“အေျမာက္နဲ႕မ်ားပစ္ျပီး စားမလားမသိဘူး”

တစ္ခါက ျမန္မာျပည္အထက္အပိုင္းတြင္ ရြာသာရြာဟုအမည္ရေသာ ရြာကေလးတစ္ရြာရွိေလသည္။ ထိုရြာတြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိေလသည္။ ရြာ၏ အမည္ကို အစြဲျပဳကာ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကိုလည္း ရြာသာေက်ာင္းဟုအမည္ေပးၾကေလသည္။ထုိေက်ာင္း၏ဓေလ့အရကိုရင္+ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ကိုးနာရီထိုးလွ်င္ ဆြမ္းခံသြားၾကရသည္။ဆယ္နာရီထိုးလွ်င္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ၾကသည္။မိနစ္သံုးဆယ္ခန္႔ေခတၱခဏနားၾကရသည္။ ဆယ္နာရီခြဲလွ်င္ကား ျမတ္စြာဘုရားအား ဆြမ္းေတာ္ကပ္ရန္အတြက္လည္းေကာင္း ဆရာေတာ္အား ဆြမ္းကပ္ ရန္အတြက္လည္းေကာင္း ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ ဆယ္နာရီေလးဆယ့္ငါးမိနစ္တြင္ကား ျမတ္စြာဘုရားအား ဆြမ္း ေတာ္ကပ္ၾကသည္။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ဆိုရိုးသည္ကား (၁၅)မိနစ္အကိုက္ပင္ျဖစ္သည္။ ျပီးသည္ႏွင့္ ဆယ့္တစ္နာရီ ထိုးသည္။ ထို႔ေနာက္ ေၾကးေမာင္းေခါက္သည္။ ေခါင္းေလာင္းထိုးသည္။ ေၾကးေမာင္းေခါက္+ေခါင္းေလာင္း ထိုးျခင္း၏ အဓိပၸာယ္သည္ကား အရပ္ေလးမ်က္ႏွာတြင္ ရွိၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔အား ေက်ာင္းမွ ျပဳလုပ္ လိုက္ေသာ ကုသိုလ္၏ အဖို႔ဘာဂကို ရၾကေစရန္အလို႔ငွာ အမွ်ေ၀လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ရည္ရြယ္ခ်က္ သည္ကား ေက်ာင္းအတြင္းရွိ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရန္အလို႔ငွာ ေခါင္းေလာင္းတီးျပီး ပင့္လိုက္ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ့ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ကိုလည္းေဆာင္ေပး၏။ တစ္ေန႔ ထိုသို႔ ရြာဦးေက်ာင္းမွ ေၾကးေမာင္းေခါက္+ေခါင္းေလာင္းထိုးသံကို ၾကားရေသာအခါ အျခားအရပ္မွ အသက္ၾကီးၾကီး လူစိမ္းတစ္ေယာက္က
“ခင္းဗ်ားတို႔ရြာက ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီး ေၾကးေမာင္းေတြေခါက္၊ ေၾကးစည္ေတြတီး၊ ေခါင္းေလာင္းေတြ ေခါက္နဲ႔ ဘာလုပ္မလို႔လဲဗ်”ဟု ေမးေသာအခါ ရြာမွ ေၾကးေမာင္းေခါက္ျခင္းစသည္တို႔၏ အဓိပၸာယ္ကို အတိ အက်မသိေသာ ကိုလူလည္ ေမာင္ေက်ာ္မင္းၾကည္က
“ဘၾကီးကလဲ အဲဒါဘုန္းၾကီးေတြ ဆြမ္းစားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို သိေစရန္အခ်က္ေပးတာေလဗ်”ဟု ေျဖၾကားလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ အသက္ၾကီးၾကီးဒါယကာၾကီးက
“အြန္း ေမာင္ရင္တို႔ရြာက ဘုန္းၾကီးကလဲ သူမ်ားလွဴတဲ့ ဆြမ္းကို စားတာေတာင္ ေမာင္းေခါက္၊ေၾကျငာျပီး စားလိုက္ေသးတယ္၊ကိုယ္တိုင္အလုပ္လုပ္လို႔ ကိုယ္တိုင္ရွာလို႔ရလာတဲ့ ဆြမ္းကိုသာစားရလို႔ကေတာ့ အေျမာက္ နဲ႔ပစ္ျပီးေတာင္ စားေလာက္တယ္ငါ့တူေရ၊ မင္းတို႔ဘုန္းၾကီးကေတာ့ ၾကြားခ်က္ကေတာ့ သန္ပါေပ”ဟု ေျပာကာ ထြက္သြားေလေတာ့သတည္း။ ကြမ္းယာေရာင္း သမား ေလးေမာင္ေက်ာ္မင္းၾကည္တစ္ေယာက္ေတာ့ အေတြး တစ္ခုနဲ႔ က်န္ရစ္ေလေတာ့သည္။ သူ၏အေတြးသည္ကား
