ ေမ့ေနေလသည္။ ပုဆိုးမပါပဲ ပဲြသို႔ သြားေသာ ေမာင္ျဖဴ၏ အျဖစ္သည္ကား ေတြးၾကည့္ေလ ရယ္စရာေကာင္း ေလပါ။(ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္၏ တရားမွ)<br /><br />“ေအာ္ ဒီေလာက္ေတာင္ ေမ့လည္းေမ့တတ္ပါေပ ေမာင္ျဖဴရယ္၊” ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္စံ ခါနီးတြင္ “မေမ႔မေလွ်ာ႔ မေပါ့မဆ ထက္သန္ေသာ သတိတရားျဖင့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳတရားတို႔ကို ျပဳကာ ေနရစ္ ၾကကုန္ေလာ့ ခ်စ္သားတို႔”ဟု သူ၏ တပည့္သားမ်ားကို ေနာက္ဆံုးၾသ၀ါဒစကားကို မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ျခင္းေပ သည္။ သတိတရားသည္ကား ပိုသည္မရွိ အျမဲတမ္းလိုေနသည္သာျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶက<br />“သတ္ိရွိျခင္းသည္ မေသရာနိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ရာ ေရာက္ေၾကာင္းနည္းလမ္းေကာင္းပါေပတည္း။ သတိေမ့ ေလွ်ာ့ျခင္းသည္ကား ေသျခင္းတရားဆီသို႔ သြားရာလမ္းေၾကာင္းပါေပတည္း။ မေမ႔မေလွ်ာ႔သတိရွိၾကေသာ သူတို႔သည္ကား မေသေတာ့ေပ။ သတိမရွိၾကေသာ သူတို႔သည္ကား ေသေသာ သူမ်ားကဲ့သို႔ ျဖစ္ၾကပါေပကုန္၏။<br />သတိတရားသည္ကား အဆံုးတြင္ ဒုကၡခပ္သိမ္း ေအးျငိမ္းရာမွန္ နိဗၺာန္ကိုပင္ ပို႔ႏိုင္ပါေပ၏။ အဘယ္သို႔ ပို႔ႏိုင္ပါသနည္းဟူမူကား မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို သတိမျပတ္ေစာင့္ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ ခႏၶာကိုယ္၏ ျဖစ္မွဳ ပ်က္မွဳ သေဘာတရားတို႔ကို သိျမင္ကာ၊ သေဘာမွန္ကို သိျမင္မွန္ေသာ ယထာဘူတဥာဏ္၊ ခႏၶာကိုယ္၏ ျဖစ္ပ်က္ သေဘာတို႔ကို ရြံမုန္းေသာ နိဗၺိႏၵဥာဏ္၊ ျဖစ္ပ်က္ဆံုးသြားေသာ မဂ္ဥာဏ္တို႔ကို ရရွိမည္ျဖစ္ေပသည္။ စာရွဳသူ အေပါင္း သတိရွိျပီး နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစသတည္း။<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-6757189288607777477?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-10347769511452841262010-07-27T07:54:00.000-07:002010-07-27T10:12:20.501-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းတြင္ ဘုတလင္ဟုအမည္ရေသာ ရြာၾကီးတစ္ရြာရွိေလသည္။ ထိုရြာ၏ ဂုဏ္သ တင္းသည္ကား အလြန္အင္မတန္မွ ေမႊးလွပါေပ၏။ ထိုဂုဏ္သတင္းေမႊး၏ဟူသည္ကား အဘယ္နည္း? ထိုရြာ အနီးတြင္ ႏြားေပ်ာက္သြားပါက ျပန္မရွာေလႏွင့္၊ ရွာပါက ေမာရံုသာအဖတ္တင္မည္။ေရထဲကို လႊတ္လိုက္ေသာ စူဠလိပ္ကို ျပန္ရေကာင္း ရႏိုင္ပါေပ၏။ ေက်ာက္ခဲကို ညွစ္၍ အဆီထုတ္ပါက ရေကာင္း ရႏိုင္ပါေပရာ၏။ ထို ရြာအနီးတြင္ ေပ်ာက္သြားေသာ ႏြားကို ျပန္ရရန္ မလြယ္ကူေတာ့ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟူသည္ကား ရြာသား မ်ားသည္ ထိုႏြားကို သတ္၍ ရြာအတြင္း၀ယ္ ေ၀မွ်စားလိုက္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ ရြာ၌ အေလ့အထ တစ္ခုရွိ သည္။ မေကာင္းမွဳလုပ္လွ်င္ အတူတကြျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ရလာေသာ အက်ိဳးဆက္ကိုလည္း အတူတကြ ြခံစားၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေသာ မေကာင္းမွဳသည္ ဘယ္ေသာအခါမွ ေပၚသည္ဟူ၍ မရွိေပ။ ရြာ၏ ၀န္းက်င္တြင္ သစ္ပင္ၾကီးမ်ား၊ေရခ်ိဳးရန္ ေရဆိပ္မ်ား၊ နားခိုစရာဇရပ္တို႔ျဖင့္ ျပည့္စံုေနေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းမသိေသာ အေ၀းမွေရာက္လာေသာ ခရီးသည္မ်ားအတြက္ နားခိုလိုစိတ္ျဖစ္ေပၚမည္မွာ မလြဲေပ။ အ ေၾကာင္းသိခရီးသည္မ်ားကေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေန၀င္သည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ထိုရြာအနီးအနားကိုပင္ ျဖတ္မသြားရဲ ေတာ့ေပ။ ေ၀ရာမဏိ သိကၡာပဒံ ေ၀းေ၀းကပင္ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကေလ၏။ တစ္ေန႔ေသာ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေန႔လည္ ခင္းတြင္ အေ၀းမွ ခရီးသည္တစ္ေယာက္သည္ လွည္းေမာင္းကာ ထိုရြာအနီးသို႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ အလြန္ အင္မတန္မွ ေ၀းေသာ ခရီးမွ လာေရာက္ခဲ့ရသည့္အတြက္ အလြန္အင္မတန္မွ ပင္ပန္းလာသည္။ ေရခ်ိဳးရန္ အနားယူရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ သစ္ရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ၾကီးေအာက္၌ သူ၏ ႏြားလွည္းကို ရပ္လိုက္သည္။ စမ္းေခ်ာင္းတြင္ ေရးဆင္းခ်ိဳးသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ဖ်ာခင္းကာ တေရးတေမာအိပ္လိုက္သည္။ တစ္နာရီခန္႔ၾကာမည္ထင္၏။ အိပ္ယာမွ ႏိုး၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ သူ႔၏ ႏြားႏွစ္ ေကာင္မရွိေတာ့ေပ။ နြားလွည္း၏ ေဒါင့္ကို ျဖဳတ္ကာ ႏြားႏွစ္ေကာင္လံုး အခိုးခံလိုက္ရေလသည္။ ရြာလူၾကီးကို အကူအညီေတာင္းေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ရရန္လမ္းစ မျမင္ေတာ့ေပ။ အဆံုးမေတာ့ သူသည္ ထိုရြာ၏ ရြာထိပ္ ဇရပ္တြင္ စာေရးကာ ကပ္သြားေလသည္။ ထိုစာသည္ကား<br />“ရြာတစ္ကာတြင္ ဘုတလင္<br />၀င္သာ၀င္ မအိပ္နဲ႕<br />အိပ္သာအိပ္ မမွိတ္နဲ႔<br />မွိတ္သာမွိတ္မေပ်ာ္နဲ႔<br />ေပ်ာ္လွ်င္ေဒါက္ျဖဳတ္ႏြားခိုးတတ္သတည္း” ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။<br />ဇရပ္တြင္ စာေရးကပ္သြားမွဳနဲ႔ပတ္သက္လာသျဖင့္ ဆက္ႏြယ္မွဳအျဖစ္အပ်က္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပေပအံံ့။<br />တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာရွိေလသည္။ ရြာ၏ ထိပ္တြင္ အေ၀းမွ ဧည့္သည္မ်ား တည္းခိုႏိုင္ေစရန္အလို႔ငွာ ဇရပ္တစ္ ေဆာင္ကို တည္ေဆာက္ထားေလသည္။ တစ္ေန႔ ငမွဳံဟုအမည္ရေသာ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္သည္ ထိုဇရပ္ တြင္ ၀င္ေရာက္တည္းခိုေလသည္။ဇရပ္တြင္ ဟိုဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ရာ နံရံတြင္ ေရးထားေသာ စာတမ္းကို ေတြ႔ရွိေလေတာ့သည္။ စာတမ္းသည္ကား<br />“သတိ, ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးရွည္ေသာသ၊ူ ေဆးလ္ိပ္တိုကို မေသာက္နဲ႔၊<br />ေဆးလိပ္တိုကို ေသာက္က ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးကို မီးေလာင္တတ္သည္”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။ထိုစာကို ဖတ္ျပီးေသာ အခါ ငမွဳံသည္ စိတ္တိုသြားသည္။ သူသည္ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္တတ္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးကလည္း ရွည္ေန ေလသည္။<br />“ဒီစာက ငါ့ကို ေစာင္းေရးတာပဲ၊ ဘယ္ေကာင္ေရသြားတယ္မသိ၊”ဟူ၍ပင္ အေတြး၀င္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ တိုတ္ိုျဖင့္ ေဆးလိပ္တိုကို မီးညွိကာ<br />“ႏွဳတ္ခမ္းေမႊရွည္တယ္ကြာ၊ ေဆးလိပ္တိုကို မိီးညွိေသာက္တယ္ကြာ၊ ဘာျဖစ္လဲ၊”ဟုဆိုကာ ေဆးလိပ္တိုကို မီးညွိကာ ေသာက္လိုက္ေလသည္။ မၾကာလိုက္ပါ။ သူ၏ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး မီးေလာင္းသြားေလသည္။ ထိုအခါမွ ငမံွဳ သည္ အထက္ပါစာတမ္း၏ ေအာက္တြင္ သူ၏ ကိုယ္ေတြ႔အေတြ႔အၾကံဳကို အေျခခံကာ<br />“မယံုမရွိနဲ႔ ငမွဳံကိုယ္ေတြ႔”ဟူေသာ စာသားကို ဆက္လက္ေရးသားလိုက္ေလသည္။ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေသာ္<br />“သတိ, ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးရွည္ေသာသူသည္ ေဆးလ္ိပ္တိုကို မေသာက္နဲ႔၊<br />ေဆးလိပ္တိုကို ေသာက္က ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးကို မီးေလာင္တတ္သည္၊<br />မယံုမရွိနဲ႔ ငမွံဳကိုယ္ေတြ႔”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-1034776951145284126?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-67568111659502856812010-07-26T02:02:00.000-07:002010-07-26T05:38:58.676-07:00The full moon day of Vaso is one of the most important days for Buddhists. We Buddhists regard this day<br /> as the auspicious and noble day. Why do we Buddhists regard this day as the auspicious and noble day? <br />It has four reasons:<br />(1) On this day Queen Mahamaya was pregnant with Bodhisatta(Bu Yar Laung),<br />(2) On this day Siddhattha Bodhisatta went to the forest to search for the truth for His own sake or convenience but for the sake of suffering humanity,<br />(3) On this day the Buddha preached Dhammacakkapavattana Sutta Deva(gods) and Brahma leading His five friends, sush as Koddanna, Vappa, Baddaya, Mahanan, and Assaji and,<br />(4) On this day Buddhist monks go into the rains retreat.<br />That’s why we Buddhists regard this day as the auspicious and noble day. <br />On this special day, Buddhists offer food, shelter, robes and medicines to the monks whom are going into the rains retreat. And then, on this day, Buddhists offer food, fragrant sticks, candles, water, flowers, cakes,various kinds of fruit, golden robes and so on and so forth to pagodas and the images of the Buddha. <br />Some Buddhist count beads and practice meditation by honouring the Buddha on this day. I admonish all Buddhists “Please do good deeds from this day onward. <br />I conclude my Dhamma message while I wise “May my Dhammafellows who pay a visit to my site be the noble persons who can support the Buddha’s Sasana and finally attain Nibbana which is free from suffering!<br />With infinite Metta<br />A Shin Javana<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-6756811165950285681?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-52745779712331704772010-07-24T07:40:00.000-07:002010-07-24T10:56:42.010-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ပင္လယ္ကမ္းေျခအနီး ရြာတစ္ရြာတြင္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္တို႔ရွိၾကေလသည္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အလြန္အင္မတန္မွ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ “ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္” တက္ညီလက္ညီျဖင့္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခဲ့ၾကေလသည္။<br /><br />တစ္ေန႔ေသာ ညခ်မ္းအခ်ိန္၀ယ္ သူတို႔ သည္ တစ္ေနတာ ပင္ပန္းမွဳမ်ားေျပေပ်ာက္ေစရန္အလို႔ငွာ ပင္လယ္ ျပင္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကေလသည္။သူတို႔သည္ ပင္လယ္ျပင္မွ ျဖတ္ကာ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေအးမ်ား ကို တစ္၀ၾကီးရွဳရွိဳက္ၾကသည္။ ထိုစဥ္ ဇနီးသည္ျဖစ္သူသည္ ပင္လယ္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ပါးေနေသာ ငွက္ကေလးမ်ား ကို ျမင္ေသာအခါ<br />“ေမာင္ရယ္ အဲဒီငွက္ကေလးေတြက ဘာငွက္ကေလးေတြကြယ္”ဟု ေမးေလသည္။ထိုအခါ ခင္ပြန္းသည္ ေယာက်ၤားက<br />“အခ်စ္ရယ္ အဲဒီငွက္ကေလးေတြက ဇင္ေယာ္ငွက္ကေလးေတြေပါ့ကြယ္”ဟု ၾကင္နာေသာ ကရုဏာသံပါေသာ ေလသံျဖင့္ ေျဖၾကားေလသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ဇနီေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ျဖင့္ ေနထိုင္လာၾက သည္။ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ ထိုဇနီးေမာင္ႏွံတို႔သည္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ ဇနီးျဖစ္သူ သည္ ဇင္ေယာ္ငွက္ကေလးေတြကိုျမင္ေသာအခါ<br />“ဘာငွက္ ကေလးေတြလဲ ေမာင္ရယ္”ဟု ေမးျပန္ေလသည္။ ခင္ပြန္းေယာက္်ားသည္လည္း<br />“ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ၊ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ”ဟုစိတ္တိုစြာေျဖလိုက္ေလသည္။ ခင္ပြန္းသည္ေယာက္်ား၏ ေလသံသည္ ပထမေျဖေသာေလသံႏွင့္ မတူေတာ့ေပ။ အနည္းငယ္ ၾကမ္းတမ္းလာ၏။ ဒီလိုႏွင့္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးတို႔သည္ ေပါင္းသင္းလာခဲ့ရာ<br />ကေလးႏွစ္ေယာက္ပင္လာရခဲ့ေလျပီ။ ကေလးမ်ားရျပီးေနာက္ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ပင္လယ္ကမ္းေျခသို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္အတြင္ ဇင္ေယာ္ငွက္ကေလးမ်ားသည္လည္း အုပ္စုလိုက္ ပ်ံသန္း ေနၾကသည္။ အစာရွာေနၾကသည္။ ထိုငွက္ကေလးမ်ားကို ျမင္ေသာအခါ ဇနီးျဖစ္သူက<br />“ေမာင္ရယ္ ငွက္ကေလးေတြ တစာစာနဲ႔ေအာ္ေနတာ ဘာငွက္ကေလးေတြလဲကြယ္”ဟု တတိယအၾကိမ္ ေျမာက္ေမးရာ ေယာက္်ားျဖစ္သူက<br />“ခြီးမွပဲ ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ၊ ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ”ဟု ဆဲဆိုျပီး ေျဖဆိုလိုက္ေလေတာ့သတည္း။<br /><br />ရခါစတြင္ေတာ့ ပထမအေျဖသည္ကား“ဇင္ေယာ္ငွက္ကေလးေတြေပါ့ အခ်စ္ရယ္”တဲ့၊ ျပာသကာကပင္ အရွံဳး ေပးရေပမည္။ အလြန္ပင္ ခ်ိဳျမိန္လွေပသည္။ “ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ၊ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ၊” ဒုတိယအၾကိမ္ ေျမာက္ေျဖ ဆိုလိုက္ေသာအသံသည္ အနည္းငယ္ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ ပထမအေျဖကဲ့သို႔ နူးညံ့သိမ္ေမြ႔မွဳမရွိေတာ့ေပ။ အခ်ိဳဓာတ္ေတြေပ်ာက္သြားေပသည္။ တတိယအေျဖသည္ကား “ခြီးမွပဲ ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ၊ ဇင္ေယာ္ငွက္ကြာ၊”ဟု ၾကမ္းတမ္းမွဳအျပင္ ဆဲဆိုမွဳမ်ားပင္ ပါလာေလသည္။<br />လင္ခ်စ္မယားခ်စ္သည္ကား တစ္ေထာင့္ငါးရာ (၁၅၀၀) ကိေလသာေမတၱာအခ်စ္ပင္ျဖစ္သည္။ ကိေလသာ အခ်စ္သည္ကား ပူပန္ေစတတ္ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ အခ်စ္ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်စ္သည္ မခိုင္ျမဲေပ။ ေရွးပညာရွိ မ်ားသည္ကား (၁၅၀၀)ေမတၱာအခ်စ္ကို ေျမသားကို လံုးထားေသာ ေလာက္စာလံုးႏွင့္ ႏွိဳင္းယွဥ္ထားေပသည္။ ေလာက္စာလံုးသည္ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္မခံရသေရြ႕ မပ်က္စီးေပ။ သို႔ေသာ္ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ခံလိုက္ရလွ်င္ကား ေၾကမြပ်က္စီးသြားေပသည္။ထိုနည္းတူစြာ(၁၅၀၀)ေမတၱာခ်စ္သည္လည္း ေလာကဒဏ္တရားေတြႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္ လာရေသာအခါ ပ်က္စီးသြားရေလ၏။ခိုင္ျမဲျခင္းမရွိေပ။<br />ေနာက္တစ္နည္းေမတၱာသည္ကား(၅၂၈)သြယ္ေမတၱာပင္ျဖစ္သည္။ ယင္ေမတၱာတရားသည္ကား မိဘႏွင့္သား သမီးၾကားအခ်စ္မ်ိဳး၊ ေမာင္ခ်စ္ႏွမခ်စ္ အခ်စ္မ်ိဳးကိုဆိုသည္။ ထိုခ်စ္ျခင္းကို ေရွးပညာရွိမ်ားက ေက်ာက္ေပဒိုး ျဖင့္ႏွိဳင္းထားသည္။ ေက်ာက္ေပဒိုးသည္ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ဘယ္ေလာက္ပင္ ခံရေသာ္လည္း ပ်က္စီးမသြားေပ။ ထို နည္းတူစြာ မိဘႏွင့္ သားသမီးအၾကားခ်စ္ျခင္း၊ ေမာင္ခ်စ္ ႏွမခ်စ္ (၅၂၈)သြယ္ေမတၱာသည္ကား ဘယ္လိုပင္ ေလာကဒဏ္ေတြႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေသာ္လည္း ပ်က္ပ်ယ္မသြားေပ။ အလြန္အင္မတန္မွ ခိုင္ျမဲလွပါေပသည္။ လူသားတိုင္း ဤ(၅၂၈)သြယ္ေသာ ေမတၱာတရားျဖင့္ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး က်င့္သံုးေနထိုင္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေလာကၾကီးသည္ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာသြားမည္မွာ ဧကန္စင္စစ္ျဖစ္ပါေပသည္။ လူသားတိုင္း စစ္မွန္ေသာ ေမတၱာ တရားကို က်င့္သုံုးႏိုင္ကာ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာ ကမၻာၾကီးကို ဖန္တီးႏိုင္ပါေစသတည္း။ စစ္မဲ့ကင္းေသာ ကမၻာ ၾကီးကို ဖန္တီးႏိုင္ပါေစသတည္း။<br /><br />၁၅ဝဝ-ကိေလသာ တစ္နည္း ၁၅၀၀ ေမတၱာ ေျမႇာက္ပြားပံုကို ဤသို႔သိေလ။<br />''နာမ္ ေတပညာသ (၅၃)၊ နိပၹႏၷ႐ုပ္ (၁၈)၊ လကၡဏ႐ုပ္ (၄)၊ ယင္းတို႔ကိုေပါင္းေသာ္ နာမ္႐ုပ္ေပါင္း<br />၇၅-ပါး ရသည္။ ယင္းကို အဇၩတၱ ဗဟိဒၶ သႏၲာန္ ၂-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ (၁၅ဝ) ရသည္။ ယင္းကို<br />ကိေလသာ ၁ဝ-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ေသာ္ (၁၅ဝဝ) ျဖစ္သည္။<br /><br />ငါးရာႏွစ္ဆယ့္ရွစ္သြယ္ ေမတၱာ။ ။ ပဋိသမၻိဒါမဂ္။ ပါ။ ၃၁၃။ ႒။ ဒု-အုပ္။ ၂ဝ၇။<br />ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္မ်ား၊ အေနာဓိသ ေမတၱာ ၅-ပါး၊ ၾသဓိသေမတၱာ ၇-ပါး၊ ေပါင္း ၁၂-<br />ပါးကိုတည္၊ အေဝရာေဟာႏၲဳ , အဗ်ာဇၨာေဟာႏၲဳ, အနီဃာေဟာႏၲဳ, သုခီအတၱာနံ ပရိဟရ ႏၲဳ,<br />၄-ခုႏွင့္ေျမႇာက္၊ ၄၈-ပါးရ၏၊ ယင္းကို အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာႏွင့္ေျမႇာက္ ၄၈ဝ-ျဖစ္၏။ ယင္း<br />၄၈-ႏွင့္ ၄၈ဝ-ႏွစ္ရပ္ကို ျပန္၍ေပါင္း ၅၂၈-ရ၏။<br /><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5274577971233170477?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-31798265204339551932010-07-22T03:38:00.000-07:002010-07-22T04:44:58.313-07:00<div style="text-align: justify;">ဤပံုျပင္ေလးသည္ မိမိ သထံုျမိဳ႕ ဟိတကာရီေက်ာင္းတိုက္၌ ပညာသင္ၾကားစဥ္ ေတြ႔ၾကံဳရေသာ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးပါေပတည္း။ သထံုျမိဳ႕တြင္ ဟိတကာရီစာသင္တိုက္သည္ နာမည္ရွိေသာ စာသင္တိုက္တစ္တိုက္ျဖစ္ သည္အားေလွ်ာ္စြာ ဒါယကာ+ဒါယကာမမ်ားသည္ အလြန္ပင္ၾကည္ညိဳၾကေလသည္။ မိမိတို႔သည္ ဆြမ္းစာ ကြမ္းစာကို မျပတ္တမ္းလိုက္ေနခဲ့ရသည္။ အထူးအားျဖင့္ မႏၱေလးျမိဳ႕ ေတာင္ျပံဳးပဲြၾကီးနီးလာျပီဆိုလွ်င္ ဆြမ္းစား ကြမ္းစားမ်ားကို ပိုမိုၾကြၾကရေလသည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သထံုျမိဳ႕မွ နတ္ကေတာ္မ်ား၊ အေျခာက္မ်ား သည္ ေတာင္ျပဳံးပြဲတြင္ သူတို႔၏ လုပ္ငန္းကိစၥမ်ားအဆင္ေျပေစရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ကို ပင့္၍ ဆြမ္းကပ္ေလ့ရွိၾကသည္။<br /><br />တစ္ေန႔ မိမိသည္ လမ္းမေတာ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးမာလာ, သူ၏ တပည့္ေတာ္သံုးပါးတို႔ႏွင့္အတူ နတ္ကေတာ္ အိမ္တစ္အိမ္သို႔ ဆြမ္းစားၾကြခဲ့ရသည္။ ထိုအိမ္သို႔ ေရာက္ျပီဆိုသည္ႏွင့္ ဆြမ္းဒါယကာ+ဆြမ္းဒါယကာမမ်ား သည္ ဆရာေတာ္ဦးမာလာထံမွ သီလယူရန္ သံဃာေတာ္မ်ားထံသို႔ စုေ၀းေရာက္ရွိလာၾကေလသည္။တရား နာပရိသတ္မ်ား စံုေသာအခါ နတ္ကေတာ္ ဆြမ္းဒါယကာမၾကီးက<br />“ကဲ ကဲ ရတနာေလးကို ညီညီညာညာ ရွိခိုးကန္ေတာ့ၾကပါစို႔ရွင္”ဟု တရားနာပရိသတ္ကို တိုက္တြန္းေလသည္။<br />ဤတြင္ ဆရာေတာ္မာလာက သီလမေပးေသးမူ၍<br />“ဒကာမၾကီး ရတနာသံုးပါးရွိတာ ဘယ္ကရတနာတစ္ပါးက တိုးလာတာလဲ ဒကာမၾကီးရဲ႕”ဟု ေမးေလသည္။ ထိုအခါ ဒါယကာမၾကီးက<br />“ဆရာေတာ္ကလဲ တပည့္ေတာ္တို႔က ေတာင္းျပံဳးအရွင္ႏွစ္ပါး၊ ကိုၾကီးေက်ာ္၊ ဦးရွင္ၾကီးစေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကိုလည္း