“ဒီဘၾကီးနယ္ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေျပာတတ္ပါေပ့”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။ မိမိအေတြး၀င္မိသည္ကား
“ဒီဒကာၾကီးေျပာလိုက္ပံုကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ပင္ ေခါင္းေလာင္းထိုးျပီး ဆြမ္းမစားရဲေအာင္ပင္ ျဖစ္ ေနျပီ”ဟူသည္ပင္ျဖစ္သတည္း။

“ႏြားမ ႏြားမ ႏြားမ ယူေတာ္မူၾကပါကုန္ေလာ့”

တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္အင္မတန္မွ ဆင္းရဲေသာ ဒါယကာတစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ သူ၏ အမည္မွာ ကိုေသာင္းေရႊျဖစ္သည္။ ကိုေသာင္းေရႊသည္ အလြန္ဆင္းရဲသည္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ပင္ မိန္းမဆံုးပါးသြားသ ျဖင့္ မုဆိုးဘ္ိုတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလသည္။သားမ်ား သည္ပင္ အရြယ္ေရာက္ေနျပီးျဖစ္သည္။ သားမ်ားကိုရွင္ျပဳ လိုေသာ္လည္း လက္ထဲတြင္ေငြကမရွိ။ သို႔ေသာ္ အိမ္တြင္ ႏို႔စားႏြားမေလးတစ္ေကာင္ရွိေလသည္။ ထိုအျဖစ္ကို သိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက
“မင္္းကလဲကြာ မင္းမွာ ႏို႔စားႏြားမေလးတစ္ေကာင္ရွိတာ၊ အဲဒါေလးေရာင္းျပီးသားေတြကို ရွင္ျပဳေပးလိုက္ေပါ့ကြ” ဟု အၾကံေပးၾကေလသည္။ ထို႔သို႔ အၾကံေပးသျဖင့္ ထိုဒါယကာသည္ပင္
“ႏြားမေလးကို ေရာင္းျပီး သားေတြကို ရွင္ျပဳေပးရရင္ေကာင္းမလား၊ ေအာ္ ဒါေလးေရာင္းျပန္လွ်င္လည္း ငါ့တို႔ မိသားစုအတြက္ စားစရာမရွိေတာ့ျပီ၊ အြန္း ဘယ္လိုလုပ္ရရင္ေကာင္းမလဲ”ဟု စဥ္းစားခန္းပင္ ၀င္ေနေတာ့ သည္။ အဆံုးတြင္ ကိုေသာင္းေရႊဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္ကား
“အို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ ျပဳရခဲျဖစ္တဲ့ သားရွင္ျပဳျခင္းကိစၥကို ႏြားမေလးကို ေရာင္းျပီး ျပဳေတာ့ မည္”ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ ႏြားမေလးကို ေရာင္းလိုက္ေလသည္။ ကိုေသာင္းေရႊသည္ ႏြားမေလးကို ေရာင္းသာ ေရာင္းလိုက္ရသည္။ စိတ္ကားမေကာင္းလွေခ်။ အေၾကာင္းေသာ္ကား ထိုႏြားမေလးသည္ တစ္သက္လံုးသူတို႔ မိသားစုကို လုပ္ေကၽြးခဲ့ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ အလွဴမဂၤလာျပဳလုပ္ေသာ ေန႔တြင္ ရြာသူရြာသားမ်ား၊ သားျဖစ္ သူမ်ားကေတာ့ အလြန္ပင္ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ဒါယကာေတာ္ကိုေသာင္းေရႊသည္ကား အလွဴၽပြဲအတြက္ ႏြားမ ေလးကို ေရာင္းလိုက္ရသည့္အတြက္ စိတ္မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါ။ေရစက္ခ် တရားနာခ်ိန္ေရာက္ပါျပီ၊ ဆရာေတာ္ၾကီး သည္ အလွဴဒါယကာ ကိုေသာင္းေရႊတစ္ေယာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ေစရန္အလို႔ငွာ တရားကို အစြမ္းကို ေဟာေပးေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုေသာင္းေရႊတစ္ေယာက္၏ စိတ္သည္ကား ေရာင္းလိုက္ေသာ ႏြားမေလးဆီသို႔ ေရာက္ေနေလေတာ့သည္။ အဆံုးတြင္ အမွ်အတမ္းေပးေ၀ရမည့္အခ်ိန္ကို ေရာက္ေသာအခါတြင္ကား ႏြားမထံ စိတ္ေရာက္ေနေသာ ကိုေသာင္းေရႊတစ္ေယာက္ အမွ်ကို ေအာက္ပါ အတိုင္းေ၀လိုက္ေလေတာ့သည္။
“ႏြားမ ႏြားမ ႏြားမ ယူေတာ္မူၾကပါကုန္ေလ့ာ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ တရားေဟာဆရာေတာ္ႏွင့္ သံဃာ ေတာ္မ်ား တရားနာပရိသတ္မ်ားသည္ပင္ ကိုေသာင္းေရႊ၏ အမွ်ေ၀သံကို ၾကားကာ အူလိွဳက္သည္းလိွဳက္ ရယ္ၾကေလေတာ့သတည္း။

တခါကဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးတို႔ရွိၾကေလသည္။သူတို႔ႏွစ္ဦးတို႔တြင္ လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူသည္ကား အလြန္ကပ္ေစး ႏွဲသည္။ဇနီးသည္ကားအလြန္ေစတနာေကာင္းသည္။တစ္ႏွစ္တြင္သူတို႔သည္ စပါး ၾကက္သြန္ငရုတ္စသည္တို႔ကို ထူးျခားစြာရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူတို႔သည္ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ သားျဖစ္သူမ်ားကို ရွင္ျပဳ ေပးၾကေလသည္။ လင္သားျဖစ္သူသည္ ဇနီးသည္၏ အလိုအရလည္းေကာင္း ထံုးတမ္းစဥ္လာျဖစ္ေနသည္က တစ္ ေၾကာင္း သားျဖစ္သူမ်ားကို ရွင္ျပဳေပးလိုက္ရသည္။ ေငြကုန္မွာကိုကားအလြန္ ေၾကာက္ေနေလသည္။ ရွင္ျပဳ ပြဲၾကီးကို ျပဳလုပ္ပါျပီ။အလွဴပြဲၾကီးေန႔ နံနက္ခင္းတြင္ ပရိသတ္မ်ားကို ထမင္း ဟင္းတို႔ျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြေနစဥ္ အလြန္ကပ္ေစးႏွဲေသာ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ “ငါ့ဟာေတြကုန္ပါျပီ ငါ့ဟာေတြကုန္ပါျပီ”ဟု ထမင္းထည့္ထား ေသာပုတ္ၾကီးကို မ,ကာ မ,ကာေနေလေတာ့သည္။ထိုအခ်ိန္အခါ အလွဴဒါယ ကာၾကီး၏ ရင္၀ယ္ပုတ္မေစတနာ သည္ျဖစ္ေပၚ၍လာေလ၏။ ထို႔ေနာက္ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ ထမင္းကို အလွဴအကၽြံစားေသာ သူမ်ားကို ၾကည့္ ကာ မုန္းစေစတနာသည္ ျဖစ္ျပန္ေလ၏။ ေနာက္ဆံုးတြက္ကား အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ အပါယ္ရေစတနာ ျဖစ္ေလေတာ့သတည္း။

မွတ္ခ်က္=ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ အလွဴတစ္ခုျပဳေတာ့မည္ဆိုလွ်င္မလွဴခင္ေရွးဦးအစ၌လွဴခ်င္ စိတ္ေတြတစ္ဖြားဖြားျဖစ္ေနျခင္းသည္ ပုဗၺေစတနာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ကား ထိုပုဗၺ ေစတနာမျဖစ္မူ၍ “ငါ့ဟာေတြကုန္သြားပါျပီ၊ ငါ့ဟာေတြကုန္သြားပါျပီ”ဟု ပုတ္ၾကီးကို မ,ကာ မ,ကာျဖစ္ေန ေလေတာ့ ထိုဒါယကာၾကီး၏ ရင္၀ယ္ပုတ္မေစတနာသာျဖစ္ေလေတာ့သည္။ လွဴဆဲတြင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ ေနေသာ ေစတနာသည္ မုဥၨေစတနာျဖစ္သည္။ထိုေစတနာမျဖစ္မူ၍ အလွဴဒါယကာၾကီးသည္ကား အလြန္စား ေသာ သူမ်ားကို ၾကည့္ကာ မုန္းစေစတနာျဖစ္ေလေတာ့သည္။ အလွဴပြဲျပီးေနာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ေနရ မည္ျဖစ္ေသာ ေစတနာသည္ကား အပရေစတနာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အပရေစတနာမျဖစ္မူ၍ အလွဴဒါယကာ ၾကီးျဖစ္သြားေသာေစတနာသည္ကား အပါယ္ရေစတနာျဖစ္သြားေလေတာ့သတည္း။
မွတ္ခ်က္ ဤပံုျပင္ကို ဦးသု၀ဏ္ (ရမ္းျဗဲ သို႔မဟုတ္ ရမ္းျပည့္)မွ ေျပာျပသည္။

“မျမဲေသာ ပုထုဇဥ္တို႔၏ သဒၶါတရား”

တစ္ခါက ခရီးသည္တင္သေဘၤာတစ္စီးသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းစုန္းဆင္းလာေလသည္။ ပုဂံေညာင္ဦး ျမိဳ႕အနီးေရာက္ေသာအခါ ထိုသေဘၤာၾကီးသည္ ရုတ္တရက္တိမ္းေမွာက္သြားရာ ခရီးသည္မ်ားသည္ ကယ္ပါယူပါ တစာစာျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ၾကေလသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဒါယကာတစ္ဦးသည္ကား

“ေရႊစည္ခံုဘုရားၾကီးကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၏ အသက္ကို ကယ္လွ်င္ ေရႊျပားသံုးျပား လွဴပါမည္ ဘုရား” ဟု ထူးဆန္းစြာ ေအာ္ေနေလသည္။ “ေအာ္ ဒါယကာေတာ္သည္ကား ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ၾကီးကိုပင္ လာဘ္လာဘျဖင့္ မွ်ားျပီး ကယ္ခိုင္းေနျပန္ျပီ”။ ထို႔သို႔ေအာ္ရင္း ဒါယကာေတာ္သည္ ကံအား ေလွ်ာ္စြာပင္ သစ္တံုးတစ္တံုးကို ရရွိသြားေလသည္။ ထို႔သို႔ ဒါယကာေတာ္သည္ သစ္တံုးကို ရရွိသြားေသာအခါ
“ေရႊစည္ခံုဘုရားၾကီးကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၏ အသက္ကို ကယ္လွ်င္ ေရႊျပားႏွစ္ျပားလွဴပါမည္ဘု ရား”ဟုေလွ်ာက္ထားျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ နဂိုက ေရႊျပားသံုးျပားလွဴမည္ေျပာေသာ ဒါယကာေတာ္၏ ေစတနာ သည္ကား အဘယ့္ေၾကာင့္ရယ္မသိ တစ္ျပားေလွ်ာက္သြားေလျပီ၊
ဒါယကာေတာ္သည္ ကယ္ပါယူပါ တစာစာ ေအာ္ရင္း ကမ္းေျခ၏အနီးအနားသုိ႔ ေရာက္လာေလသည္။ထိုအခါ ဒါယကာေတာ္ေအာ္လိုက္သည္ကား
“ေရႊစည္ခံုဘုရားၾကီးကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ အသက္ကို ကယ္လွ်င္ ေရႊျပားတစ္ျပားလွဴပါ မည္ဘုရား၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားျပန္ေလသည္။ ေရႊစည္းခံုဘုရားၾကီးကို လွဴမည္ျဖစ္ေသာ ေရႊျပားသည္ကားတစ္ ျပားသာက်န္ေတာ့ေလသည္။
ထိုသို႔ေအာ္ဟစ္ရင္း ကူးလာရာ အဆံုးတြင္ ကမ္းေျခသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ဒါယကာေတာ္ ေရႊစည္းခံုဘုရားၾကီးကို ေလွ်ာက္ထားလိုက္သည္ကား
“အို ေရႊစည္းခံုဘုရားၾကီးဘုရား တပည့္ေတာ္အရွင္ဘုရားကို ေရႊျပားလွဴမယ္လို႔ ေလွ်ာက္ထားမိတာဟာ ေယာင္ျပီး ေလွ်ာက္ထားမိတာပါဘုရား”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္ဗုဒၶက “ပုထုဇဥ္တို႔၏ သဒၶါ တရားသည္ကား မျမဲေပ”ဟု ေဟာေတာ္မူေပ၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္သည္ကား လက္ေတြ႔က်လွပါေပ၏။ ယုတိၱရွိလွပါေပ၏။