ရတနာတစ္ပါးအျဖစ္သတ္မွတ္ထားတယ္ဘုရား၊ ဒါေၾကာင့္ ရတနာေလးပါါးလို႔ ဆိုပါတယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ ထားေသာအခါ ဆရာေတာ္က<br />“ဒကာမၾကီး ဘုရားစကားေတာ္ေတြကို မဖ်က္ပါနဲ႔၊ ရတနာဆိုတာ ဘုရား တရား သံဃာလို႔ သံုးပါးရွိတာပါ၊ ျမတ္ဗုဒၶ၀ါဒက ဒကာမၾကီးေျပာတဲ့ နတ္ေတြကို ရတနာလို႔မသတ္မွတ္ဘူး ၊ ဒကာမၾကီးသူတို႔ကို ပူေဇာ္လိုက ပူေဇာ္ႏိုင္တယ္၊ ရတနာလုပ္ျပီးကိုးကြယ္လို႔မရပါဘူး၊ ေနာက္ကို အဲဒီလို ဘုရားစကားေတာ္ေတြကို မဖ်က္စီးပါနဲ႔ ဒကာမၾကီး”ဟု ၾသ၀ါဒေပးေလ၏။ လူၾကားသူၾကားေတြ ၾသ၀ါဒအေပးခံရေသာ နတ္ကေတာ္ ဆြမ္းအမၾကီးသည္ မ်က္ႏွာမ်ားနီရဲကာ ရွက္သြားေလသည္။ စကားကိုပင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာႏိုင္ရွာေတာ့ေပ။ မိမိတို႔သည္လည္း ခပ္သုတ္သုတ္ဆြမ္းစားကာ ျပန္ၾကြလာခဲ့ၾကရေလေတာ့သည္။<br /><br />အက်ိဳးဆက္သည္ကား ေနာင္နတ္ကေတာ္ဆြမ္းအမၾကီးက ဆြမ္းကပ္တိုင္း ဆရာေတာ္ဦးမာလာကို ေ၀ရာမဏိ သိကၡာပဒံ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္သြားေလေတာ့သတည္း။ “ေအာ္ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ စကားသည္ကား မွန္ပါေပ၏၊ ိသို႔ေသာ္လည္း မွန္တိုင္းလဲ မေကာင္းပါေပစြတကား။”<br /><br />ဤေနရာတြင္ အေျခာက္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္လာသျဖင့္ ေနာက္ထပ္အေတြ႔အၾကံဳေလးတစ္ခုကို တင္ျပေပအံ့။ မိမိသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ မရမ္းကုန္းျမိဳ႕နယ္ သမိုင္းျမိဳ႕မစာသင္တိုက္တြင္ သီတင္းသံုးေနထိုင္စဥ္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ “ကိုကို ညီညီ မိတ္ကပ္ပညာရွင္မ်ားအဖြဲ႕သည္ မိမိတို႔၏ ေက်ာင္းသို႔ ကထိန္လာခင္းေလသည္။ ကိုကို ညီညီ တို႔သည္ မိတ္ကပ္ပညာရွင္မ်ားျဖစ္သည္အားေလွ်ာ္စြာ သူတို႔၏ မိတ္ေဆြမ်ား တပည့္မ်ားသည္ကား အေျခာက္ မ်ားသာျဖစ္ၾကေလသည္။ ကထိန္ခင္းေသာ ညကျဖစ္ပါေပ၏။ အခ်ိန္သည္ကား ညကိုးနာရီ ေလာက္ျဖစ္ မည္ထင္သည္။ မိမိတို႔၏ ေက်ာင္းတိုက္သည္ အေျခာက္မ်ားႏွင့္သာ ျပည့္ေနေလသည္။ သူတို႔သည္ အထူး အားျဖင့္ ဘုရား၀ိုင္းအတြင္းသို႔ သြားေရာက္ၾကကာ ဘုရားကို ရွိခိုးၾကေလသည္။ ထိုတြင္ ကိုရင္ေကလာသက ဘုရားရွိခိုးျပီးျပန္လာေသာ အေျခာက္အုပ္စုတစ္စုကို<br />“ဒကာမေလးတို႔ ဘုရားရွိခိုးျပီး ဘာဆုေတြမ်ားေတာင္းခဲ့သလဲ ”ဟု ေမးလိုက္ရာ အေျခာက္အုပ္စုတစ္စုလံုးက<br />“တပည့္ေတာ္မတို႔ကေလ ကိုရင္ေလးတို႔နဲ႔ အတူတူအိပ္ရပါလို၏ဟု ဆုေတာင္းခဲ့တယ္ ကိုရင္ေလးတို႔ရဲ႕”ဟု ဆိုကာ ကိုရင္ေလးေတြကို အတင္းေျပးဖက္ၾကေလသည္။ ကိုရင္ေလးမ်ားသည္လည္း အတင္းအကုန္ရံုးကာ ထြက္ေျပးသြားၾကရေလသည္။ ထိုေန႔ညသည္ကား အေျခာက္ကထိန္ဒါယကာေလးမ်ားဆိုမလား ကထိ္န္ ဒါယိကာမေလးမ်ားဆိုမလားေတာ့မသိ။ သူတို႔တစ္စု ေသာင္းက်န္းသျဖင့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ားသည္ပင္ ဟိုေျပး ဒီေျပး ထြက္ေျပးေနၾကရေလေတာ့သတည္း။<br />“ေအာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုတဲ့ ကထိန္႔ဒါယကာ+ဒါယကာမေလးမ်ားတို႔ေပတည္း။”<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-3179826520433955193?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-43743725394284725772010-07-20T04:04:00.000-07:002010-07-20T04:50:17.949-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိ၏ သီတင္းသံုးေဖၚ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးသည္ သာသနာျပဳေရးကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ျမစ္ၾကီးနားသို႔ ၾကြခ်ီခဲ့ရသည္။ သူသည္ ျမစ္ၾကီးနားတြင္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးသင္တန္းေက်ာင္းကို သြားေရာက္တည္းခိုေလသည္။ သူတည္းခို ေသာ ညတြင္ပင္ ျမိဳ႕အတြင္းမွ ဒါယကာ+ဒါယိကာမမ်ားက ဆြမ္းစားလာေရာက္ပင့္ေလသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္အပါအ၀င္ သံဃာေတာ္ငါးပါးကို လာေရာက္ပင့္ၾကေလသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္သည္ကား မအားသျဖင့္ မလိုက္ႏိုင္ေပ။ မိမိ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကိုသာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္တင္ကာ ျမိဳ႕တြင္းမွ ဆြမ္းကပ္ ပဲြကို ၾကြခိုင္းလိုက္ေလ၏။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မိမိ၏ သူငယ္ခ်င္းအပါအ၀င္ သံဃာေတာ္ငါးပါးတို႔သည္ ဆြမ္းကပ္ပြဲသို႔ ၾကြခဲ့ၾကေလသည္။ အိမ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ဆြမ္းဒါယကာ+ဒါယိကာမမ်ားသည္ သံဃာေတာ္ မ်ားကို သဒၶါ ၾကည္ျဖဴ ရိုေသစြာ ဆြမ္းကို ကပ္ၾကေလ၏။ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေနစဥ္ ဦးဇင္းၾကီးတစ္ပါးသည္ ဆြမ္းဒါယကာၾကီးကို<br />“ဒကာၾကီး ဦးဇင္းကို မွတ္မိလား”ဟု လွမ္းေမးေလ၏၊ ထိုအခါ ဆြမ္းဒါယကာၾကီးသည္<br />“ဦးဇင္းေရ တပည့္ေတာ္က မ်က္စိက မေကာင္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဘုရား”ဟု ထေလွ်ာက္ေလ၏။ ဤအျဖစ္ ကို ဦးဇင္းၾကီးသည္အားမရ<br />“ဒကာၾကီးရဲ႕ ဦးဇင္းကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား ေသခ်ာၾကည့္ပါအံုး”ဟု ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ သံုးၾကိမ္ေျမာက္ ေမးလာ ေလသည္။ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေမးလာသည့္အခါဒါယကာၾကီးသည္ မ်က္မွန္တပ္ျပီး ဦးဇင္းၾကီးကို ေသခ်ာစိုက္ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒါယကာၾကီးေလွ်ာက္ထားလိုက္သည္ကား<br />“ေအာ္ တပည့္ေတာ္အရွင္ဘုရားကို မွတ္မိျပီးဘုရား၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က သမ၀ါယမဂိုေထာင္ကို ေဖာက္ထြင္းလို႔ အဖမ္းခံလုိက္ရတဲ့ ဂ်င္းမီ မဟုတ္လားဘုရား”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။ ထိုအခါမွ ထိုဦးဇင္းၾကီးသည္ လည္း ငယ္က်ိဳးငယ္နာကို သံဃာေတာ္မ်ားအၾကား လူပရိသတ္မ်ားအၾကားတြင္ ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားလိုက္သျဖင့္ အရွက္ရကာ ျငိၽမ္က်သြားေလေတာ့သည္။ ဆြမ္းစားအျပီး အျပန္လမ္းခရီးတြင္ကား<br />“ဦးဇင္းၾကီး! ကိုယ္ဖာသာ အသာမေနဘူး ၊မမွတ္မိတဲ့သူ ကို အတင္းႏွဳတ္ဆက္တယ္၊ ဆြမ္းဒကာၾကီး လူၾကားထဲ ေျပာခ်လိုက္တာမ်ား ဘယ္ေလာက္ရွက္ဘို႔ေကာင္းလဲ”ဟု သံဃာေတာ္ငယ္မ်ားက ၀ိုင္း၀န္းအျပစ္တင္ၾကေလ သည္။ ဤတြင္ ဦးဇင္းၾကီးက<br />“တပည့္ေတာ္ ဒီဒကာၾကီးနဲ႔ေကာင္းတာေတြ အတူတကြ အမ်ားၾကီးလုပ္ခဲ့ပါတယ္ဘုရား၊ အဲဒီေကာင္းတာေတြကို ေျပာလိုက္မယ္အထင္နဲ႔ တပည့္ေတာ္လဲ ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့တာပါပဲဘုရား၊သူကလဲ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ဒီမေကာင္းတာ ေလး တစ္ခုကိုမွ မွတ္မိျပီ လူၾကားသူၾကားကို ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားရတယ္လို႔ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္လဲရွက္တာပါပဲ ဘုရား”ဟု ေျပာကာ ဆြမ္းစားအျပန္လမ္းခရီးတြင္ကာ ဦးဇင္းၾကီးသည္ ခပ္ကုတ္ကုတ္သာ ျပန္ၾကြလာခဲ့ေလသ တည္း။<br />“ေအာ္ နာမည္ေကာင္းေလးမ်ား ရမလားလို႔ ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ကာမွ ငယ္က်ိဳးငယ္နာကို လူၾကားသူၾကား ေဖၚထုတ္ခံ့ရေသာ ဦးဇင္းၾကီးဂ်င္မီတျဖစ္ကလဲ သနားစရာပင္ ျဖစ္ပါေပသည္တကား”။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4374372539428472577?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-11411147957189953812010-07-17T01:29:00.000-07:002010-07-17T11:00:12.818-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ေတာေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ဦးဇင္းၾကီးတစ္ပါးရွိေလသည္။ ထိုဦးဇင္းၾကီးသည္ သတ္ပံုက်မ္းကို ျပဳစု ေနေလ၏။ သူ၏ သတ္ပံုက်မ္း မွန္မမွန္ကို ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာေတာ္ကို စစ္ေဆးခိုင္းရန္ အၾကံျဖစ္ေလ၏။ ပထမေန႔ ဦးဇင္းၾကီးသည္ ဆရာေတာ္ထံသို႔ သြားေရာက္ကာ<br />“ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ရဲ႕ သတ္ပံုက်မ္းေလးကို မွန္မမွန္စစ္ေဆးေပးပါအံုးဘုရား”ဟု စစ္ေဆးခိုင္း ေလ၏။ ဦးဇင္းၾကီး၏ သတ္ပံုက်မ္း လကၤာသံေပါက္သည္ကား<br />“ငါေမြးသည့္ေမ်ာက္ ငါ့ကိုေခ်ာက္၊<br />ပယ္ေဖ်ာက္ကိုလည္း ပင့္ရမည္၊<br />ဇမၺဳသေျပ အသီးေၾကြ၊<br />မိုးေျမကိုလည္း ရစ္ရမည္။ ျဖစ္ေလသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ထိုသတ္ပံုလကၤာသံေပါက္ကို ဖတ္ျပီးေသာအခါ<br />“ေကာင္းတယ္ ဦးဇင္းၾကီးေရ၊ ဆက္ျပီးျပဳစုပါ”ဟု တိုက္တြန္းလိုက္ေလသည္။ ဦးဇင္းၾကီးသည္လည္း သူ၏ သတ္ပံုက်မ္းကို ဆရာေတာ္က ေကာင္းေၾကာင္းေထာက္ခံလိုက္ေသာအခါ သတ္ပံုက်မ္းေလးကို ကိုင္ကာ ပီတိ စိတ္ျဖင့္ သူ၏ ေက်ာင္းဆီသို႔ ၾကြသြားေလ၏။ပထမေန႔တြင္ကား ဦးဇင္းၾကီးသည္ ေအာင္ျမင္မွဳျဖင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့ ေလျပီ။ သံုးေလးရက္ၾကာျပီးေနာက္ ဒုတိယေျမာက္ သတ္ပံုလကၤာသံေပါက္ကို ဆရာေတာ္အား စစ္ေဆးခိုင္းျပန္ေလ၏။ သတ္ပံုလကၤာသံေပါက္သည္ကား<br />“စုန္ေလွဆန္ေလွ၊ ခက္သည့္ေလွ၊ ေလွာ္ေလွကိုလည္း သေ၀ထိုး”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသတ္ပံုလကၤာသံေပါက္ ကို ဖတ္ျပီးေသာအခါ ဆရာေတာ္သည္<br />“ေလွာ္ေလွမွ သေ၀မထိုးရင္ နင္ၾကီးေတာ္ၾကီး သြားထိုးရမွာလားဟ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူကာ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ေထြးခံျဖင့္ ပစ္ေပါက္လိုက္ရာ ဦးဇင္းၾကီးသည္ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ထြက္ေျပးခဲ့ရေလ ေတာ့သတည္း။<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-1141114795718995381?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-72803755876024464582010-07-15T09:23:00.000-07:002010-07-15T11:10:46.054-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးေက်ာင္းထိုင္ေတာ္မူသည္။ ထိုဆရာေတာ္ၾကီးသည္ကား ေဒြးခ်ိဳး ေလးခ်ိဳး လကၤာ သံေပါက္စသည္တို႔ကို စပ္ဆိုျခင္း၌ အလြန္၀ါသနာပါေတာ္မူသည္။ ဆရာေတာ္သည္ မ်က္ေမွာက္ေရွ႕၌ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အရာကိုပင္ လက္တမ္းထိုးစပ္ဆိုႏိုင္ေပသည္။ ထိုေၾကာင့္လည္း ထိုနယ္ တစ္လႊားတြင္ ေဒြးခ်ိဳး ေလးခ်ိဳးစသည္တို႔ကို စပ္ဆိုရာ၌ နာမည္ၾကီးလွေပသည္။ ထိုသို႔စာစပ္ေတာ္ေသာေၾကာင့္ လည္း အနီးအနားရွိ ရြာမ်ားမွ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္တကြ ဒါယကာ+ဒါယကာမ်ားက သူ႔ကို ေလးစား ၾကည္ညိဳေတာ္မူၾကေလသည္။<br /><br />တစ္ေန႔ ရြာအတြင္းမွ “ငမိုး”အမည္ရွိေသာ ဒါယကာေတာ္တစ္ဦးသည္ ၾကက္သားကို ကိုယ္တိုင္ ေၾကာ္ကာ ေက်ာင္းသို႔ လာပို႔ေလသည္။ ဒကာမိုး၏ ၾကက္သားေၾကာ္သည္ကား ေလာေလာလတ္လတ္ ဒယ္အိုးမွ ထည့္လာသည္ထင္၏။ ဒကာမိုးသည္ ေက်ာင္းအတြင္းသို႔ ၀င္လာလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ေက်ာင္းလံုး အလြန္အင္မ တန္မွ သင္းရန႔ံေမႊးၾကိဳင္သြားေလသည္။ ၾကက္သားပန္းကန္ကို လွယ္ထည့္ေသာ ကပၸိယၾကီးဦးရန္ပသည္ပင္ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ေနရသည္။ သူ၏ အတြင္းစိတ္မွာ စားလိုစိတ္မ်ား တဖြားဖြားျဖစ္ ေပၚလာခဲ့ေပ၏။ ဆရာေတာ္ သည္ကား အနီးအနားရွိေနေပလို႔ေပါ။ ဆရာေတာ္သာ အနီးအနားမရွိခဲ့လွ်င္ ကပၸိယၾကီးလည္း ေသခ်ာေပါက္ ၾကက္သား တစ္တံုးေလာက္ေတာ့ မ်ိဳခ်မိမွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလဲြေပ။ ကပၸိယၾကီးဦးရန္ပသည္ ဒကာမိုးပန္း ကန္မွ ေက်ာင္းရွိပန္းကန္အတြင္းသို႔ လွယ္ထည့္ျပီးေသာအခါ ဆရာေတာ္ကို ဆက္ကပ္ေလသည္။ နဂိုကမွ ဘုဥ္း ေပးလိုစိတ္ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚေနေသာ ဆရာေတာ္သည္ပင္ ဟန္ပင္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဒကာေတာ္ မိုးေရွ႕ မွာပင္ အားရပါးရဘုဥ္းေပးေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ အက်ိဳးဆက္သည္ကား ဆရာေတာ္၏ သြားေတာ္ႏွစ္ေခ်ာင္း က်ိဳးေတာ္မူသြားေလ၏။ ဆရာေတာ္သည္ ထိုအျဖစ္ကို ၾကက္သားေၾကာ္အလွဴရွင္ဒကာမိုးေရွ႕မွာပင္ စာေကာက္ စပ္ေတာ္မူလိုက္ေလ၏။<br />“ေစတနာသဒၶါျဖိဳး၊ တကာမိုးလွဴလိုက္တာ<br />ေမႊးရန႔ံထံုးသင္းရယ္ႏွင့္ အသားဟင္းမာတာတာ<br />စားဘြယ္ရာ ဧရာမၾကက္ညိဳ<br />ေကာင္းလိမ့္မယ္အထင္ႏွင့္ အာေစာက္တြင္ၾကိတ္ခါ၀ါးမွ<br />သြားႏွစ္ေခ်ာင္းက်ိဳး။<br /><br />ၾကက္သားႏွင့္ပတ္သက္လာျဖင့္ မိမိ၏ အေတြ႔အၾကံဳေလးကို တင္ျပေပအံ့၊ မိမိသည္ သာသနတကၠသိုလ္၌ ပညာသင္ၾကားစဥ္ ဒုတိယႏွစ္တြင္ အစာအိမ္ေရာဂါျပန္လည္ေဖါက္လာသျဖင့္ ရုတ္တရက္ ေဆးရံုးတက္လိုက္ရ ေလသည္။ ထိုေရာဂါေၾကာင့္ပင္ တပိန္ပိန္ တလိန္လိန္ျဖစ္လာသည္။ ရြာမွ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားသည္ ပိန္လိန္ ေနေသာ မိမိကို ျပန္လည္အသားအေရျပည့္ျဖိဳးလာေစရန္လာအလို႔ငွာ ၾကက္ေပါင္းရည္ကို ေန႔စဥ္ဆက္ကပ္ၾက ေလ၏။ ထိုၾကက္ေပါင္းေရ၏ တန္ခိုးကား အစြမ္းထက္လွေပ၏။ မိမိသည္ပင္ တစ္လအတြင္းသိသိသာသာ ျပန္လည္ အသားအေရျပည့္ျဖိဳးလာသည္။<br />တစ္ေန႔ေတာ့ ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ရြာျပန္သြားသည္။ ရြာေရာက္ေသာအခါ ၾကက္ေပါင္းေရ ေတာ့ပစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြား ရာ မိမိက ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို<br />“ဒကာၾကိီး ဒကာမၾကီးတို႔ ဦးဇင္းကို ၾကက္ေပါင္းေရကပ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ၊ ၾကက္ဘယ္ကရလို႔လဲ” ကပ္သည္ကို အသားမဘုဥ္းေပးမူ၍ လွ်ာရွည္ကာ သြားေမးေလေတာ့ ေဆြးမ်ိဳးမ်ား<br />“ဦးဇင္းကလဲ ေစ်းထဲက ၾကက္သြား၀ယ္ေနရင္ ေကာင္းလဲေကာင္းမွာလဲမဟုတ္ဘူး၊ ဒီေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြအိမ္မွာ ရွိတဲ့ၾကက္ကို အလွည့္က် တစ္ေကာင္စီ သတ္ျပီ ၾကက္ေပါင္းရည္လုပ္ကပ္လိုက္ရတာေပါ့ ဦးဇင္းရဲဲ႕” သံျပိဳင္ ေလွ်ာက္ထားၾကရာ မိမိက<br />“ဟာ အဲလိုၾကီးလား၊ ေနာက္ေတာ့အဲလိုမဟုတ္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ဦးဇင္းက ေစ်းက ၾကက္ကို ၀ယ္ျပီး ၾကက္ေပါင္းရည္လုပ္ ကပ္တယ္ထင္ေနတာ၊” ဤတြင္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား<br />“ေစ်းကေမြးျမဴေရးၾကက္ေတြ၊ ဘယ္လိုလုပ္အဟာရျပည့္မွာလဲ ဦးဇင္းရဲ႕၊ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းက်န္းမာေရးျမန္ျမန္ ေကာင္းေအာင္ အေကာင္းဆံုးစီစဥ္လိုက္တာေပါ့ ဦးဇင္းရဲ႕၊ ” ဟု ဆိုလိုက္ေသာအခါ ဘာမွ်မေျပာသာ ေတာ့ေပ၊ အသာေလးျငိမ္ေနလိုက္ရေလေတာ့သည္။<br /><br />ထိုအေၾကာင္းကို ေက်ာက္ပန္းေတာင္နယ္မွ မိမိသူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးကို ေျပာျပရာ သူငယ္ခ်င္းက ေအာက္ပါ အတိုင္း သူ၏ ၾကက္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ၾကားဖူးနား၀ေလးကို ေဖါက္သည္ခ်ေပ၏။<br />“ေရွးပါတီေကာင္စီေခတ္ကျဖစ္ပါေပ၏။ ပါတီေကာင္စီလူၾကီးမ်ားသည္ ရြာမ်ားသို႔ စစ္ေဆးေရး၀င္ၾကေသာအခါ သူတို႔၏ လက္သံုးေတာ္ လက္ဆြဲသားေရအိတ္ကေလးမ်ားကို ကိုင္ကာ ရြာအတြင္း၀င္ေရာက္စစ္ေဆးၾက ေလ၏။ အထက္လူၾကီးမ်ား လာတိုင္း ရြာမွ လူၾကီးမ်ားက တစ္အိမ္ကို ၾကက္တစ္ေကာင္ႏွဳန္းေတာင္းကာ ခ်က္ျပဳတ္ဧည့္ ခံရေလ၏။လူၾကီးမ်ားသည္ မၾကာခဏဆိုသလို ရြာအတြင္းသို႔ လက္ဆြဲအိတ္မ်ားကို ဆြဲကာ၀င္လာေလသည္။ ထိုလူၾကီးမ်ားလာတိုင္း ၾကက္မ်ားကို အလွည့္က် သတ္ျဖတ္ ခ်က္ျပဳတ္ဧည့္ခံေနရေလသည္။ ၾကာေတာ့ တိရစၦာန္ ျဖစ္ေသာ ၾကက္မ်ားပင္သိလာသည္။ ရြာအတြင္းသို႔ လက္ဆြဲအိတ္ကို ဆြဲလာေသာ လူၾကီးမ်ားကို ျမင္တိုင္း ၾကက္ မ်ားသည္လည္း ေအာ္ဟစ္ကာ ထြက္ေျပးသြားၾကေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ရြာသားမ်ားက ပါတီေကာင္စီလူၾကီးမ်ား ကိုင္ေသာ လက္ဆြဲအိတ္ကို “ၾကက္ေၾကာက္အိ္တ္” ဟူ၍ အမည္ေပးၾကေတာ့ေလသတည္း။<br />တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက<br />“ခုလဲ ဦးဇ၀နေရ ကိုယ္ေတာ္ရြာအတြင္းက ၾကက္ေတြက ကိုယ္ေတာ္ကို ျမင္တိုင္း ေျပးမ်ားေျပးကုန္ၾကမ လားမသိ”ဟူ၍ မိမိကိုယ္ပင္ ၾကက္ေၾကာက္အိတ္စာရင္းထဲသို႔ ထည့္သြင္းသြားျပန္ေသး၏။ ထည့္မည္ဆိုလွ်င္ ထည့္ထိုက္ပါေပ၏။ မိ္မိကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ရြာအတြင္းက ၾကက္မ်ားသည္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးေသကုန္ ၾက၏။<br /><br />အသားႏွင့္ပတ္သက္လာသျဖင့္ ၾကားဖူးနား၀ပံုျပင္ေလးကို ဆက္လက္ေဖၚျပလိုက္ရေပသည္။<br />တစ္ခါက ၀က္သားအမိႏွစ္ေကာင္သည္ ရြာထိပ္ အမိွဳက္ပံုတြင္ အစာရွာေနေလ၏။ ထိုစဥ္ ဦးဇင္းငယ္တစ္ပါး သည္ ထို၀က္သားအမိအနီးမွ ျဖတ္ကာ ရြာအတြင္းသို႔ ၾကြသြားေလ၏။ ၀က္ေပါက္စေလးသည္ ထိုဦးဇင္းေနာက္ သို႔ လို္က္သြားရန္ ဟန္ျပင္ေနစဥ္ မိခင္၀က္မၾကီးက<br />“ဟဲ့ငါ့သား အဲဒီကိုယ္ေတာ္ေနာက္ကိုမ်ား လိုက္မသြားေလနဲ႔၊ အႏၱရာယ္မ်ားပါဘိသနဲ႔၊ အဲဒီကိုယ္ေတာ္ ရဟန္း တက္တံုးက မင္းအေဖပါသြားတယ္၊ ဒီတစ္ခါ အဲဒီကိုယ္ေတာ္ျပန္လြန္ေတာ္မူရင္ ငါ့သားေလးပါ ပါသြားလိမ့္မယ္၊ ေ၀ရာမဏိ သိကၡာပဒံ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ေလေလာ့ ငါ့သားေရ”ဟူ၍ မွတ္သားဖြယ္ရာ သားငယ္ကို ဆံုးမလိုက္ပါ ေပသတည္း။“ေအာ္ မိဘေမတၱာတရား တယ္ၾကီးပါေပစြတကား၊ မွတ္သားထိုက္ပါေပစြတကား”။<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7280375587602446458?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-41845380124683922992010-07-13T03:53:00.000-07:002010-07-13T05:39:52.870-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4Oxiggn6Gow/TDxQT0n14_I/AAAAAAAAAFU/79xAqK7Qlhg/s1600/Photo0023.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Oxiggn6Gow/TDxQT0n14_I/AAAAAAAAAFU/79xAqK7Qlhg/s320/Photo0023.