သဒၶါတရားမျမဲမွဳႏွင့္ဆက္စပ္လာသျဖင့္ မိမိရြာမွ သဒၶါတရားမျမဲေသာ ဒါယကာတစ္ဦး၏ အေၾကာင္းကို တင္ျပ ေပအံ့။
မိမိရြာတြင္ ဦးစံညြန္႔ဟုအမည္ရွိေသာ ဒါယကာတစ္ဦးရွိေလသည္။ တစ္ေန႔ေသာ ဥပုသ္ေန႔တြင္ သူသည္ ခ်ဲထီ ထိုးေလသည္။ ထို႔သို႔ခ်ဲထီထိုးစဥ္
“က်ဳပ္က ခ်ဲထီေပါက္ရင္ ယခုအသစ္ေဆာက္ေနတဲ့ ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးအတြက္ အလွဴေတာ္ေငြေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားထည့္မယ္၊ ျပီးေတာ့ သမီးေပါက္စကို ေက်ာင္းတက္ဘို႔အတြက္ စက္ဘီးတစ္စီ၀ယ္ေပးမယ္၊ ျပီးေတာ့ ႏို႔စား ႏြားမတစ္ေကာင္ကိုလဲ ၀ယ္ထားမယ္၊”ဟု အျခားေသာ ဥပုသ္သည္မ်ားကို သူ၏ မျမင္ရေသးေသာ အနာဂတ္အစီအစဥ္မ်ားကို ေျပာျပေနေလ၏။ ၾကားရသည္ကား သာဓုအၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚရန္ပင္ ေကာင္းလွပါေပ ၏။မၾကာလိုက္ပါ၊ ခ်ဲထီထြက္ပါေလျပီ၊ ကံအားေလွ်ာ္စြာပင္ ဒကာဦးစံညြန္႔တစ္ေယာက္ခ်ဲထီေပါက္ပါေလျပီ။ ခ်ဲထီထြက္ေသာေန႔သည္ကား ဥပုသ္ေန႔ျဖစ္ရာ ဦးစံညြန္တစ္ေယာက္အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ သူသည္ “ခုက်ေနာ္ ခ်ဲထီ(၅၀၀)ဘိုးေပါက္တယ္၊ သမီးေပါက္စအတြက္ စက္ဘီး၀ယ္မယ္၊ ျပီးေတာ့ ႏို႕စားႏြားမတစ္ ေကာင္၀ယ္မယ္၊ က်န္တဲ့ေငြကိုေတာ့ စီးပြားေရးေလး ဘာေလးလုပ္မယ္။” သူ၏ အနာဂတ္အစီအစဥ္မ်ားကို ဥပုသ္မ်ားသည္ကို ေျပာျပန္ေလ၏။ ထိုအခါ ဥပုသ္သည္မ်ားက
“စံညြန္ အစက မင္းေျပာေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္အတြက္ ေငြလွဴမယ္ဆို၊ ခုေတာ့ မပါေတာ့ပါလား၊ ဘယ္လို ျဖစ္ျပန္တာလဲကြ” ဟု ၀ိုင္း၀န္းအျပစ္တင္ၾကေလ၏။ ထိုအခါ စံညြန္က
“ခင္ဗ်ားတို႔ကလဲဗ်ာ ေက်ာင္းၾကီးေဆာက္တာ အနည္းဆံုး ႏွစ္ႏွစ္ေတာ့ ၾကာအံုးမွာပါ၊ ေနာက္တစ္ခါေပါက္ေတာ့ လွဴတာေပါ့ဗ်”ဟု ေျပာကာ ေက်ာင္းအတြက္အလွဴေငြလွဴဘို႔ရန္ပင္ ျငင္းဆန္သြားေလသည္။ စံညြန္တစ္ေယာက္ ခ်ဲထီေပါက္သျဖင့္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ဲဒိုင္းသည္ကား သူ၏ ေပါက္ေသာေငြကိုကား လာေရာက္မေပး ေသးေခ်၊ မၾကာလိုက္ပါ၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးအစံုကို သိလိုက္ရပါျပီ။ ဦးစံညြန္႕ထိုးေသာ ခ်ဲဒိုင္သည္ မေလွ်ာ္ႏိုင္ သျဖင့္ ထြက္ေျပးျပီျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရေလသည္။ ထိုေန႔မွစကာ ဦးစံညြန္တစ္ေယာက္ ဥပုသ္ကိုပင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဥပုသ္သည္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကသည္ကား
“ဒီေကာင္ ခ်ဲထီေပါက္ေငြ မရမွာလဲ မေျပာနဲ႔၊ သူရဲ႕သဒၶါတရားကိုက မျမဲတာ၊ ေက်ာင္းအတြက္ ေငြလွဴမယ္ေျပာ ျပီး လွဴမွ မလွဴတာ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သတည္း။