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493353946958652402" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">“ဇာတိေျမမွ ရြာဦးေက်ာင္းေတာ္”<br />ခရစ္သကၠရာဇ္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပါေပ၏။ မိမိသည္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ သံုးႏွစ္ၾကာ ပညာသင္ ၾကားျပီး ေနာက္ အမိျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လာခဲ့ေပသည္။ ျမန္မာ ျပည္ ျပန္ေရာက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ရဟန္း ဒါယကာ+ရဟန္းဒါယိကာမ်ားရွိရာ သထံုသုိ႔ တစ္ပတ္ ၾကာ ၾကြေရာက္ခဲ့ေလသည္။ သထံုမွ ဒါယကာ+ ဒါယိကာ မ်ားေတြ႔ဆံုျပီး ေနာက္ ဆရာသမား မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားရွိရာ ဇာတိရြာသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္သာလွ်င္ ျပန္ၾကြခဲ့ေလသည္။ မိမိရြာသို႔ ေရာက္ျပီးဆိုေသာ သတင္းကို ၾကားသည္ႏွင္ ့တစ္ျပိဳင္နက္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားသည္ အေဆာတလွ်င္ သာလွ်င္ မိမိထံသို႔ ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ မိမိသည္ ေရာက္ရွိလာေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ အားရ၀မ္းသာ အလႅာပ သလႅာပစကားေျပာျဖစ္ခဲ့ေပသည္။ သူတို႔မေရာက္ဖူးေသာ ႏိုင္ငံျခားအေၾကာင္းကို အားပါးတရ ရွင္းျပေနေလ ေတာ့သည္။ သူတို႔သည္လည္း မိမိေျပာသမွ်ကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ စိတ္၀င္းတစား နားေထာင္ၾကေပသည္။<br /><br />စကားအနည္းငယ္ ေျပာၾကားျပီးေနာက္ မိမိသည္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို အကဲခတ္မိလိုက္သည္။ ေဆြမ်ိဳးအားလံုးတို႔ သည္ မိမိႏွင့္ သံုးႏွစ္ၾကာ ခြဲခြါရေသာ္လည္း ရုပ္သိသိသာသာ ေျပာင္းသြားသူဟူ၍ သိပ္မေတြ႔မိပါ။ သို႔ေသာ္ ထူးထူးျခားျခား ရုပ္ေျပာင္းလဲသြားေသာ သူသည္ကား မိမိ၏ ေဒၚေလးျဖစ္သူ “မတရုပ္”ပင္ျဖစ္သည္။ ေဒၚေလး ျဖစ္သူသည္ အသက္အလြန္ဆံုးရွိမွ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္သာ ရွိမည္ထင္သည္။ သူ၏ ရုပ္သည္ကား အသက္ (၇၀)ေက်ာ္ အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္ပမာ ပါးေရနားေရမ်ားပင္ တြန္႔ေလေနသည္။ မ်က္ႏွာသည္လည္း အရင္ ကဲ့သို႔ ျပည့္ျပည့္၀၀မရွိေတာ့ေပ။ ေခ်ာင္က်ေလေလေတာ့သည္။ ေရွ႕သြားႏွစ္ေခ်ာင္းသည္လည္း က်ိဳးေနေလ သည္။ မိမိသည္<br />“က်န္တဲ့သူေတြေတာ့ ရုပ္ေရသိသိသာသာ က်မသြားဘူး၊ ေဒၚေလးကေတာ့ သိသိသာသာ ရုပ္ေရက်သြားတယ္၊ ျပီးေတာ့ သြားႏွစ္ေခ်ာင္းလဲက်ိဳးလို႔ အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္ပမာ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေဒၚေလးရဲ႕”ဟု ေမးလိုက္ ေလသည္။ ဤတြင္ ေဒၚေလးျဖစ္သူက<br />“ဒီသြားေတြက်ိဳးသြားတာရယ္ တပည့္ေတာ္ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ပမာျဖစ္သြားတာကေတာ့ ဒီေက်ာင္းၾကီး ေၾကာင့္ေပါ့ ဦးဇင္းရဲ႕”လို႔ ထူးဆန္းစြာ ဆိုလာေလသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မိမိက<br />“ေဒၚေလးရ႕ဲသြားက်ိဳးတာနဲ႔ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ပမာျဖစ္တာနဲ႔ ဒီေက်ာင္းၾကီးနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ ေဒၚေလးရဲ႕”ဟု ဆက္ကာ ေမးခြန္းထုတ္မိေတာ့သည္။ ဤတြင္ ေဒၚေလးျဖစ္သူက<br />“တပည့္ေတာ္တို႔တစ္ရြာလံုးဟာ ဒီေက်ာင္းၾကီးေဆာက္မယ္ဆိုေတာ့ တစ္ရြာတည္းလဲမတတ္ႏိုင္၊ ဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးက တပည့္ေတာ္တို႔ကို ျမစ္သားနယ္အတြင္း တစ္နယ္လံုးထြက္ျပီး အလွဴခံခိုင္းတယ္ေလ၊ ဒါနဲ႔ တပည့္ေတာ္တို႔တေတြ လြန္ေက်ာ္ရြာကို အလွဴခံထြက္ၾကတယ္ေလ။ တပည့္ေတာ္တို႔တေတြ ထိုရြာကို ျမင္းလွည္းနဲ႔ သြားၾကတယ္၊ လမ္းမွာ ႏြားအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ သြားေတြ႔တယ္ေလ။ ျမင္းက ႏြားအုပ္ကို ျမင္ေတာ့ လန္႔ျပီး ေနာက္ျပန္ ခံုလိုက္တယ္၊ အဲဒါကို သတိမထား စကားေျပာေနတဲ့ တပည့္ေတာ္ဟာ ျမင္းလွည္းရဲ႕သံဒိုင္နဲ႔ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ေရွ႕သြား ႏွစ္ေခ်ာင္းဟာ သြားရိုက္မိတယ္၊ ဒီမွာတင္ သြားႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ျပီး က်ိဳးသြားေတာ့တာပါပဲ ဦးဇင္းရယ္၊ ဒါေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ သြားႏွစ္ေခ်ာင္းက်ိဳးတာဟာ ဒီေက်ာင္းၾကီးေၾကာင့္လို႔ေျပာတာေပါ့ ဦးဇင္းရယ္”ဟု သူ၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ဆန္းကို ေျပာျပေလသည္။ ျပီးေသာအခါ ေဒၚေလးျဖစ္သူက ဆက္လက္ ေျပာလိုက္သည္ကား<br />“ဦးဇင္းေရ တပည့္ေတာ္ သြားတပ္ဘို႔ စံုးစမ္းၾကည့္ေတာ့ တစ္သိန္းေလာက္က်မယ္ေျပာတယ္၊ တပည့္ေတာ္လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ ဦးဇင္းက ကမၻာပတ္ေနတာဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေငြေတာ့ တတ္ႏိုင္မွာပါ၊ တပည့္ေတာ္ကို သြား စိုက္ဘို႔ စြန္႔အံုးဘုရား”ဟု အလွဴခံေလေတာ့သည္။ ဤတြင္ မိမိက<br />“ေဒၚေလးေရ ဦးဇင္းက ႏိုင္ငံျခားမွာေနတယ္ ဆိုတာက စီးပြားေရးလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ပညာသင္ၾကားေန တာ၊ ေဒၚေလးအထင္ၾကီးသလို ေငြမရွိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ၊ သို႔ေသာ္ ဦးဇင္းက ေဒၚေလးကို သြားစိုက္ဘို႔အတြက္ အကုန္မစြန္႔ႏိုင္ေသာ္လည္း ႏွစ္ေသာင္းေတာ့ စြန္႔ပါမယ္ ေဒၚေလးရယ္၊” ဟု ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ေျပာကာ (ဥာတကာနဥၥ သဂၤေဟာ= ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေထာက္ပန္႔ခ်ီးျမွင္းျခင္းသည္လည္း မဂၤလာတစ္ပါး၊ ေကာင္းေသာ ျ္မတ္ေသာ လုပ္ရပ္ပါေပတည္း) ဥာတကာနဥၥ သဂၤေဟာ လုပ္လိုက္ရေလ၏။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-4184538012468392299?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-23651748436701952982010-07-08T11:57:00.000-07:002010-07-08T12:03:59.830-07:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါက အညာအထက္ပိုင္းမွ လူဓမၼကထိကတစ္ဦးသည္ မိုးကုတ္ရိပ္သာမ်ားသို႔ တရားေဟာေျပာေနေလ သည္။ အသံေကာင္းသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ အာ၀ဇၨန္းရႊင္သည္ကတစ္ေၾကာင္း သူတစ္ခါေဟာျပီးလွ်င္ ေနာက္ တစ္ၾကိမ္မရ ရေအာင္ပင့္ၾကေလသည္။ အထူးအားျဖင့္ ေမာ္လျမိဳင္မိုးကုတ္ရိပ္သာ၊ မုဒံု၊ သံျဖဴဇရပ္စေသာ ျမိဳ႕မ်ားတြင္အလြန္အင္မတန္မွ နာမည္ၾကီးလွေပ၏။<br />ထို႔မွတစ္ဆင့္ တစ္ႏွစ္တြင္ သထံုျမိဳ႕ မိုးကုတ္၇ိပ္သာတြင္ တရားေဟာရာ သထံုျမိဳ႕မွ ေရႊဆိုင္ပိုင္ရွင္ သူေဌးမိသား စုတို႔က သေဘာက်သြားကား သထံုျမိဳ႕တြင္ ထိုတရားေဟာဆရာၾကီးကို ရဟန္းခံေပးလိုက္ကာ မိုးကုတ္ရိပ္သာၾကီးကို ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစကာ လူဓမၼကထိက ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ဦးဇင္းၾကီးအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားေလ၏။ ဦးဇင္းၾကီးသည္ သထံုေရာက္စတြင္ ညဘက္ပ်င္းပ်င္းရွိလွ်င္ သူ၏ ရဟန္းဒါယကာအိမ္သို႔ အလည္ၾကြေရာက္ေလ့ရွိသည္။ ရဟန္းဒါယကာအိမ္သည္ကား ညဘက္တြင္ လူစု လူေ၀း ႏွင့္အလြန္ပင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွေပ၏။ ညအခါ သူတို႔သည္ စကားေျပာရင္း ဗြီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားကို ၾကည့္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ဦးဇင္းၾကီးေရာက္ေသာအခါ<br />“မင္းတို႔ဇာတ္ကားေတြကလဲ ဘာကားေတြမွန္းလဲမသိဘူး၊ ငါေတာ့မၾကည့္တတ္ပါဘူးကြာ”ဟု အျမဲတမ္းျငီး ေနသျဖင့္ ရဟန္းဒါယကာသည္ အားနာတတ္သူျဖစ္သည္အားေလွ်ာ္စြာ<br />“အရွင္ဘုရားက ဘာကားၾကိဳက္တတ္တာလဲဘုရား”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေသာအခါ ဦးဇင္းၾကီးက<br />“ငါက ေခြးလိမၼာကားကိုမွ ၾကည့္တတ္တာ ဒကာရ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသျဖင့္ ေခြးလိမၼာကားကိုသာ ရွာျပီး ျပေပးရွာ ေလသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ရက္မဟုတ္ ႏွစ္ရက္မဟုတ္ အျမဲတမ္းပင္ ရဟန္းဒါယကာက<br />“အရွင္ဘုရား ဘာဇာတ္ကားျပေပးရမလဲ” ေမးတိုင္း<br />“ငါကေတာ့ ေခြးလိမၼာဇာတ္ကားပဲ ၾကိဳက္တာ ဒကာရ”ဟု ဆိုေလေသာေၾကာင့္ အနီးရွိ ရဟန္းဒါယကာ၏ မိတ္ေဆြ၊ တပည့္ေက်ာ္မ်ားက ဦးဇင္းၾကီးကို ရက္ရက္စက္စက္ အမည္ေပးလိုက္သည္ကား<br />“ေခြးကိုယ္ေတာ္”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ေလသတည္း။</div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-2365174843670195298?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-11865537315343138322010-07-08T11:47:00.000-07:002010-07-08T11:56:01.252-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိရြာမွ ဆရာေတာ္သည္ သိပၸံဇာတ္ၾကမ္း ဗြီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားကို အလြန္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေတာ္မူသည္။ ဆရာ ေတာ္၏ တပည့္ေက်ာ္ကိုရင္မ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဆရာေတာ္ၾကိဳက္တတ္ေသာ ဇာတ္ကားမ်ားကို ကူမဲျမိဳ႕မွ ငွားလာကာ ျပခိုင္းေလ့ရွိၾကသည္။ ျမိဳ႕ႏွင့္နီးေသာ္လည္း လွ်က္စစ္မီးကား အလွမ္းေ၀းေနသျဖင့္ ေက်ာင္းတြင္ရွိေသာ မီးစက္ျဖင့္ ဗီြဒီယိုကို ၾကည့္ၾကရသည္။<br />ေက်ာင္းမွ မီးလင္းျပီဆိုသည္ႏွင့္ ရြာအတြင္းမွ ကေလး လူၾကီးတို႔သည္ ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာၾကကာ ဗီြဒီယိုကို ၾကည့္ရွဳအားေပးၾကေလ၏။အခ်ိဳ႕ေသာ ရြာအတြင္းမွ ငမူးမ်ားသည္ကား ဗြီဒီယိုကို အလကားၾကည့္ရံုႏွင့္ အားမရေသး၊ ေက်ာင္းေပၚတြင္ မူးကန္းကန္းႏွင့္ က်င္ငယ္မ်ားပင္ စြန္႔သြားၾကျပန္ေသး၏။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ေက်ာင္းေပၚတြင္ ေနၾကာေစ့မ်ားကို စားျပီး အခြံမ်ားကို ေက်ာင္းေပၚတြင္ ပစ္ထားခဲ့ၾကေလသည္။ သူတို႔သည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဗြီဒီယိုရံုမ်ားထင္မွတ္ေနၾကသလားမသိေပ။<br />ဒါတြင္မက ဆရာေတာ္ကိုလည္း ရက္ရက္စက္စက္ နာမည္ေျပာင္ေပးသြားၾကျပန္ေသး၏၊ ဆရာေတာ္သည္ကား နာမည္ေျပာင္းေပးမည္ဆိုလွ်င္လည္း ေပးထိုက္ပါေပ၏။ ဇာတ္လမ္းသေဘာေတြ ဘာေတြကို အဓိကမထား။ စကားေျပာခန္းမ်ားကို ရမုျဖင့္ ေက်ာ္ပစ္ေလ့ရွိသည္။ရြာအတြင္းမွ လူငယ္မ်ားသည္ကား ဇာတ္လမ္းသေဘာ ေလးေတြကို အဓိကထားၾကည့္ရွဳလိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္သည္ကား ဗြီဒီယိုကားကို ဟိုေက်ာ္သည္ ေက်ာ္ ေက်ာ္ပစ္ေလ၏။ ဗြီဒီယိုကား၏ အႏွစ္သာရကိုကား ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် ခံစား၍ မရၾကေပ။ ရြာသားမ်ား သည္ အလကားလာၾကည့္သည္ကတစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္ျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္ကို ဘာမွ်မေျပာရဲၾကေပ။ အသာေလးသာ ၾကည့္ျပီးျပန္သြားၾကေလ၏။<br />ဆရာေတာ္၏ ကြယ္ရာတြင္မူကား ရြာသားမ်ားသည္ ဆရာေတာ္ကို“ကိုေက်ာ္ ”ဟူ၍ နာမည္ေပးလိုက္ၾကေလ ေတာ့သတည္း။ ရြာသားမ်ားက ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို “ကိုေက်ာ္ ”ဟူ၍ ေခၚေၾကာင္းကို မိမိက ဂဃနန မသိသျဖင့္ မိမိ၏ ခမည္းေတာ္ၾကီးအား ေမးၾကည့္ရာ ဖခင္ၾကီးက ေအာက္ပါအတိုင္းရွင္းျပေလ၏။<br />“ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕ဆရာသမားကို “ကိုေက်ာ္”လို႔ ရြာသားေတြက ေခၚတာ ေက်ာ္ဟိန္းနဲ႔တူလို႔ “ကိုေက်ာ္”လို႔ေခၚ တယ္မထင္နဲ႔၊ဗီြဒီယိုဇာတ္ကားၾကည့္ရင္ ဇာတ္ကားမွ စ,မယ္မၾကံေသးဘူး၊ သူက ရမုၾကီးကိုင္ျပီး ဇာတ္ကားကို ဟိုေက်ာ္ဒီေက်ာ္ ေက်ာ္လို႔ သူ႔ကို “ကိုေက်ာ္”လို႔အမည္ေပးလိုက္တာကိုယ္ေတာ္ေရ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္ေလသတည္း။ </div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-1186553731534313832?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-29367836326650453942010-07-02T08:46:00.000-07:002010-07-02T11:38:36.103-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိသည္ ရန္ကုန္တိုင္း အလံုျမိဳ႕နယ္ ေအာင္မဂၤလာစာသင္တိုက္တြင္ စာေပသင္ၾကားခဲ့စဥ္က ဒီအျဖစ္အပ်က္ ကေလးကို လက္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ မိမိသည္ ထိုေက်ာင္းတိုက္၌ သီတင္းသံုးေနစဥ္ တစ္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ ဖခင္ၾကီးသည္ က်န္းမာေရးမေကာင္းသျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ ေဆးကုသရန္ ေရာက္ရွိလာ ခဲ့ေလသည္။သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ ဇာတိသည္ကား ေညာင္တုန္းျမိဳ႕နယ္အတြင္း ရြာတစ္ရြာကျဖစ္သည္။<br /><br />သူသည္ သူ၏ ဖခင္ၾကီးကို ေန႔စဥ္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေနရေလ၏။ တစ္ရက္မဟုတ္ ႏွစ္ရက္မဟုတ္ ရက္ေပါင္းမ်ား စြာၾကာ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေနရေလသည္။ ထိုအခါ မိမိသည္ပင္ ထိုဒါယကာႏွင့္ ရင္းႏွီးသြားေလသည္။ မရင္ႏွီးလို၍ မရေပ။ မိမိႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းသည္ကား အိပ္ယာကုဋင္ခ်င္းကပ္လွ်က္ျဖစ္ေပသည္။ ဒီလိုႏွင့္ မိမိသည္ ထိုဒါယကာ ၾကီးႏွင့္ ေန႔စဥ္ စကားေျပာျဖစ္သည္။ ဒါယကာၾကီးသည္ စကားေျပာတိုင္း တရားစကားကို ေျပာေလ့မရွိေပ။ အမ်ိဳးသမီးကိစၥ ကာမဂုဏ္ကိစၥကိုသာေျပာေလ့ရွိသည္။ အျခား ဘာအေၾကာင္းအရာမွ်ေျပာေလ့မရွိေပ။ တစ္ေန႔ ၀ါဆိုလျပည့္အခါရက္ၾကီးပင္ျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားသည္ ေက်ာင္းတြင္ ဥပုသ္ ေစာင့္ တရားနာေရာက္လာၾကသည္။ ထိုေန႔မွာပင္ မိမိသည္ ဒါယကာၾကီးႏွင့္စကားေျပာျဖစ္ၾကျပန္သည္။ ဒါယ ကာၾကီးသည္ စကားမွ ေျပာမည္မၾကံေသး၊ ကာမဂုဏ္ကိစၥ အမ်ိဳးသမီးကိစၥကို စေျပာေလေတာ့သည္။ ဤတြင္ မိမိက<br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒကာၾကီး ဒီေန႔၀ါဆိုလျပည့္အခါရက္ၾကီးျဖစ္တယ္၊ သူမ်ားေတြက ဥပုသ္ေစာင့္ေနတာ ဒကာၾကီးက မိန္းမအ ေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာေနတာ၊ အသက္လဲၾကီးလွျပီ၊ တရားစကားေလး ဘာေလးေျပာပါအံုး ဒကာၾကီး”ဟု တရား စကားေျပာလိုုက္ရာ ဒါယကာၾကီးက<br /></div>“ငါမ ကိုရင္ မင္းက အငယ္ေလးရွိေသးတယ္၊ ငါ့လာျပီး ဆံုးမေနတာ” ဟု သံဃာေတာ္အမ်ားအၾကားဆဲေလေတာ့ သည္။ ေဘးမွ ၾကားရေသာ သံဃာေတာ္မ်ားက<br />“ေမာင္ဇ၀နတို႔ေတာ့ တရားေဟာေကာင္းလို႔ အဆဲခံရျပီ” ဟု ေနာက္ေျပာင္ကာ ရယ္ၾကေလသည္။ မိမိသည္ပင္ အေတာ္ေလးအရွက္ရခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက<br /><div style="text-align: justify;">“ဒကာၾကီး ကိုရင္ကို အဲလိုမဆဲရဘူးေလဗ်ာ ငရဲၾကီးတတ္တယ္၊ အျပစ္သင့္တတ္တယ္”ဟု ဆံုးမယူရေလသည္။ ေနာက္မွ မိမိသည္ သူငယ္ခ်င္း၏ ေျပာျပခ်က္အရ သူ၏ ဒါယကာၾကီးအေၾကာင္းကိုေကာင္းေကာင္း သိရေလ သည္။ သူ၏ ဖခင္သည္ အသက္ငယ္ငယ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ရာ ထို အမ်ိဳးသမီး ကေလးမွ အိမ္ရွိ အတြင္းအပသံုးေဆာင္ မ်ားေျမာင္ၾကြယ္၀ကုန္ေသာ ပစၥည္းမ်ားယူ၍ ထြက္ေျပးသြားေသာ ေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးကေလးကို စြဲျပီး မယားတရူး ရူးေနေၾကာင္းသိရေလသည္။<br />“ေအာ္ ေမာင္ဇ၀နရယ္ မယားတရူး ရူးေနတဲ့သူကိုမွ တရားသြားေဟာတာ၊ အဆဲခံရနည္းေသး၊ အရိုက္မခံရ ကံေကာင္း၊ အဆဲခံေပအံုးေတာ့ မင္းထိုက္ႏွင့္မင္းကံ၊ ေနာင္တခါဆိုရင္ေတာ့ မယားတရူး ရူးတဲ့သူကို တရား ေဟာျခင္းမွ ေ၀ရာမဏိ သိကၡာပဒံ ေ၀းေ၀းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ဘုရား”<br />တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ မိမိသည္ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ပရာဘ၀သုတ္ေတာ္ကို သတိရမိေလသည္။ ထိုသုတ္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶက အမ်ိဳးသားမ်ား ပ်က္စီးရျခင္း၏ အေၾကာင္းကို ေဟာထားရာ ကိုးခုေျမာက္ပ်က္စီးျခင္း၏ အေၾကာင္းသည္ကား ထိုဒါယကာၾကီး၏ အ ျဖစ္ႏွင့္ ကိုက္ညီလွပါေပ၏။ အေၾကာင္းအရာသည္ကား<br />“အသက္ရွစ္ဆယ္ ကိုးဆယ္အရြယ္ရွိေသာ အဘိုးၾကီးသည္ သူ၏ ေျမးအရြယ္ အသက္တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ အရြယ္ရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးကေလးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ေလသည္။ အဘိုးၾကီးသည္ သူ၏ လွပေသာ ဇနီးသည္အား အျခားအမ်ိဳးသားေလးမ်ားႏွင့္ ေဖါက္ျပားမွာကို စိုးရိမ္သည္။ ဣႆာ(ျငဴစူျခင္း)ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔စိုးရိမ္သည့္ အတြက္ မအိပ္ႏိုင္၊ မစားႏိုင္ျဖစ္ေလသည္။ ကာမရာဂတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းအေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဣႆာတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း သူသည္ အိမ္၏ စီးပြားေရးကိစၥတို႔ကိုလည္း မလုပ္ႏိုင္ ေတာ့ေပ၊ ေနာက္ဆံုးပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္သြားေပသည္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ဤေနရာ၌ စကားစပ္လာသျဖင့္ ေနာက္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို တင္ျပေပအံ့။ တရားေဟာေကာင္းသျဖင့္ မိမိသည္သာ အဆဲခံရသည္ မဟုတ္ပါ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနယ္အတြင္း ရြာတစ္ရြာက ဆရာေတာ္တစ္ပါးသည္ လည္း အဆဲခံခဲ့ရေလသည္။ ထိုဆရာေတာ္သည္ တစ္ရက္ေသာ ဥပုသ္ေန႔တြင္<br />“ကာေမသုမိစၦာစာရကံဆိုတာ ကာမဂုဏ္တို႔၌ မွားမွားယြင္းယြင္းျပဳက်င့္တာ၊ ဥပမာေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရြာထဲက တင္ေမာင္ၾကီးတို႔လိုေပါ့၊ ဒီေကာင္က ဟိုအမ်ိဳးသမီးေကာက္ယူ၊ ဒီအမ်ိဳးသမီးေကာက္ယူနဲ႔၊ ေကာင္းေကာင္းလဲ လုပ္ကိုင္မေကၽြး၊ ျပီးရင္ ပစ္ထားခဲ့တာ၊ ဒါဟာကာဂုဏ္တို႔၌ မွားမွားယြင္းယြင္းက်င့္တာပဲ ဥပုသ္သည္အေပါင္း သူေတာ္ေကာင္းတို႔”ဟု ကာေမသုမိစၦာစာရကံအေၾကာင္းကို ဥပုသ္သည္မ်ားအား ေဟာေျပာရာတြင္ ရြာအတြင္းမွာ သူဖာသာေနေသာ ဦးတင္ေမာင္ကိုပါ ဆြဲထည့္လိုက္ေသးသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဦးတင္ေမာင္ ၾကားသြားရာ ဦးတင္ေမာင္က<br />“ငါမဘုန္းၾကီး ကိုယ့္တရားကို ေကာင္းေကာင္းမေဟာဘူး၊ ရြာထဲေနတဲ့ ငါ့ပါဆြဲထည့္လိုက္ေသး” ဟု ဆဲဆိုေန ေလေတာ့့သတည္း။ဤေနရာတြင္ကား ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ဦးတင္ေမာင္ကို ဆြဲထည့္ရာတြင္ အဆြဲမတတ္ ေသာေၾကာင့္ အဆဲခံရေလ၏။ ဆြဲထည့္နည္း ထည့္ဟန္ကား လိုေသးေပသည္တကား။<br /><br /><br /><br /></div><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-2936783632665045394?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-57021274222887611452010-06-28T02:30:00.000-07:002010-06-28T07:37:35.101-07:00<div style="text-align: justify;"> ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ေရလွဴလွ်င္ ေရအက်ိဳးဆယ္ပါး ရသည္ဟုယံုၾကည္ခ်က္ရွိၾကသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ မိမိတို႔၏ အိမ္ေရွ႕မွာျဖစ္ေစ၊ ရြာထိပ္မွာျဖစ္ေစ ေသာက္ေရအိုးစင္ မ်ားတည္ေဆာက္ကာ ေရအလွဴေတာ္ကို ျပဳေလ့ရွိၾကသည္။ အျခားသူမ်ား ေရအလွဴေပးေနသည္ကို ျမင္ေသာ အခါ မိမိရြာမွ ဦးဇင္းေလးသည္လည္း ေရအက်ိဳးဆယ္ပါးကို ရရန္အလို႔ငွာ ရန္ကုန္+မႏၱေလးကား လမ္းမၾကီးေဘးတြင္ ေရခ်မ္းစင္ေလးတစ္ခုတည္ကာ ေရအလွဴေပးေနေလသည္။ ေန႔စဥ္မျပတ္ ေရအလွဴ ေတာ္ ကို ျပဳလုပ္ေနေလသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">တစ္ေန႔ေသာ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေန႔လယ္ခင္းတြင္ ကူမဲျမိဳ႕တြင္ ႏြားေရာင္း/၀ယ္ပဲြေတာ္ေစ်းရွိရာ အနယ္နယ္အရပ္ ရပ္မွ ႏြားကုန္သည္မ်ားသည္ မိမိတို႔၏ ရြာထိပ္ခဏနားၾကျပီး၊ ဦးဇင္းေလး၏ ေရခ်မ္းစင္ကို အားေပးသြားရာ ေရသည္ ညေနခင္းထိေတာင္မခံဘဲ ျပတ္လပ္သြားေလေတာ့သည္။ ညေနေလးနာရီထိုးတြင္ကား ဦးဇင္းေလး သည္ သူ၏ ေရခ်မ္းစင္သို႔ ေရရွိ မရွိလာေရာက္အကဲခတ္ရာ ခပ္ထားေသာ ေရအိုးႏွစ္လံုးသည္ မ္ိေက်ာင္း ဆင္းမတတ္ ျပတ္လပ္ေနေလေတာ့သည္။<br /><br />အျခားရက္မ်ားဆိုလွ်င္ ေနာက္ရက္ နံနက္ခင္းထိ ေသာက္ေရမ်ား ကုန္ေလ့မရွိေခ်။ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း အေစာၾကီး ျပတ္လပ္ေနသည့္အျဖစ္ကို သိေသာအခါ ဦးဇင္းေလးသည္ “ကုသိုလ္ရခ်င္လို႔ ေရအလွဴလုပ္ထားတယ္၊ ဘယ္ေခြးမသားေတြက ကုန္ေအာင္ေသာက္သြားတယ္မသိ”ဟု က်ိန္ဆဲေန ေလေတာ့သတည္း။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">မွတ္ခ်က္ ။ </span>အလွဴတစ္ခုျပဳလုပ္ျပီဆိုလွ်င္ မလွဴခင္မွာ ၀မ္းသာ၀မ္းသာျဖစ္ေနမွဳကို “ပုဗၺေစတနာ”ဟုေခၚသည္။<br />လွဴဆဲ ၀မ္းေျမာက္ေနမွဳကို မုဥၨေစတနာ”ဟုေခၚသည္။ လွဴျပီး ၀မ္းေျမာက္ေနမွဳကို “အပရေစတနာ”ဟုေခၚသည္။ အထက္ပါ ေစတနာသံုးပါးႏွင့္ညီလွ်င္ ပထမအရြယ္၊ ဒုတိယအရြယ္၊ တတိယအရြယ္ အရြယ္သံုးပါးလံုးပင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-weight: bold;">ေရအက်ိဳးဆယ္ပါး</span><br />အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ ဥာဏ္ပညာၾကီးျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ခြန္အားၾကီးျခင္း၊ စင္ၾကယ္ျခင္း၊ ေက်ာ္ေစာျခင္း၊ေျခြရံေပါျခင္း၊ ျဖတ္လတ္ျခင္း၊ ေရငတ္ျခင္းကင္းျခင္းတို႔ပင္ျဖစ္ေပသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေဆာင္ပုဒ္လကၤာ </span><br />(က) “ကိတၱိ, သုေဒၶါ၊ ေျခြရံေပါ၊ လ်င္ေဆာမြတ္သိပ္ကြာ၊ (ခ) သန္႔ရွင္း, ဆင္းလွ၊<br />ခ်မ္းသာရ၊ ဗလ, ဥာဏ္ပညာ၊ (ဂ) ေရကိုလွဴၾက၊ က်ိဳးဆယ္ဝ၊ မုခ်ရမည္သာ။”<br /><br />ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ကိုယ္တိုင္စပ္လကၤာ<br />“သက္ရွည္, ဆင္းလွ၊ ခ်မ္းသာရ၊ ဗလ, ဥာဏ္ပညာ၊<br />စင္ၾကယ္ ေက်ာ္ေစာ၊ ေျခြရံေပါ၊ ဖ်တ္လတ္ေရငတ္ကင္းေလတာ၊<br />ေရလွဴရက်ိဳး၊ ဤဆယ္မ်ိဳး၊ မေတာင္းပဲႏွင့္ရေလတာ။”<br /><br /></div>က်မ္းညႊန္း သုေတသနသရုပ္ျပအဘိဓာန္၊ စာမ်က္ (၃၀၉)။သို႔ေသာ္ ထိုဆယ္ပါးကို တစ္ေပါင္းထည္း တစ္စုထည္း ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာမ်ား၌ မေတြ႔ရေခ်၊ ေရွးဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ထိုထိုက်မ္းဂန္မ်ားမွ စုစည္းထားဟန္ရွိ၏။<input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-5702127422288761145?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-39910050310964198762010-06-26T04:15:00.000-07:002010-06-27T22:50:30.789-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4Oxiggn6Gow/TCdFsqgYYnI/AAAAAAAAAFA/IIry_WSX_Qc/s1600/javana.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Oxiggn6Gow/TCdFsqgYYnI/AAAAAAAAAFA/IIry_WSX_Qc/s320/javana.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487431304600904306" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">္ၱမိမိသည္ ဤပံုျပင္ေလးေရးမည္ၾကံေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားထားေတာ္မူခဲ့ေသာ စကားေလးတစ္ခုကို သြားသတိရလိုက္သည္။<br /></div><div style="color: rgb(51, 51, 51); text-align: justify;">“ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းသေဘာရွိ၍ ျပဳျပင္ရေသာ ရုပ္နာမ္ဓမၼသခၤါရတရားအားလံုးတို႔သည္ မျမဲေလကုန္စြတကား၊ ျဖစ္ျပီးေနာက္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေလကုန္စြတကား၊ ထိုသခၤါတရားအားလံုးတို႔၏ ျငိမ္းျခင္းသည္သာ ခ်မ္းသာေပလိမ့္ မည္တကား။”<br /><br />ထိုျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားသည္ မွန္ပါေပ၏။ အေၾကာင္းအက်ိဳးသင့္ေလ်ာ္လွပါေပ၏။ သက္ရွိသတၱ၀ါအားလံုးတို႔သည္ အဆံုးမေတာ့ အိုျခင္း(ဇရာ)၊နာျခင္း(ဗ်ာဓိ) ေသျခင္း(မရဏ)တရားတို႔၏ ၀ါးမ်ိဳျခင္းကို ခံၾကရသည္။ မိမိတို႔ရ ရွိထားေသာ ခႏၶာသည္ အိုျခင္း၊နာျခင္း၊ေသျခင္းတို႔၏ စာဖတ္ ၀ါးဖတ္မ်ားပင္ျဖစ္ၾကရသည္။ ထိုတရားအားေလ်ာ္ စြာပင္ ယခုတေလာ မိမိ၏ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမျဖစ္ေသာ ကူမဲျမိဳ႕တြင္ ဒါယကာ+ဒါယိကာမမ်ား အလြန္ ပင္ ေသဆံုးေနၾကသည္။<br /><br />ေသဆံုးသည္ကို မိမိ၏ အရပ္တြင္ “မသာ” သို႔မဟုတ္“အသုဘ”ဟု ေခၚေ၀ၚသံုးစြဲ ေလ့ရွိၾကသည္။ မသာ သို႔မဟုတ္ အသုဘရွိ၍ ဒါယကာမ်ားသည္ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကို သြားပင့္တိုင္း ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက“ဒို႔က အသက္ၾကီးျပီ၊ ဘုရားစုေက်ာင္းက ေမာင္ကလ်ာဏကို ပင့္သြားပါကြာ၊ သူက လူငယ္ဆိုေတာ့ ဖ်တ္ဖ်တ္ လတ္လတ္ရွိတာေပါ့”ဟု မိန္႔သျဖင့္ ဒါယကာမ်ားသည္ မိမိ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဦးကလ်ာဏကိုသာလွ်င္ ပင့္ၾက ေတာ့သည္။ မသာရွိတိုင္း ဦးကလ်ာဏခ်ည္းၾကြေနရသည္။<br /><br />မသာရွိတိုင္း ဦးကလ်ာဏခ်ည္းျမင္ေနၾကရာ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကူမဲျမိဳ႕မွ ဒါယကာ+ဒါယိကာမအေပါင္းက ဦးကလ်ာဏကို “မသာ ကိုယ္ေတာ္” ဟုအမည္ကင္ပြန္းတပ္ေပးလိုက္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ထိုအေၾကာင္းကို သူကိုယ္တိုင္ပင္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ေျပာျပရာ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ားကလည္း သူ႔ကို ျမင္တိုင္း “မသာ ကိုယ္ေတာ္ၾကြလာပေဟ့” ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ့ရွိၾက၏။“ေအာ္ ဘာမွမကုန္ဘဲ ရလိုက္တဲ့ နာမည္ပါေပတကား။”<br /><br />ဤေနရာ၌ အသုဘအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လာသျဖင့္ မိမိ၏ အေတြ႔အၾကံဳ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတစ္ခုကို တင္ျပပါရ ေစအံုး။ မိမိသည္ ရန္ကုုန္တိုင္း မရမ္းကုန္းျမိဳ႕နယ္ ျမိဳ႕မပရိယတၱိေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသံုးေနထိုင္ခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္းမွာေနစဥ္ ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ဒါယကာ+ဒါယိကာမ်ားဆံုးသြားလွ်င္ ေက်ာင္းမွ မိမိထက္ အသက္၊ ၀ါအားျဖင့္ ၾကီးေသာ မေထရ္ၾကီးမွ “ဦးဇ၀န သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းလာပင့္ေနတယ္ လိုက္သြားလိုက္ပါကိုယ္ေတာ္” ဟု မိန္႔သျဖင့္ မိမိသည္ အျမဲလိုလို သက္ေပ်ာက္ဆြမ္း၊ ေျမခ်ဆြမ္း၊ ရက္လည္ဆြမ္းတို႔ကို လိုက္ေပးေနရေလသည္။<br /><br />တစ္ေန႔မဟုတ္၊ တစ္လမဟုတ္၊ တစ္ႏွစ္မဟုတ္၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ မရမ္းကုန္းျမိဳ႕နယ္ အမွတ္(၂) ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ဒါယကာ+ ဒါယိကာမမ်ားႏွင့္ လွိဳင္ျမိဳ႕နယ္ မာလာၿမိဳင္အမွတ္ (၁၊၂၊၃၊၄၊၅၊၆၊၇၊၈၊၉၊၁၀လမ္းတို႔မွ ဒါယကာ+ဒါယိကာမမ်ားသည္ မိမိအား မွတ္မိေနၾကေလသည္။<br /><br />ထို႕ေၾကာင့္ပင္ သူတို႔သည္ မိမိကို ျမင္တိုင္း “အင္း ကိုယ္ေတာ္ေလးေတာ့ ၾကြလာျပန္ျပီ၊ ဘယ္အိမ္က ဆံုးျပန္ျပီလဲေတာ့မသိဘူး၊”ဟု တီးတိုးတီးတိုး မွတ္ခ်က္ ေပးေနၾကသည္။<br /><br />တစ္ေန႔ မိမိသည္ သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းတစ္ခုတြင္ သီလေပး၊ တရားေဟာ၊ ေရစက္ခ်ျပီး ေက်ာင္းသို႔ အလွဴရွင္ဒါယကာမ်ားႏွင့္အတူ စကားေျပာရင္း ျပန္ၾကြလာခဲ့ေလသည္။ ေက်ာင္းအေပါက္၀ ေရာက္ေသာအခါ တပည့္ျဖစ္သူ ကိုရင္ေပါက္စမွ “ဦးဇင္း ဒီေန႔ တြက္ေျခ ဘယ္ေလာက္ကိုက္ခဲ့လဲ”ဟု လွမ္းေမးေလသည္။<br /><br />ဒါယကာမ်ား၏ ေရွ႕တြင္ အေမးခံရေသာအခါ မိမိသည္ အလြန္ပင္ ရွက္မိသည္။ ဒါယကာမ်ား ျပန္သြားျပီးေနာက္ ကိုရင္ကို ေခၚကာ “ကိုရင္ ေနာက္ကို ဒီလိုဘယ္ေတာ့မွ မေမးရဘူးေနာ္၊ ေနာက္တစ္ခါေမးရင္ေတာ့ မင္းနာမယ္သာျပင္”ဟု ေခၚေငါက္ခ်ိန္းေျခာက္ထားရေလသည္။<br /><br />တစ္ေန႔ မိမိႏွင့္ အလြန္ရင္ႏွီးေသာ ဒါယကာၾကီးဦးေက်ာ္သည္ မိမိထံေမွာက္ ေရာက္လာကာ “ေငြေရး ေၾကးေရေကာ သံုးရ စြဲရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား၊” ဟု ေမးေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ မိမိက “ေသျခင္းတရားေတြရွိေနသေရြ႕၊ ေငြေရးေၾကးေရးမပူပါဘူး ဒကာၾကီး၊”ဟု ေနာက္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ဒါယကာၾကီးက “ဟုတ္ပါတယ္ေလ၊ ကိုယ္ေတာ္က အသုဘကိုယ္ေတာ္ဆိုေတာ့”ဟု ဆက္ေနာက္ေလသည္။<br /><br />ဆရာ+ဒကာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေျပာမနာ ဆိုမနာမ်ားျဖစ္သျဖင့္ မိမိက “ဟုတ္တယ္ဒကာၾကီးေရ၊ က်ဳပ္က အသုဘကိုယ္ေတာ္၊ အသုဘပဲြပဲလိုက္ေနရတာကိုး၊ အင္း အဲဒါအေရးမၾကီးဘူး ဒါယကာၾကီးတို႔ အိမ္ဘက္လဲ မ်က္ေစာင္းထိုးလာျပီေနာ္၊ ဒါယကာၾကီးလဲ သတိထားေနအံုး” စလိုက္ရာ “ကိုယ္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္၊ နမိတ္မရွိ၊ နမာမရွိ၊ အဟုတ္မွတ္လို႔ နားေထာင္ေနတာ”ဟု ေျပာကာ ဒါယကာၾကီး ဦးေက်ာ္လည္း တစ္ခ်ိဳးတည္း လစ္သြားေလေတာ့၏။<br /><br />“ေအာ္ ဒကာၾကီးဦးေက်ာ္ ဘယ္အရာကို စစ၊ သူသည္းခံေလ့ရွိတယ္၊ေသျခင္းတရားနဲ႕ စလိုက္ေတာ့ အသက္ (ရ၅) ႏွစ္ရွိျပီး ျဖစ္ေသာ မိမိ၏ ဒကာေက်ာ္လည္း လစ္ေျပးေတာ့တာပဲ၊ ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေတာ့လည္း ေၾကာက္ေပအံုးမွာေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “အရိယာပုဂိၢဳလ္တို႔မွတစ္ပါး အားလံုးေသာ လူသား တိရစၦာန္ကအစ သက္ရွိ သတၱ၀ါအားလံုးတို႔သည္ ေသေဘးကို ေၾကာက္ၾကကုန္၏”ဟု မိန္႔ေတာ္မူတာေပပဲ။<br /><br />ေသေဘးမွ လြတ္ရန္ နည္းလမ္းသည္ကား မဂ္လမ္းစဥ္ကို က်င့္ျခင္းမွတစ္ပါး အျခားမရွိေတာ့ပါေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ မဂ္လမ္းစဥ္ကို လိုက္သျဖင့္ သတၱ၀ါအားလံုး ေသေဘးမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစ”ဟု ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳရင္း ဤအေၾကာင္းအရာကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ရေပသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="color: rgb(51, 51, 51); text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-3991005031096419876?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-13482072730631072672010-06-24T02:17:00.000-07:002010-06-27T22:38:41.945-07:00<div style="text-align: justify;">ႊဤအျဖစ္အပ်က္သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ျဖစ္မည္ထင္၏။ မုတၱမမွ ေမာ္လျမိဳင္သို႔ သြား မည့္ခရီးသည္မ်ားသည္ ဇက္ျဖင့္ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္သို႔ ကူးၾကရသည္။ မိနစ္သံုးဆယ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူရသည္ ထင္၏။ ထိုအခ်ိန္က ယခုကဲ့သို႔ မုတၱမ+ေမာ္လျမိဳင္ ျမစ္ကူးတံတားၾကီးမေပၚေသးပါ။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ခရီးသည္မ်ား သည္ကားေပၚမွ ဆင္းသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္၊ ရထားေပၚမွ ဆင္းသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ ဇက္ဆီသို႔ အေျပးအလႊားေျပး တက္ၾကရသည္။ သို႔မွသာ မိမိတို႔၏ တန္ဖိုးရွိလွေသာ အခ်ိန္ေလးကို (save)ႏိုင္မည္ျဖစ္ေပသည္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ေတာ့ ဇက္ေပၚတြင္ ကေလးမ်ားစြာကို ေတြ႔ရေလသည္။ ထိုကေလးမ်ားစြာတြင္ ကေလးတစ္ေယာက္သည္ ဟိုေျပးသည္ေျပး ေျပးေနေလသည္။ ထိုကေလးသည္ ထိုသို႔ေျပးရင္း သံလြင္ျမစ္ထဲသို႔ ထိုးက်သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ ကေလးအေမသည္ “ကယ္ၾကပါအံုး ကယ္ၾကပါအံုး က်မ သားေလး ျမစ္ထဲက်သြားလို႔”ဟုေအာ္ဟစ္ငိုယိုကာ အကူအညီေတာင္းေနေလေတာ့သည္။ ထိုသို႔ အကူအညီ ေတာင္းေနစဥ္မွာပင္ လူငယ္တစ္ေယာက္သည္ ၀ုန္းကနဲေရထဲထိုးဆင္းသြားေလသည္။ မၾကာလိုက္ပါ ထိုကေလးကို ဆယ္ယူလာေလသည္။<br /><br />သေဘၤာေပၚမွ ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ ကေလးအေမသည္ ထိုလူငယ္ေလးကို ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိၾကေလသည္။ တစ္ေန႔ ေမာ္လျမိဳင္တြင္ ကေလးမိခင္ႏွင့္ အစိုးရတာ၀န္ရွိ လူၾကီးမ်ားက ထိုလူငယ္ေလးကို သူရဲေကာင္းအျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳပြဲေလးတစ္ခုလုပ္ေပးေလသည္။<br /><br />ထိုဂုဏ္ျပဳပဲြတြင္ ကေလးမိခင္ႏွင့္ တာ၀န္ရွိလူၾကီးမ်ားက “မိမိ၏ သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရမွဳႏွင့္ပတ္သက္လို႔ စကားအနည္းငယ္ ေျပာပါအံုး”ဟု တိုက္တြန္းေလသည္။ ထိုအခါ လူငယ္သည္ “ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမစ္ထဲက်သြားတဲ့ ကေလးကို ၾကည့္ေနစဥ္ သေဘၤာေပၚက ကၽြန္ေတာ္ကို တြန္းခ်လိုက္တဲ့သူကို ေဖာ္ထုတ္ေပးဖို႕ လူၾကီးမင္းမ်ားကို ေတာင္းဆိုပါတယ္ခင္ဗ်”တဲ့။<br /><br />“ေအာ္ ဤကဲ့သို႔ေသာ အာဂသတၱိရွင္မ်ိဳးလဲရွိေသးေပသဗ်၊ ပရိသတ္က ေမွ်ာ္လင့္သည္ကတစ္ျခား၊ သူေျပာခ် လိုက္သည္က တစ္ျခား။”<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-1348207273063107267?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>AShin Javanahttp://www.blogger.com/profile/05489243455044414296noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4185809353787961656.post-73238858084124128202010-06-22T03:14:00.000-07:002010-06-27T22:51:50.387-07:00<div style="text-align: justify;">အိႏိၵယႏိုင္ငံသို႔ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဘုရားဖူးမ်ားလာေရာက္လည္ပတ္ေလ့ရွိၾကသည္။ အေၾကာင္းေသာ္ကား ျမတ္ ဗုဒၶသည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္မူေတာ္မူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ အိႏၵိယသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္က မဟာလူသားတစ္ေယာက္ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ေနရာျဖစ္ေပသည္။<br /><br />ထိုမွ်မက ထိုမဟာလူသား ျမတ္ဗုဒၶသည္ ထိုေျမေပၚမွာတြင္ ဓမၼစၾကၤာတရားေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုေျမေပၚမွာပင္ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ထိုေျမေပၚမွာပင္ ေမြးဖြားေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ ေမြးဖြားေတာ္မူခဲ့ေသာ ေနရာသည္ကား နီေပါႏိုင္ငံပိုင္ ျဖစ္သြားေလျပီး။ ထိုေလးပါးကို သံေ၀ဇနိယေလးဌာန ဟုေခၚဆို ပါသည္။<br /><br />အထူးအားျဖင့္ ျမန္မာျပည္မွ ဘုရားဖူးမ်ားသည္ ထိုေလးဌာနႏွင့္ အျခားေသာ ျမတ္ဗုဒၶသီတင္းသံုးေတာ္မူခဲ့ဖူး ေသာ ျမတ္ဗုဒၶေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္မူခဲ့ဖူးေသာ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာမ်ားကိုလည္း လွည့္လည္ဖူးေမွ်ာ္ေလ့ရွိၾက သည္။ တစ္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလေလာက္တြင္ ျမန္မာျပည္မွ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးမိုးမိုးျမင့္ေအာင္၏ အမျဖစ္သူ ေဒၚသဇင္ ျမင့္ေအာင္ဦးေဆာင္ေသာ ဘုရားဖူးအဖြဲ႔သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဗုဒၶဂယာသို႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။<br /><br />ထိုအဖြဲ႔ႏွင့္အတူ သံဃာေတာ္ငါးပါးလည္း ပါလာေလသည္။ ထိုသံဃာငါးပါးတြင္ ခပ္ငယ္ငယ္ ကိုယ္ေတာ္ေလး တစ္ပါးလည္းပါလာသည္။ အဂၤလိပ္စကားအနည္းငယ္ေျပာတတ္ေလသည္။ သူသည္ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ ေၾကာင္းကို သူႏွင့္အတူပါလာေသာ ဘုရားဖူးအဖြဲ႔မ်ား သိေစရန္အလို႔ငွါ လူရွဳပ္ရွဳပ္ရွိမွ ေျပာေလ့ရွိ သည္။<br /><br />တစ္ေန႔ေသာ ညေနခင္းတြင္ မဟာေဗာဓိရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ၀ယ္ ျမန္မာဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနခ်ိန္ တြင္ သူသည္ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ကို သြားေရာက္ႏွဳတ္ဆက္ေလသည္။ သူတို႔သည္ မိတ္ေဆြျဖစ္သြားၾက ေလျပီ။ အနည္းငယ္ အလႅာပသလႅာပ စကားေျပာၾကားျပီးေနာက္ ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးသည္ မဟာေဗာဓိေညာင္ ပင္ၾကီးကို လက္ညွဳိးညႊန္ကာ<br />“The Buddha open here”ဟု ေဘးမွ ဘုရားဖူးမ်ားၾကားသိေစရန္အလို႔ငွါ ၾကာေလာင္စြာပင္လွ်င္ ေျပာၾကား လိုက္ေလသည္။ ဘုရားဖူးအခ်ိဳ႕တြင္ အဂၤလိပ္စကားကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္စြာ ေျပာတတ္ေသာ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားကေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးေျပာသည္ကို ေလွာင္ျပံဳးျပံဳးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ေတာနယ္ ေတာျမိဳ႕ ေလးမွ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားသည္ကား အထင္ၾကီးေသာ အၾကည့့္ျဖင့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးကို ၀ိုင္း၀န္း ၾကည့္ေန ၾကေလသည္။<br />“ေအာ္ျမန္မာ့အေတြး ျမန္မာ့ဟန္နဲ႔ေတာ့ မွန္ေကာင္းမွန္ေပမည္။ “The Buddha open here. (ျမတ္စြာဘုရားက ဒီမွာ ပြင့္တာေလ)” ပညာရွင္မ်ားၾကားရင္ေတာ့ ဟားတိုက္ရယ္ေကာင္း ရယ္ႏိုင္ပါေပသည္တကား။ အမွန္၀ါက် ျဖစ္သင့္သည္ကား “The Buddha attained Enlightenment here. ျမတ္စြာဘုရားက ဒီမွာပြင့္ေတာ္မူတာ”<br /><br />အဂၤလိပ္စကားေျပာႏွင့္ ဆက္စပ္လာသျဖင့္ အျခားအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို တင္ျပေပအံ့။<br />တစ္ခါက ကိုယ္ေတာ္ေလးတစ္ပါးသည္ ျပည္ပတြင္စာသင္ေနေလသည္။ တကၠသိုလ္ပိတ္ခ်ိန္တြင္ သူသည္ ဗဟု သုတရရန္အလို႔ငွာ အျခားႏိုင္ငံမ်ားသို႔လည္း သြားေရာက္ေလ့လာေလသည္။ သုိ႔ျဖစ္သျဖင့္ သူသည္ ႏိုင္ငံအ ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ဖူးျပီးျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ သူ၏ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားရွိရာ ဇာတိရြာ သို႔ေရာက္ေသာအခါ သူ၏ ႏိုင္ငံျခားအေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ရြာသူရြာသားမ်ားကို စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပေလေတာ့ သည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားလည္း သူတို႔မေရာက္ဖူးေသာ ႏိုင္ငံျခားအေၾကာင္းေျပာျပသျဖင့္ အပ္က်သံမွ်ပင္ၾကားရ ေပလိ္မ့္မည္။ တိတ္တဆိတ္ စိတ္၀င္းတစား နားေထာင္းေနၾကေလသည္။<br /><br />သူ၏ ႏိုင္ငံျခားအေတြ႔အၾကံဳကို ေျပာၾကား၍ ခဏရပ္နားေနစဥ္ စပ္စုတတ္ေသာ ဒါယိကာမၾကီးတစ္ေယာက္က<br />“အရွင္ဘုရား အဲဒီလို ကမၻာပတ္ေနေတာ့ အခက္အခဲေတြ ဘာေတြမ်ား မၾကံဳရဘူးလားဘုရား”ဟု ေမးေလ သည္။ ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္ေလးက “အြန္း က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး၊ က်ဳပ္နဲ႔ေတြ႔တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြေတာ့ အခက္အခဲေတြ မ်ားစြာ ေတြ႔တာေပါ့ ဒကာမၾကီးရာ”ဟု ေျဖၾကား ေတာ္မူလိုက္ေလသတည္း။<br /><br />“ေအာ္ဒါလည္းပဲ မွတ္သားဖြယ္ရာပါေပ တကား”<br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4185809353787961656-7323885808412412820?l=ashinjavana.blogspot.com' alt='' /></div>